Serum Lipase Level as a Marker for acute appendicitis Complications` Prediction and Diagnosis

Hassan Motamed ¹,Azin Kalantari ^1*,Ali Raminfar ¹, Mohammad Sadegh Shishehbor ¹

1- Department of Emergency medicine, Faculty of medicine, Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran.

*Corresponding Author

Hassan Motamed  , Tel 00989123169951

Azin Kalantari 

Ali Raminfar

Mohammad Sadegh Shishehbor

Abstract

Introduction: Appendicitis is the commonest abdominal emergency and its diagnosis is challenging even in the most experienced hands, the results of some studies have shown that measuring of serum lipase may be helpful in the diagnosis of acute appendicitis, and some studies have reported that serum lipase is not an acceptable laboratory marker to diagnose acute appendicitis. For a closer look, this study evaluated efficacy of serum lipase levels as a marker for diagnosis of acute appendicitis.

Materials and Methods: In this prospective research, 186 patients presenting with acute abdominal pain at emergency department of Ahvaz Golestan Hospital were included. The patients have been assessed in the course of acute abdominal pain approach and have been underwent paraclinical and clinical evaluation. Routine tests and serum lipase level were performed for all cases before surgery. On arrival blood sampling of 2 cc for serum lipase level has been arranged. 154 patients have been planned for appendectomy as their course of evaluation based on surgeon decision. 102 patients out of 186 patients have been confirmed for definite diagnosis of acute appendicitis or related complications as final diagnosis based on pathology and macroscopic surgery findings. All patients underwent appendectomy surgery and evaluation for histopathology have been established. Demographic were collected. Pathology reports have been classified in the following four mentioned groups Group1, negative appendectomy and normal appendix; Group 2, presence of acute inflammatory changes and acute appendicitis; Group 3, gangrene appendicitis; Group 4, perforated appendicitis.

The relationship between the diagnosis of acute appendicitis and complications and serum lipase levels was investigated. Statistical parameters, such as specificity, sensitivity, negative predictive value (NPV), negative likelihood ratio (-LR) positive predictive value (PPV), positive likelihood ratio (+LR), and were evaluated after detecting best cut-off points of each biomarkers.

Results: For detecting diagnostic accuracy we analyzed best cut-off point based on ROC curve and we found that the best cut-off point for serum lipase level to detect acute appendicitis were 32.5 IU/L, for gangrene appendicitis were 37 IU/L and for perforated appendicitis were 57 IU/L. In these cut-off points we found that the highest total accuracy in lipase amount was for detecting gangrene appendicitis (sensitivity 87.5 %, specificity 48 %, PPV 61.8 %, NPV 80 %, kappa 0.52 (good agreement)). However, we found excellent specificity and NPV for serum level of lipase in detecting perforated appendicitis.

Conclusion: Serum lipase value can be used as an adjunctive test in the diagnosis of complicated appendicitis in adult patients. In cut-off point 35.5 IU/L, however, further diagnostic assessment such as physical exams and radiologic methods should be performed.

Keywords: Lipase, Acute appendicitis, complicated appendicitis, Diagnosis.

Therapeutic Hypothermia for Traumatic Brain Injuries

Elham Afsar¹, Hassan Soleimanpour^1*

¹ Road Traffic Injury Research Center, Imam Reza General Hospital, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

*Corresponding author: Hassan Soleimanpour; Road Traffic Injury Research Center, Imam Reza General Hospital, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran.

Tel: 00989141164134

Email: 

Abstract

Background: Therapeutic hypothermia has demonstrated its capacity to protect neural functions in preliminary research on traumatic brain injuries (TBI), encompassing severe brain trauma, axonal damage, subdural hematoma (SDH), and subarachnoid hemorrhage (SAH). This effect is achieved through the reduction of metabolic requirements, inflammation, and excitotoxicity.

Methods: This review article encompasses both clinical and preclinical research that explores the use of targeted temperature management in patients with TBI. An extensive search of the literature was performed using databases such as PubMed, Web of Science, and Scopus, covering publications up to December 2024. The search employed specific keywords associated with different types of TBI and hypothermia to locate relevant studies. The management of bibliographic records was facilitated through Endnote software. Two independent reviewers, who were blinded to each other's assessments, reviewed and evaluated the articles. Any differences in opinion were resolved through a consensus process. Information extracted from these studies included details such as the authors, year of publication, country where the study was conducted, the design of the study, interventions used, size of study samples, outcomes observed, and the conclusions drawn.

Results: Therapeutic hypothermia's effectiveness in treating TBI shows variable clinical results. In cases of severe TBI, this approach may help control intracranial pressure and enhance recovery among younger patients with removed mass lesions; however, its efficacy diminishes with diffuse injuries. While axonal injury models demonstrate structural preservation, corroborative human data remains scarce. Studies in animals with subdural hematoma (SDH) point to potential reductions in edema and mortality, yet results from human trials are inconsistent. In subarachnoid hemorrhage (SAH), early-stage research suggests a decrease in oxidative stress and infarction, but the clinical impact on vasospasm and survival varies. Major challenges in this field include differences among patient populations, variations in treatment protocols, and potential systemic risks.

Conclusion: Research indicates the necessity for uniform protocols, accurate patient selection based on precision, and the incorporation of comprehensive neuromonitoring techniques to enhance the effectiveness of therapeutic hypothermia in TBI. Healthcare providers should meticulously assess the potential risks and advantages, applying this treatment selectively within patient populations that are supported by empirical evidence. Cooperative initiatives are essential to bridge gaps between research and clinical practice, thereby improving the application of therapeutic hypothermia in TBI management strategies.

Keywords: Therapeutic Hypothermia, Traumatic Brain Injury, Targeted Temperature Management, Emergency Care

تماس‌های غیرضروری با اورژانس پیش ‌بیمارستانی: ابعاد، انگیزه ‌ها و پیامدها

جعفر خانی¹، جابر نجفی²، آیدین محمود علیلو³، نریمان الهامی⁴، عباس داداش زاده^5*

1- کارشناس ارشد پرستاری اورژانس، مجتمع آموزش عالي سلامت مرند، دانشكده پرستاري و مامايي تبريز، دانشگاه علوم پزشكي تبريز، تبريز، ايران

2- کارشناس ارشد پرستاری اورژانس، اورژانس پیش‌بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران

3-متخصص طب اورژانس، دانشكده پزشكي، دانشگاه علوم پزشكي تبريز ، تبريز، ايران

4- کارشناس ارشد مدیریت خدمات بهداشت و درمانی، اورژانس پیش‌بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران

5- دانشیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی، علوم پزشکی قم، قم، ایران

نويسنده مسئول: عباس داداش زاده، ايميل : ، آدرس پستي : قم. بلوار معلم.كوچه شماره ٢ شرقي. دانشكده پرستاري، تلفن همراه:٠٩١٤٤٠٩٠٠١٢ تلفن ثابت ٣٧٨٣١٣٧٠ -025

مقدمه:

اورژانس پیش ‌بیمارستانی به ‌عنوان نخستین حلقه زنجیره نجات، نقش اساسی در کاهش مرگ ‌و میر و عوارض بیماران ایفا می ‌کند. با این ‌حال، بخش قابل ‌توجهی از تماس‌های دریافتی این سامانه به شرایط غیر اورژانسی اختصاص دارد؛ موضوعی که می‌تواند منجر به افزایش بارکاری، اتلاف منابع و کاهش کیفیت خدمات شود. به همین دلیل، سنجش آگاهی و نگرش مردم نسبت به وظایف و کارکردهای اورژانس پیش ‌بیمارستانی اهمیت ویژه ‌ای دارد.

روش کار:

این پژوهش با مشارکت ۱۱۰۰ نفر از تماس‌گیرندگان با اورژانس پیش ­بیمارستانی انجام شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه ساختارمند درباره سطح آگاهی و انتظارات تماس ‌گیرندگان و یک پرسش باز با محوریت « غیر از شرایط اورژانسی، در چه مواقعی با اورژانس تماس می‌گیرید؟ » بود. داده ‌های کیفی به روش تحلیل محتوای قراردادی کدگذاری و طبقه ‌بندی شدند.

یافته‌ها:

نتایج نشان داد که تماس‌های غیرضروری با اورژانس پیش ‌بیمارستانی تحت تأثیر چند محور اصلی قرار دارند. برخی از شرکت کنندگان تماس با اورژانس را راهی برای تسریع روند پذیرش و دریافت سریع‌تر خدمات درمانی تلقی کردند. گروهی دیگر بر ضرورت انتقال بیماران با رعایت استانداردهای قانونی و حرفه‌ای تأکید داشتند. رایگان بودن خدمات نیز از عوامل مهم در تصمیم ‌گیری افراد بود. علاوه بر این، بخش قابل ‌توجهی از تماس‌ها به جابجایی بیماران وابسته به تخت، افراد ناتوان و دارای محدودیت‌های حرکتی اختصاص داشت؛ تماس ‌گیرندگان انتقال توسط اورژانس را ایمن­تر و مناسب‌تر می­دانستند.

نتیجه‌گیری:

یافته‌ها نشان می‌دهد که تماس با اورژانس پیش‌بیمارستانی محدود به شرایط تهدیدکننده حیات نیست و عوامل اقتصادی و اجتماعی نیز در تصمیم‌گیری تماس‌گیرندگان نقش مؤثری دارند. این نتایج می‌تواند زمینه‌ساز تدوین برنامه‌های آموزشی هدفمند، بازنگری در سیاست‌های اطلاع‌رسانی عمومی و بهینه‌سازی تخصیص منابع در نظام اورژانس پیش‌بیمارستانی باشد.

کلمات کلیدی: اورژانس پیش ‌بیمارستانی؛ آگاهی؛ خدمات اورژانس؛ تماس‌های غیرضروری

نقش حیاتی افسران مجری قانون به عنوان اولین پاسخ‌دهنده در فوریت‌های پزشکی: بررسی چالش‌ها، آموزش‌ها و ضرورت مداخلات تاکتیکی اورژانس

The Critical Role of Law Enforcement Officers as First Responders in Medical Emergencies: Challenges, Training, and the Necessity of Tactical Emergency Medical Interventions

اسامی نویسندگان و مشخصات سازمانی

شیرزاد، هادی ، عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی فراجا

شیرزاد، امید، عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی فراجا

اقدم، حامد، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

نویسنده مسئول

اقدم، حامد، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

آدرس پستی: کرج، عظیمیه، نرسیده به م. مهران، بیمارستان تخت جمشید کرج، بخش اورژانس

آدرس پست الکترونیک : 

تلفن ثابت: 02632119115

تلفن همراه: 09126036049

مقدمه

افسران مجری قانون (LEOs) اغلب اولین کسانی هستند که به صحنه حوادث با صدمات جدی می‌رسند و در بیش از ۸۰ درصد موارد به فوریت‌های پزشکی پاسخ می‌دهند. زمان پاسخگویی نیروهای پلیس به طور متوسط از ۷.۶ دقیقه به ۴.۹ دقیقه کاهش می‌یابد که نشان‌دهنده پتانسیل بالای این نیروها در ارتقاء زنجیره بقا است. با توجه به افزایش خطرات محیطی و آمار بالای جراحات/مرگ‌ومیر در بین خود افسران (ناشی از تروما و بیماری‌های شغلی)، آموزش‌های پزشکی و تاکتیکی ویژه برای آن‌ها جهت انجام اقدامات حیاتی قبل از رسیدن EMS  و حفظ ایمنی صحنه، امری ضروری است.

روش کار

این خلاصه بر اساس یک بررسی تحلیلی-توصیفی از ادبیات موجود، مطالعات اپیدمیولوژیک و آمار مرگ و میر مرتبط با افسران مجری قانون و نقش آن‌ها در پاسخگویی به فوریت‌های پزشکی تدوین شده است. داده‌ها و نتایج حاصل از نظرسنجی‌ها و مطالعاتی که بر روی زمان پاسخگویی (Response Time)، میزان ارائه مراقبت‌های اولیه توسط LEOs ، و الگوهای آسیب (Injury Patterns) در میان آن‌ها انجام شده است، جهت برجسته کردن نیاز به آموزش‌های تاکتیکی اورژانس (Tactical Emergency Medicine) مورد تحلیل و جمع‌بندی قرار گرفته است.

یافته‌ها

تحلیل‌ها نشان داد که:

در حدود ۵۰ درصد از فوریت‌های پزشکی که LEOs پاسخ داده‌اند، نوعی مراقبت اولیه در صحنه ارائه شده است.

حضور LEOs به طور قابل توجهی میانگین زمان پاسخگویی را از  به  کاهش می‌دهد.

علل اصلی مرگ و میر حین انجام وظیفه LEOs شامل تصادفات وسایل نقلیه موتوری، جراحات گلوله (اغلب به سر، قفسه سینه و گردن) و بیماری‌های شغلی است.

تغییر ماهیت مرگ‌ومیرها و حملات، نیاز به تریاژ سریع، مدیریت تهدید، و مداخلات پزشکی تحت تهدید (مانند کنترل خونریزی خارجی، باز کردن راه هوایی و ...) را برجسته می‌کند.

یک چک لیست ارزیابی مصدوم شامل ایمنی صحنه، کنترل خونریزی، Airway-Cervical Spine (A, C-Spine)، تنفس و گردش خون، برای پرسنلی که به طور معمول مراقبت‌های پزشکی ارائه نمی‌دهند، حیاتی است.

نتیجه‌گیری

افسران مجری قانون نقش دوگانه و حیاتی در ایجاد امنیت صحنه و ارائه مراقبت‌های اولیه اورژانس ایفا می‌کنند. کاهش زمان پاسخگویی توسط این نیروها، پتانسیل بالایی برای نجات جان افراد دارد. توسعه و تقویت برنامه‌های آموزش پزشکی و اورژانس (شامل مدیریت تروما و مداخلات حیاتی)، همراه با تأکید بر تصمیم‌گیری تاکتیکی صحیح در هنگام تهدید، برای حفظ سلامت عمومی و همچنین تضمین ایمنی و بقای خود افسران، امری ضروری است. هماهنگی و همکاری مناسب بین LEOs و خدمات اورژانس پزشکی (EMS) برای دستیابی به بهترین نتیجه در لحظات حیاتی الزامی است.

کلمات کلیدی

افسران مجری قانون؛ اولین پاسخ‌دهنده؛ طب اورژانس تاکتیکی؛ زمان پاسخگویی؛ تروما؛ کنترل خونریزی. 

Impact of Nebulized Magnesium Sulfate on Clinical Outcomes in Patients with Acute Exacerbations of COPD: A Double-Blind Randomized Trial

Mir Saeid Ramezani^{1, 2*}, Ziba Hasani³, Reza Mohseni Ahangar^{1, 4}, Mehdi Mohammadian Amiri^{2, 5}, Farhad Bagherian^{2, 5}, Gholamhosein Hajiaghaei Amir^{1, 2}, Hemmatollah Gholinia⁶

Clinical Research Development Unit of Rouhani Hospital, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran

Department of Emergency Medicine, Babol University of Medical sciences, Babol, Iran

Student Research Committee, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran

Department of Internal Medicine, Babol University of Medical sciences, Babol, Iran

Clinical Research Development Unit of Shahid Beheshti Hospital, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran

Health Research Institute, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran

* Correspondence: Mir Saeid Ramezani

Background: Acute exacerbations of chronic obstructive pulmonary disease (AECOPD) lead to worsening respiratory symptoms, increased inflammation, and substantial morbidity. Nebulized magnesium sulfate has demonstrated bronchodilatory and anti-inflammatory effects in obstructive airway diseases, but its efficacy in AECOPD is unclear.

Objective: To assess the impact of nebulized magnesium sulfate on clinical outcomes in hospitalized patients with AECOPD.

Methods: In this prospective, double-blind, randomized trial, 70 adults with AECOPD were assigned to receive either nebulized salbutamol plus magnesium sulfate (2.5 mg; n = 35) or salbutamol plus placebo (n = 35), alongside standard intravenous hydrocortisone. Spirometry (FEV₁, FVC, FEV₁/FVC, PEFR), arterial blood gases, respiratory distress scores, and vital signs were measured pre-intervention, 30 and 60 minutes' post-intervention, and at four weeks' follow-up. Adverse events were monitored during hospitalization and post-discharge.

Results: Both groups showed significant time-dependent improvements in spirometric parameters (p < 0.001), with no significant differences between groups (FEV₁ η² = 0.014, p = 0.325). Respiratory distress scores at 60 minutes post-intervention were significantly lower in the magnesium sulfate group (p = 0.01). Adverse events were mild and comparable (placebo 22.9%, magnesium sulfate 20%, p = 0.771). Oxygen saturation and respiratory rate did not differ significantly.

Conclusion: Nebulized magnesium sulfate is a safe adjunct therapy in AECOPD, providing short-term symptomatic relief without significant improvement in lung function. While conventional bronchodilators and corticosteroids remain central to management, magnesium sulfate may be considered for symptom control. Large-scale, multi-center trials are needed to determine long-term benefits.

Keywords: chronic obstructive pulmonary disease, acute exacerbation, magnesium sulfate,

nebulization, respiratory distress

Designing, implementing and assessing virtual reality-based software for practical teaching and assessment of disaster Triage

Reza Akhavan^1*, Ahmad Mahroughi², Mahdi foroughian¹, Raheleh Ganjali³, Seyed Reza Habibzadeh¹

Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Student research committee, Mashhad university of medical sciences, Mashhad, Iran.

Clinical Research development unit, Imam Reza hospital, Mashhad university of medical sciences, Mashhad, Iran.

Corresponding Author: Reza Akhavan. Associate Professor of Emergency Medicine, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Email: 

Tel: +989153133679

Introduction: Disasters cause extensive human casualties and disrupt communities, making triage crucial for crisis management. The START triage method rapidly assesses casualties and assigns color-coded categories, making it widely used in mass casualty incidents. Traditional training lacks a stressful environment for skill assessment, while physical drills are costly. Virtual Reality (VR) provides an innovative, cost-effective solution by simulating crisis scenarios and enabling repeated practice. This study aimed to design and evaluate a VR-based software for teaching and assessing START triage.

Methods: This quasi-experimental pretest-posttest study involved developing a VR-based crisis simulation software featuring Imam Reza Shrine and four culturally adapted casualty characters. After validation by emergency medicine specialists, 43 medical interns and 24 emergency medicine residents participated. All watched a START triage training video, completed a 10-question test as a pretest and Chen et al.'s Technology Readiness Index. They were randomly assigned to two groups: the control group received traditional training, while the intervention group practiced triage on four virtual cases with feedback. A posttest and Likert-scale satisfaction survey followed.

Results: The VR group had significantly higher posttest scores (P<0.05). Participants with moderate to high technology readiness in VR reported greater satisfaction than the control group.

Conclusion: VR-based training enhances START triage learning and user satisfaction, making it a promising alternative to traditional methods.

Keywords: Disaster management, START triage, VR, Medical education, Technology acceptance

مقدمه: تریاژ START با ارزیابی سریع مصدومان و بلایا موجب تلفات انسانی گسترده و اختلال در جوامع می‌شوند و تریاژ نقش مهمی در مدیریت بحران دارد.

 تخصیص رنگ‌های مشخص، الگویی رایج در حوادث غیرمترقبه است. روش‌های سنتی فاقد محیط استرس‌زا برای ارزیابی عملی بوده و مانورهای فیزیکی هزینه‌بر هستند. واقعیت مجازی (VR) با شبیه‌سازی بحران و امکان تمرین مکرر، راهکاری نوین و مقرون‌به‌صرفه ارائه می‌دهد. این مطالعه با هدف طراحی و ارزیابی یک نرم‌افزار VR برای آموزش و ارزیابی تریاژ STARTانجام شد.

روش کار: این مطالعه نیمه‌تجربی شامل طراحی نرم‌افزار VR شبیه‌ساز بحران با محیطی از حرم امام رضا(ع) و چهار کاراکتر بومی‌سازی‌شده بود. پس از تأیید متخصصان، ۴۳ کارآموز پزشکی و ۲۴ دستیار طب اورژانس شرکت کردند. آنها ابتدا، ویدئوی آموزشی تریاژ STARTرا مشاهده و به ۱۰ سؤال تستی مبتنی بر تریاژ START به عنوان پیش آزمون و پرسشنامه آمادگی پذیرش فناوری چن و همکاران پاسخ دادند. سپس، شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند: گروه کنترل آموزش سنتی دریافت کرد، گروه مداخله با VR چهار کیس بالینی را تریاژ کرده و بازخورد دریافت کرد. سنجش رضایتمندی دو گروه با مقیاس لیکرت ارزیابی و در پایان پس آزمون گرفته شد.

یافته­ها: میانگین نمرات پس‌آزمون در گروه VR بالاتر از گروه کنترل بود (P<0.05). شرکت‌کنندگان با آمادگی فناوری متوسط و بالا در گروه VR، رضایتمندی بیشتری نشان دادند.

نتیجه­گیری: آموزش VR موجب بهبود یادگیری تریاژ START و افزایش رضایتمندی شده و جایگزین مناسبی برای روش‌های سنتی است.

کلمات کلیدی: مدیریت بحران، تریاژ START، VR، آموزش پزشکی، پذیرش فناوری

A Storm of White Cells: Critical Respiratory Compromise from Leukostasis in an Elderly Patient

Ghazaleh Ramezani¹,Fatemeh Rasooli², Atefeh Abdolahi³, Sepideh Aarabi⁴

Emergency Medicine Resident ,Department of Emergency Medicine, Sina hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Department of Emergency Medicine, Sina hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Department of Emergency Medicine, Sina hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Department of Emergency Medicine, Sina hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Corresponding author:Sepideh Aarabi;Email:/09338116322/Sina Emergency Ward, Sina Hospital, Hassan-Abad Square, Imam-Khomeini Ave., Tehran, 11365-3876, Iran. +98 21 63121413- ORCID:0000-0002-5326-9869

Background:
Leukostasis is an uncommon but life-threatening emergency primarily associated with acute leukemias and extreme hyperleukocytosis, often defined as a leukocyte count exceeding 100,000/µL. It results from intravascular accumulation of blasts causing microvascular obstruction, impaired tissue oxygenation, and organ dysfunction. Respiratory and neurological manifestations are the most frequent and serious clinical presentations. Early recognition and rapid cytoreduction through chemotherapy or leukapheresis are critical for improving outcomes.

Case Presentation:
We describe a 64-year-old woman with no known prior hematologic disease who presented with progressive dyspnea, non-productive cough, and generalized weakness over several days. On arrival, she was tachypneic and hypoxemic with an oxygen saturation of 88% on room air. Laboratory studies demonstrated profound hyperleukocytosis with a white blood cell count of 285,000/µL, predominantly circulating blasts. Chest imaging revealed diffuse bilateral interstitial and alveolar infiltrates consistent with leukostasis rather than infectious pneumonia. Based on the constellation of severe respiratory symptoms and extreme leukocytosis, a diagnosis of leukostasis secondary to suspected acute leukemia was made.

Management and Outcome:
The patient received high-flow oxygen, aggressive intravenous hydration, and tumor-lysis-syndrome prophylaxis. Because of the severity of her symptoms and marked leukocytosis, therapeutic leukapheresis was urgently initiated. A single leukapheresis session resulted in a significant reduction in circulating leukocytes and rapid improvement in oxygenation and respiratory distress. Following stabilization, she was started on cytoreductive chemotherapy per hematology recommendations. Her respiratory status continued to improve, and she was transitioned to lower levels of oxygen support without complications.

Conclusion:
This case highlights the critical need for prompt identification of leukostasis in patients who present with respiratory compromise and markedly elevated leukocyte counts. Leukapheresis serves as an effective adjunctive therapy for rapid cytoreduction and symptomatic improvement, especially in patients with acute respiratory manifestations. Early, coordinated multidisciplinary management is essential to optimize clinical outcomes.

Keywords: Hyperleukocytosis, Respiratory failure, Hematologic emergency

Can Tight Control of HbA1c Be Protective Against Cerebrovascular Accident in Diabetic Patients

Hassan Motamed¹*, Pooyan Alizade², Reza Ajodani², Arian Kalantari³, Azin Kalantari³, Elham Sadeghi¹, Mohammadreza Sharifpor¹, Reihane Jahangir¹

1 Emergency Medicine Department, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran

2 Neurosurgery Department, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran

3 Pharmacy Department, University of Debrecen, Debrecen, Hungry

*Corresponding Author

Hassan Motamed  , Tel 00989123169951

Pooyan Alizade

Reza Ajodani 

Arian Kalantari 

Azin Kalantari 

Elham Sadeghi 

Mohammadreza Sharifpor

Reihane Jahangir 

Introduction:

Diabetes mellitus is one of the most common chronic diseases worldwide. It is associated with a higher risk of cardiovascular complications, including cerebrovascular accidents. Studies show that people with diabetes have twice the risk of stroke compared to those without diabetes. And about 30% of people with stroke also have diabetes. The rise in life expectancy and the aging population have led to an increase in stroke cases. Consequently, over the past 30 years, the total number of people affected by stroke, including deaths and long-term disability, has nearly doubled. Stroke was the second most common cause of death in 2019, with 6. 5 million mortalities, and the third leading cause of disability, which was responsible for 143 million DALYs (Disability Adjusted Life Years). This case-control study has been designated to evaluate possible correlation between HbA1C values regarding cerebrovascular accidents prevalence.

Methods and Materials:

This case-control study took place in a university referral general hospital. Diabetic Patients with the age of 18 years old or older who had experienced possible clinical symptoms and signs for stroke have been included into the study, as case group. A serum glycosylated hemoglobin A1c (Hb A1c) level sampling has been arranged for all included patients at the arrival. Also, normal diabetics with the age of 18 years old or older with no sign of stroke have been assumed as control group and HbA1c serum sampling have been performed. Data were analyzed using SPSS software. A p-value less than 0.05 was considered statistically significant.

Results

Demographic and baseline characteristics of both the case and control groups were compared.

There were no significant differences between the two groups in age, sex, IHD, HTN, DLP, and

smoking. Diabetic patients with CVA with had a mean age of 64.16±12.43 (53.2% male

and 46.8% female) and diabetic patients without CVA had a mean age of 63.37±6.82 (46.8%

male and 53.2% female). The medical history was as follows: in the case group, 48.4% had IHD,

59.7% had HTN, 16.1% had DLP, and 40% were smokers, while in the control group, 38% had

IHD, 51.6% had HTN, 21% had DLP, and 32.3% were smokers. Regarding comparing the HbA1C average between patients with and without CVA, the mean in patients with CVA were 8.21 ±1.70, while in patients without CVA it was 7.56 ±1.28 that which was significantly higher in CVA (p-value <0.02). Using logistic regression, the odds ratio (OR) with a 95% confidence interval was calculated as 1.34(1.05,1.71)

Discussion

Several studies have assessed differences in mean HbA1c levels between individuals with and

without stroke, but the findings have been inconsistent. In this study, we show that the HbA1c mean in diabetic patients with stroke was significantly higher than diabetic patients without stroke. An odds ratio of 1.3 indicates 30% higher odds of stroke occurrence among patients with higher HbA1c levels. Our study shows that higher HbA1c levels are associated with a raised risk of ischemic stroke. Recognizing the HbA1c level that puts patients at higher risk of stroke can help clinicians focus on better glycemic control. Therefore, keeping HbA1c within safe ranges may play an importantrole in preventing such ischemic strokes.

Conclusion

Higher HbA1c levels possibly can increase the potential risk of acute ischemic stroke occurrence in diabetic patients. Maintaining HbA1c within safe ranges with a strict treatment protocol can reduce possible adverse consequences related to acute ischemic stroke.

Keywords: Acute Ischemic Stroke occurrence risk, Glycosylated Hemoglobin A1c, Diabetes

Case Report Aberrant right subclavian artery (ARSA) presenting with esophageal pseudo-neoplastic symptoms, dyspepsia, and hemodynamic findings

Soheil Mirzaei, ^a,b , Zahra Motaghed, ^b,∗

a Department of Anatomy, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran

b Department of Radiology, Shahid Sattari Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Introduction

Aberrant right subclavian artery (ARSA) is the most common congenital anomaly of the aortic arch. Though often asymptomatic, it may cause esophageal compression and mimic neoplastic lesions. Accurate diagnosis via CT angiography is essential, especially before thoracic or cervical surgery.

Case Presentation

A 68-year-old woman presented with dyspepsia, dyspnea, and epigastric pain.

Endoscopy: revealed a polypoid lesion suggestive of malignancy.

CT imaging: showed ARSA passing posterior to the esophagus, with no mass detected.

Hemodynamic evaluation: revealed inter-arm blood pressure discrepancy and bradycardia.

Results

ARSA can lead to dysphagia lusoria and other compressive symptoms.

Association with Kommerell's diverticulum and non-recurrent laryngeal nerve has surgical implications.

Imaging confirmed vascular anomaly without evidence of malignancy.

Conclusion

ARSA should be considered in patients with atypical esophageal symptoms. Imaging plays a key role in diagnosis and guiding appropriate, individualized treatment. Treatment options include open, endovascular, and hybrid approaches depending on clinical context.

Keywords

Aberrant right subclavian artery (ARSA)

CT angiography

Dysphagia lusoria

Esophageal compression

Epidemiological study of patients presenting with shortness of breath to Emergency Department since September 2018 to September 2019

Aminiahidashti Hamed¹, Elahi Mazaher², Sharifpour Ali³, Bozorgi Farzad⁴, Tirandaz Fatemeh⁵,Touraj Assadi⁶, Abdollah Malekian⁷, Golikhatir Iraj^8 *.

1 Associate Professor, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

2 General Practitioner, Student Research Committee, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Science, Sari, Iran

3. Associate Professor, Department of Internal Medicine,Department Of Pulmonology , Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

4. Associate Professor, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

5. Assistant Professor, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

6. Associate Professor, Department of Emergency Medicine , Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

7. Assistant Professor, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

8. Associate Professor, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

Corresponding author: hamed aminiahidashti: Email:

Abstract

Background and purpose: Dyspnea is a common complaint in Emergency Department patients. This study aimed to determine epidemiology and outcome for patients presenting with shortness of breath to emergency departments (ED).

Materials and methods: This retrospective study was performed longitudinally since September 2018 to September 2019 on patients presenting with dyspnea to Emergency Department of SARI`s Imam Khomeini hospital. Patients whose spinal fractures were confirmed were included in the study. Required datas including demographics, season of presenting, history of using cigarette or inhalant opium, vital signs, ED diagnosis and final hospital diagnosis, disposition from ED and outcome were extracted from patients' files (if available in the file).

Results: A total of 599 patients were studied. 53.4% were male. Median age was 57.2 years. 73.3% of patients were discharged from the emergency department after primary care and 26.7% were hospitalized. 1.7% of all patients required ICU admission. 19 patients (3.3%) were died. The most common diagnoses were pneumonia (21.5%), asthma (17.9%), and COPD Exacerbation (14.4%).

Conclusion: Dyspnea is a common complaint in ED patients that has a wide range of possible causes and contributing substantially to ED, hospital, and ICU workload. Shortness of breath has various causes, of which chronic diseases are a large part, and this shows the importance of managing people with chronic diseases to reduce the complications of the disease.

Keywords: Dyspnea, Shortness of breath, Emergency Departments, Epidemiology

Fulminant Acute Myocarditis Presenting with Persistent Vomiting in a 22-Year-Old Woman: A Fatal Case Report

Samira vaziri

Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Fatemeh Mohammadi

Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Fatemeh Mohammadi

Starkhan street Rasool akram hospital tel : 64351

Mob : 09126715783

Introduction

Fulminant myocarditis is a rapidly progressive inflammatory condition that may initially manifest with nonspecific viral or gastrointestinal symptoms, leading to diagnostic delay. Although viral prodromes are typical, isolated persistent vomiting without cardiopulmonary findings is uncommon. Previous reports describe similar misleading presentations, including cases initially resembling gastroenteritis that later deteriorated abruptly and experienced sudden cardiac arrest (3).

Case Presentation

A previously healthy 22-year-old woman presented at 04:00 AM with persistent vomiting unresponsive to symptomatic therapy. She reported one week of viral-like symptoms including rhinorrhea, myalgia, transient diarrhea, and a dry cough that had resolved three days earlier. Several family members were similarly ill. She denied alcohol and illicit drug use.

Upon arrival, she was alert and hemodynamically stable with a blood pressure of 120/90 mmHg; repeat measurements remained normal. She reported no chest pain, dyspnea, palpitations, or syncope, so no ECG was obtained due to the absence of cardiopulmonary indications. Laboratory tests—including CBC, electrolytes, and renal function—were within normal limits. She received ondansetron, pantoprazole, and metoclopramide.

Due to persistent vomiting, abdominal ultrasonography at 09:00 AM revealed normal hepatobiliary, pancreatic, renal, and urinary tract structures. Shortly after returning from imaging, she acutely developed cardiopulmonary arrest. CPR continued during emergent transfer to the catheterization laboratory, where coronary angiography showed no obstructive coronary disease. After approximately one hour of resuscitation, death was pronounced.

Forensic evaluation ruled out alcohol or drug toxicity and identified no abdominal pathology. Histopathology confirmed acute fulminant myocarditis as the cause of death.

Discussion

This case highlights the diagnostic challenge of fulminant myocarditis when early manifestations mimic benign gastrointestinal illness. Similar presentations with vomiting or gastritis-like symptoms have been reported, occasionally progressing to sudden cardiac arrest (3,4,5). While some patients recover with intensive support, fulminant cases may deteriorate despite normal vital signs and initial tests. Clinicians should maintain suspicion for myocarditis in young patients with persistent vomiting following viral syndromes, even in the absence of cardiopulmonary symptoms.

Septic Shock and Death in Advanced Liver Cancer Patient with Refractory Urinary Retention and Purulent Peritonitis

Fatemeh Mohammadi

Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Samira vaziri

Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Samira vaziri

Starkhan street Rasool akram hospital tel : 64351

Mob : 09123456849

A 52-year-old man with advanced hepatocellular carcinoma (HCC), ineligible for chemotherapy or radiotherapy, presented with urinary retention. Initial attempts at Foley catheterization failed. Suprapubic drainage using an angiocath yielded ~3 liters of purulent urine. Although temporarily stabilized, the patient redeveloped symptoms including hypotension, severe abdominal pain, and anuria. Lab findings included leukocytosis (WBC >50,000), elevated neutrophils, acidosis, and hypoxia. He was taken to the OR, where 4 liters of purulent fluid were drained, and a duodenal ulcer was repaired. Despite ICU care, the patient died two days later from septic shock and metabolic acidosis. Patients with decompensated HCC and ascites are at high risk for peritoneal infections due to immunosuppression and impaired barrier defenses [1,2]. Urinary retention, if untreated, can exacerbate intra-abdominal pressure and lead to secondary peritonitis or bladder rupture [3,4]. Septic shock often presents with hypotension, fever, leukocytosis, and altered mental status [5,6]. Blood gas and inflammatory markers are critical for severity assessment [7,8]. Emergency laparotomy and infection source control are the cornerstones of managing intra-abdominal sepsis [9]. However, prognosis is poor when malignancy and decompensation coexist [10].

Conclusion:

This case underscores the need for rapid intervention in oncologic patients with acute urinary or abdominal symptoms. Lack of equipment, delayed decompression, and underlying immunosuppression contributed to a fatal outcome.

پارگی کیست هیداتید کبدی در ترومای بلانت شکمی با تظاهر بالینی شوک؛ گزارش یک مورد

مانی مفیدی- استاد گروه طب اورژانس، مرکز تحقیقات مدیریت طب اورژانس، دانشگاه علوم پژشکی ایران، تهران، ایران

مهیا نادرخانی (نویسنده مسئول)- استادیار گروه طب اورژانس، مرکز تحقیقات سوانح و مصدومیت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران

عقیق تهرانی- رزیدنت طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران

چکیده

مقدمه: کیست هیداتید یک بیماری انگلی نادر است که توسط کرم نواری اکینوکوکوس گرانولوزوس ایجاد می‌شود. کیست‌های هیداتید کبد ممکن است سال‌ها بدون علامت باشند و اغلب یک یافته تصادفی در سونوگرافی هستند اما ممکن است دچار عوارضی شوند که بیمار را به بخش اورژانس بکشاند. یکی از عوارض اورژانسی کیست هیداتید، پارگی خودبه­خودی یا تروماتیک می­باشد. تظاهرات بالینی پارگی کیست هیداتید کبدی ممکن است از درد خفیف شکم تا علائم شکم حاد، شوک آنافیلاکسی و مرگ متغیر باشد. در این مقاله یک مورد پارگی تروماتیک کیست هیداتید کبدی با تظاهر بالینی شوک آنافیلاکسی را معرفی می­شود.

معرفی مورد: بیمار پسر شانزده ساله­ای است که با شرح حال ترومای بلانت شکمی و شواهد بالینی شوک توسط اورژانس پیش­بیمارستانی به اورژانس آورده شده است. بیمار بی­قرار بوده، از درد قسمت فوقانی شکم شکایت داشت. فشار خون بیمار سیستولیک بیمار ۷۰ میلی متر جیوه، تعداد ضربان قلب ۱۵۰ در دقیقه و اندام­های بیمار سرد و سیانوتیک بوده است. در ارزیابی اولیه، شک به خونریزی داخل شکمی مطرح شد و با توجه به وجود مایع آزاد در فضای موریسون در سونوگرافی FAST و بیمار تحت مایع درمانی و انفوزیون فراورده‌های خونی قرار گرفت. پس از حضور تیم تروما بر بالین بیمار، وجود مایع آزاد خفیف شکمی، عدم پاسخ بیمار به به مایع درمانی و احتمال آسیب کبدی در سونوگرافی رادیولوژیک (تصویر ۱) با تشخیص احتمالی پارگی کبد بیمار تحت لاپاراتومی قرار گرفت. در لاپاراتومی تشخیصی هیچ شواهدی از خونریزی یا آسیب احشایی یافت نشد. پس از پایدار شدن وضعیت همودینامیک، سی‌تی‌اسکن شکم و لگن انجام شد که وجود دو کیست هیداتید کبدی را گزارش کرد (شکل ۲).

بحث و نتیجه گیری: این گزارش نشان می‌دهد که ضایعات غیرتروماتیک کبدی مانند کیست هیداتید می‌توانند در زمینه تروما به‌ اشتباه به‌عنوان آسیب حاد کبدی تشخیص داده شوند. افتراق شوک هیپوولمیک و شوک آنافیلاکسی و همچنین انجام تصویربرداری تکمیلی پس از تثبیت بیمار و شناخت تظاهرات کیست هیداتید در سونوگرافی و سی­تی­اسکن می‌تواند از جراحی‌های غیرضروری جلوگیری کند.

واژگان کلیدی: ترومای بلانت شکم، کیست هیداتید، شوک هیپوولمیک، شوک آنافیلاکسی

Fatal Poly-Drug Toxicity in a Post-Gastric-Bypass Patient with Chronic Malabsorption

Samira vaziri

Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Fatemeh Mohammadi

Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Fatemeh Mohammadi

Starkhan street Rasool akram hospital tel : 64351

Mob : 09126715783

A 39-year-old man with a history of Roux-en-Y gastric bypass and chronic malabsorption presented with severe agitation, confusion, and weakness. He had a history of opioid addiction and reportedly consumed high doses of acetaminophen-codeine, amitriptyline, diazepam, and clonazepam. Initial vitals were stable, but GCS was 7/15 and blood sugar was low, corrected with IV dextrose. Despite initial stabilization, labs revealed high anion gap metabolic acidosis (pH 7.45, HCO3: 10.6), and subsequent toxicology screen detected methanol (6), ethanol (6.9), benzodiazepines (+), opioids (+), and acetaminophen (12.1 μg/mL) [1–4]. The patient developed worsening renal function and coagulopathy, preventing dialysis. He succumbed to cardiac arrest after three days despite ICU care [5–7]. Patients with altered metabolism post-bariatric surgery are at higher risk of toxicity even at standard drug doses due to impaired absorption and altered hepatic metabolism [8]. Combined sedative and analgesic toxicity may lead to central nervous system depression, acidosis, and multiorgan failure [9]. Early identification and detoxification, including dialysis where applicable, is vital to improving outcomes in such complex poisonings [10].

Conclusion:

This case underscores the dangers of unsupervised poly-drug use in patients with metabolic vulnerability. Prompt recognition of toxic syndromes and proactive renal support may prevent deterioration in similar patients.

از شلوغی تا کارایی: نگاه جامع به استراتژی‌های نوین کاهش ازدحام در اورژانس – مرور سیستماتیک و متاآنالیز

ویدا شفیع پور^*1

1.دکترای پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی نسیبه، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری ، ایران

*. نویسنده مسئول: دکتر ویدا شفیع پور، دکترای پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران

Email: , tel: 09111519667

مقدمه: ازدحام در اورژانس یک چالش جهانی است که منجر به افزایش زمان انتظار، کاهش کیفیت مراقبت، و افزایش پیامدهای نامطلوب بیماران می‌شود. در دهه اخیر، استراتژی‌های متعددی با هدف بهبود جریان بیمار و کاهش فشار بر واحد اورژانس توسعه یافته‌اند. این مطالعه با هدف ارائه یک مرور سیستماتیک همراه با متاآنالیز، اثربخشی مداخلات نوین کاهش ازدحام را ارزیابی می‌کند.

روش‌ها: این مرور سیستماتیک مطابق PRISMA انجام شد. جستجوی جامع در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵ صورت گرفت. کلیدواژه‌ها شامل ترکیباتی از "Emergency Department Crowding"، “Fast Track”، “Streaming”، “Physician in Triage”، “Observation Unit”، “Boarding Reduction” و “Point-of-Care Testing” بود. مطالعات مداخله‌ای (RCT، قبل–بعد و کوهورت) که حداقل یکی از پیامدهای ED Length of Stay (EDLOS)، نرخ ترک‌کردن قبل از ویزیت (LWBS)، زمان انتظار اولیه و نرخ بستری را گزارش کرده بودند وارد شدند. ارزیابی کیفیت با ابزارهای RoB2 و ROBINS-I انجام شد. به‌دلیل ناهمگونی مطالعات، متاآنالیز با مدل اثرات تصادفی اجرا شد.

یافته‌ها: در مجموع ۱۲۳۴ مقاله شناسایی و پس از غربالگری، ۷۸ مطالعه وارد تحلیل کیفی و ۳۲ مطالعه وارد تحلیل کمی شدند. نتایج نشان داد مداخلات جریان‌محور مانند Fast-Track و Streaming بیشترین شواهد اثربخشی را دارند و در اغلب مطالعات موجب کاهش معنی‌دار EDLOS و کاهش LWBS شده‌اند. استقرار پزشک در تریاژ باعث کوتاه‌شدن زمان ارزیابی اولیه و کاهش ازدحام قابل‌توجه گردید. واحدهای مشاهده (ED Observation Units) با کاهش زمان انتظار، کاهش بستری‌های غیرضروری و بهبود گردش تخت‌ها مرتبط بودند. همچنین، به‌کارگیری آزمایش‌های کنار تخت (POCT) در مسیرهای کلینیکی منتخب (مانند درد قفسه سینه) موجب تسریع تصمیم‌گیری و کوتاه‌شدن زمان ماند بیمار شد. ناهمگونی بین مطالعات بالا بود، اما نتایج کلی بر اثربخشی مجموعه‌ای از مداخلات چندوجهی تأکید داشت.

نتیجه‌گیری: استراتژی‌های نوین کاهش ازدحام، به‌ویژه مداخلات مبتنی بر بهینه‌سازی جریان بیمار، نقش مؤثری در ارتقای کارایی اورژانس دارند. اجرای موفق این مداخلات نیازمند تطابق با شرایط محلی، حمایت سازمانی و ارزیابی مستمر است. با وجود نتایج امیدوارکننده، نیاز به مطالعات تصادفی‌سازی‌شده بزرگ و تحلیل‌های مبتنی بر داده‌های فردی همچنان باقی است.

کلمات کلیدی: اورژانس، تصمیم‌گیری سریع، کارایی، تریاژ، استراتژی

دگردیسی احیای پیشرفته: مرور سیستماتیک رویکردهای نوظهور در مدیریت بیماران بحرانی

ویدا شفیع پور^*1، عاطفه اسماعیل پور معلم، لیلا شفیع پور³

1.دکترای پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی نسیبه، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری ، ایران

2.کارشناسی ارشد پرستاری سالمندی، دانشکده پرستاری مامایی نسیبه، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری ، ایران

3. متخصص طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

*. نویسنده مسئول: دکتر ویدا شفیع پور، دکترای پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران

Email: , tel: 09111519667

مقدمه: احیای پیشرفته در سال‌های اخیر شاهد تحولاتی قابل‌توجه بوده است. پیشرفت در پایش‌های همودینامیک، ابزارهای تصویربرداری کنار تخت، الگوریتم‌های داده‌محور و رویکردهای فیزیولوژی‌محور باعث شده مدیریت بیماران بحرانی از مدل‌های ثابت به سمت راهبردهای پویا و فردمحور حرکت کند. هدف از این مرور سیستماتیک، شناسایی و طبقه‌بندی مهم‌ترین رویکردهای نوظهور در احیای پیشرفته طی دهه اخیر است.

روش کار: این مرور بر اساس استاندارد PRISMA انجام شد. جستجو در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ انجام شد. کلیدواژه‌ها شامل ترکیب‌های “Advanced Resuscitation”، “Critical Care”، “Emerging Approaches”، “POCUS”، “Advanced Monitoring” و “Physiology-guided Resuscitation” بودند. معیار ورود شامل مطالعات بالینی، نیمه‌بالینی، مرورها و مقالاتی بود که به نوآوری‌ها یا تغییرات مهم در احیای پیشرفته پرداخته بودند. مقالات حیوانی، آزمایشگاهی فاقد قابلیت انتقال بالینی و مطالعات فاقد ارتباط مستقیم کنار گذاشته شدند. از میان ۴۳۸ مقاله شناسایی‌شده، پس از حذف تکراری‌ها، غربالگری عنوان/چکیده و بررسی متن کامل، در نهایت ۷۶ مطالعه وارد تحلیل شدند.

یافته‌ها: رویکردهای نوظهور شناسایی‌شده در پنج حوزه اصلی دسته‌بندی شدند: احیای فیزیولوژی‌محور که تمرکز بر شاخص‌های دینامیک پرفیوژن و پاسخ فردی بیمار دارد؛ پایش‌های پیشرفته شامل ابزارهای جریان‌محور و تحلیل روندهای همودینامیک؛ استفاده گسترده و ساختاریافته از سونوگرافی کنار تخت (POCUS) به‌عنوان بخش جدایی‌ناپذیر احیا؛ استفاده از الگوریتم‌های داده‌محور و هوش مصنوعی در تشخیص الگوهای وخامت و پشتیبانی از تصمیم‌گیری؛ نوآوری‌های ساختاری، تیمی و آموزشی شامل نقش‌بندی دقیق‌تر، چک‌لیست‌ها و شبیه‌سازی‌های پیشرفته. مجموعه شواهد نشان می‌دهد که این رویکردها بیشتر نقش ابزار کمکی دارند تا جایگزین روش‌های موجود.

نتیجه‌گیری: مرور حاضر نشان می‌دهد که دگردیسی احیای پیشرفته ناشی از ترکیبی از فناوری‌های نو، پایش هوشمند، تصویربرداری لحظه‌ای و ساختارهای تیمی هماهنگ‌تر است. این تحولات به‌تدریج مسیر مدیریت بیماران بحرانی را به سمت احیای فردمحور و فیزیولوژی‌محور هدایت می‌کند. با وجود پیشرفت‌ها، نیاز به اعتبارسنجی بیشتر در محیط واقعی و تدوین چارچوب‌های استاندارد همچنان باقی است.
کلمات کلیدی: هوش مصنوعی، احیای پیشرفته، مراقبت ویژه، اورژانس، سونوگرافی کنار تخت

Examining the Role of Technology and Artificial Intelligence in Improving the Management of Treatment for Traffic Accident Victims: A Systematic Review

Bizhan adami¹,Farzin rezazadeh²,Parviz pourazizi³,Qasim sadeqi⁴

¹ MSc in Medical Education, Department of Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

² MD Specialist in Emergency Medicine, Faculty Member, Department of Emergency Medicine, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

³ MSc Master of Science in Emergency Nursing, Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

⁴ MSc Master of Science in Emergency Nursing, Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

Corresponding Author

Bizhan Adami, MSc
MSc in Medical Education, Department of Pre-hospital Emergency Care,
West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran
Email:
Phone: +98 935 806 6699

Abstract

Background: Traffic accidents are among the leading causes of mortality and severe injuries worldwide, imposing significant social, economic, and healthcare burdens. Timely and efficient management of accident victims is critical to improving patient outcomes. Emerging technologies, particularly artificial intelligence (AI), have the potential to enhance the pre-hospital and in-hospital management of trauma patients.

Objective: This systematic review aimed to examine the role of technology and AI in improving the management and treatment outcomes of traffic accident victims.

Methods: A systematic search was conducted in PubMed, Scopus, Google Scholar, and IEEE Xplore for studies published between 2018 and 2023. Eligible articles included peer-reviewed original research, clinical trials, and review studies focusing on AI and technological interventions in trauma care. Data extracted included study characteristics, technologies applied, outcomes, and reported challenges. Content analysis was performed to synthesize findings across studies.

Results: Fifty studies met the inclusion criteria. AI-based systems significantly improved the rapid and accurate diagnosis of injuries, including intracranial hemorrhages and fractures, by analyzing medical imaging and patient data. Predictive algorithms facilitated effective triage and prioritization of patients, reducing treatment delays by up to 25%. AI-driven resource management optimized hospital bed allocation and personnel deployment, improving survival rates and reducing waiting times. Innovative technologies such as drones and wearable devices enhanced situational awareness at accident scenes and enabled real-time monitoring of vital signs. Despite these advancements, challenges remain, including data quality requirements, ethical and privacy concerns, high implementation costs, and resistance among healthcare professionals.

Conclusion: Technology and AI have substantial potential to enhance the management and treatment outcomes of traffic accident victims. Their integration into trauma care systems can reduce response times, improve diagnostic accuracy, and optimize resource utilization. Future research should focus on long-term evaluations, ethical frameworks, and strategies for seamless integration into existing healthcare infrastructures. Investment in training, infrastructure, and high-quality data collection is crucial to fully realize these benefits.

Keywords: Artificial intelligence, Technology, Trauma management, Traffic accidents, Emergency care, Triage

Umbrella Review of Predictive Performance of Deep Learning (Dl), Ensemble and Traditional Machine Learning Models for Predicting Adverse Traumatic Brain Injury Outcomes

Reza Akhavan¹, Mina Taghavi², Mahdi Foroughian^1*

1.Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

2. Consultant Radiologist Homerton University Hospital

Corresponding Author: Reza Akhavan. Associate Professor of Emergency Medicine, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Email: 

Tel: +989153133679

Introduction: Traumatic brain injury (TBI) is a leading cause of mortality and disability worldwide, with machine learning (ML) models increasingly utilized to predict adverse outcomes such as mortality and disorders of consciousness (DOC). Despite their growing application, the comparative performance of different ML model categories remains unclear. This umbrella review aimed to synthesize evidence from systematic reviews and meta-analyses to compare the predictive performance of Deep Learning (DL), Ensemble, and Traditional ML models (e.g., Support Vector Machine [SVM], Decision Trees [DT], k-Nearest Neighbors [k-NN], Logistic Regression [LR]) for adverse TBI outcomes.

Methods: A systematic search was conducted in PubMed, Embase, Cochrane Library, Web of Science, and Scopus up to July 1, 2025, following PRISMA guidelines. Eligible studies were meta-analyses reporting pooled Area under the Curve (AUC) values for ML models predicting TBI outcomes. Data were extracted on study characteristics, ML models, outcomes, and performance metrics. Quality was assessed using the PROBAST tool. A random-effects meta-analysis was performed using Stata to compare model categories, with heterogeneity assessed via I² and Q statistics.

Results: Five studies were included, evaluating 156 ML models. A random-effects meta-analysis revealed significant differences between model categories (Q_b = 8.65, p = .013). Traditional models showed poorer performance (θ = 0.84, 95% CI [0.79, 0.88]) compared to DL (θ = 0.91, 95% CI [0.89, 0.93]) and Ensemble models (θ = 0.90, 95% CI [0.81, 0.99]). Traditional models had the lowest AUC range (0.79–0.87), with k-NN performing weakest (AUC = 0.79, 95% CI [0.70, 0.88]). Ensemble models exhibited high heterogeneity (I² = 93.6%), while DL models were consistently effective (I² = 0.3%). Key predictors included Glasgow Coma Scale, age, and CT findings.

Conclusion: DL and Ensemble models outperform Traditional models in predicting TBI outcomes, with DL showing the most consistent performance. These findings support the integration of advanced ML models in clinical decision-making for TBI, though high heterogeneity in Ensemble models warrants further investigation.

Keywords: traumatic brain injury, machine learning, deep learning, meta-analysis, outcome prediction

Diagnostic Value of Systemic Immune-Inflammatory Index in Predicting Mortality in Patients with Acute Spontaneous Intracerebral Hemorrhage

Reza Akhavan^1*, Amir Safarmoghadam¹, Seyed Reza Habibzadeh¹, Ayoub Tavakkolian¹, Mahdi Foroughian¹

1. Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Corresponding Author: Reza Akhavan. Associate Professor of Emergency Medicine. Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Email: 

Tel: +989153133679

Introduction: This study examined the predictive power of the systemic immune-inflammatory index (SII) in forecasting mortality among patients with acute spontaneous intracerebral hemorrhage.

Methods: In this cross-sectional descriptive study, 84 patients admitted with a diagnosis of acute spontaneous intracerebral hemorrhage to the emergency department of Ghaem Hospital in Mashhad between June 2022 and June 2023 were evaluated. The size and location of the cerebral hematoma, blood pressure and level of consciousness upon admission were measured and recorded. The disability status of patients was assessed 90 days after the hemorrhage using the Modified Rankin Scale (MRS).

Results: The mean age of the patients was 66 years. During the 90-day follow-up, 54 patients (64.3%) died. Hypertension was the most common underlying condition (79.8%). The Wilcoxon test revealed a statistically significant difference in SII scores between the first and second days (P = 0.03). A significant correlation was observed between mortality and SII values, as well as between the Glasgow Coma Scale (GCS) and SII. The predictive power of SII for mortality, evaluated using the ROC curve, yielded values of 0.644 on the first day and 0.704 on the second day.

Conclusion: indicate that the systemic immune-inflammatory index (SII) can serve as a predictive marker for mortality in patients with acute spontaneous intracerebral hemorrhage. The predictive power of SII was higher on the second day compared to the first day, suggesting its utility in mortality prediction.

Keywords: Spontaneous intracerebral hemorrhage, systemic inflammation index, mortality, systemic inflammatory response index.

مروری جامع بر کاربردها و توانمندی‌های هوش مصنوعی در مدیریت بخش اورژانس

رضا اخوان¹، حمید زمانی مقدم¹، مهدی فروغیان^1*

1. گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

نویسنده مسئول: دکتر رضا اخوان. دانشیار گروه طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

تلفن: 09153133679 و 05138525312

ایمیل: 

مقدمه: در سال‌های اخیر، کاربرد هوش مصنوعی در حوزه سلامت به طور فزاینده مورد توجه قرار گرفته و تحقیقات متعددی در زمینه پتانسیل‌های آن در تحول مراقبت‌های سلامت انجام شده است؛ با این وجود، ادغام هوش مصنوعی در مدیریت بخش اورژانس همچنان با چالش‌هایی روبرو است. مطالعه حاضر با هدف فرا تحلیل و سنتز جامع مطالعات مروری انجام شده در زمینه کاربردها و توانمندی‌های هوش مصنوعی در مدیریت بخش اورژانس انجام شده است.

روش کار: این مطالعه از نوع فرا تحلیل یا مرور جامع بر مطالعات مروری است که با جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر بین المللی و موتورهای جستجو شامل PubMed, Scopus, Web of Science, Google Scholar, Science Direct از بین مقالات منتشر شده از سال 2015 تا 2025 بر اساس راهنمای PRISMA انجام شده است. در این مطالعه برای ارزیابی مقالات مرور سیستماتیک، از ابزارهای AMSTAR و برای مرورهای دامنه ای چک لیست‌های پیشنهادی JBI و برای مرورهای روایتی معیارهایی مانند وضوح اهداف استفاده شد و در نهایت با رویکرد سنتز موضوعی تحلیل داده ها انجام شد.

یافته ها: از مجموع 28 مقاله مروری پس از کدگذاری توصیفی، تولید کدهای تحلیلی، توسعه تم‌ها و سنتز داده ها در چهار بخش کاربردهای اصلی هوش مصنوعی در مدیریت بخش اورژانس، توانمندی‌ها و مزایای هوش مصنوعی در بهبود فرآیندهای مدیریت بخش اورژانس، چالش‌ها و محدودیت‌های پیاده‌سازی هوش مصنوعی در بخش اورژانس، شکاف‌های تحقیقاتی و جهت‌گیری‌های آتی، یافته ها نشان داد هوش مصنوعی نقش مهمی در مدیریت بخش اورژانس ایفا می‌کند، به‌ویژه در زمینه‌های تریاژ، تصمیم‌گیری بالینی، پیش‌بینی شرایط بحرانی و تخصیص منابع. کاربردهای هوش مصنوعی نه تنها به افزایش دقت و کاهش زمان واکنش منجر می‌شود، بلکه به کاهش بار روانی و فیزیکی کادر درمان نیز کمک می‌کند. اما چالش‌هایی اساسی مانند کیفیت داده‌ها، اخلاقیات، مقاومت نیروی انسانی، و شفافیت مدل‌ها همچنان سد راه پیاده‌سازی گسترده این فناوری هستند.

نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد، برای پیاده سازی ایمن و تحقق ظرفیت کامل هوش مصنوعی، تحقیقات آینده باید به توسعه مدل‌های قابل فهم، مطالعات بالینی گسترده، آموزش عملی مستمر و چارچوب‌های حمایت‌کننده قانونی-اخلاقی بپردازند. افزون بر این، ادغام فرهنگی و فناوری هوشمند در تعامل انسان-ماشین، ضامن موفقیت و پایداری هوش مصنوعی در اورژانس خواهد بود.

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی، مدیریت، بخش اورژانس، مطالعات مروری

Study of ECG changes and in-hospital mortality in stroke patients: A prospective cohort study

Seyed Reza Habibzadeh¹, Mohammad Sadegh Zarei², Reza Akhavan¹, Mohsen Ebrahimi¹, Mahdi Foroughian^1*

1.Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

2. Student Research Committee, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Corresponding Author: Reza Akhavan. Associate Professor of emergency Medicine, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Email: 

Tel: +989153133679

Introduction: Stroke is the most common and at the same time the most debilitating neurological disease. ECG changes occur in about 30% of patients with acute stroke and include a wide range of changes. This study aimed to investigate ECG changes and in-hospital morbidity and mortality in acute stroke patients at Ghaem Hospital, Mashhad in 2019.

Methods: This prospective cohort study was conducted on 410 patients with stroke from April to March 2019 at Ghaem Hospital, Mashhad. Patients were divided into 2 groups: ischemic and hemorrhagic stroke based on imaging performed at the time of admission, and ECGs were simultaneously obtained from patients to evaluate the pattern of ECG changes in each of the pathologies. In addition, the course of the disease and in-hospital mortality of patients were evaluated with the ECG pattern. Stroke diagnosis and classification were performed with CT scan or MRI. A 12-lead electrocardiogram with long lead II was taken in the first 24 hours of admission and necessary tests were performed on the patients, and then demographic information, clinical history of the patients, type of stroke, ECG changes and tests were recorded in a checklist.

Results: 410 patients were included in the study. 273 patients (66.6%) recovered and 126 patients (30.7%) died. 67.6% had ischemic stroke, with a mortality rate of about 30%. The average heart rate in stroke patients has changed significantly compared to the normal range (60-100). An increase in the patients' heart rate was one of the predictive factors for the recovery or death of the patients. With a one-unit increase in the number of heart beats, the patient's chance of death increases by 1.022. Changes in rhythm, PT, QTC and INR have a significant effect on predicting the final status of the patient.

Conclusion: The results of the present study showed that the mean heart rate and QTC were significantly increased in individuals who died from stroke. Therefore, the prolongation of the QTC segment in the electrocardiogram of these patients has prognostic value and in the presence of underlying heart disease, further investigations will be required.

Key words: Acute stroke, ECG, QTC, Heart rate

ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎي ارزش ﺗﺸﺨﯿﺼﯽ دﻓﯿﺒﺮﯾﻼﺗﻮر ﺧﺎرﺟﯽ ﺧﻮدﮐﺎر اﯾﺮاﻧﯽ

رضا اخوان^1*، نازنین اعظمی²، محمد طیبی³، حسن بیرجندی⁴، مجید خادم‌ رضائیان⁵، مهدی فروغیان¹

1. گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

2. کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

3. گروه قلب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

4. گروه اطفال، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

5. گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

نویسنده مسئول: رضا اخوان. دانشیار. گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

ایمیل: 

تلفن: 09153133679 و 05138525312

مقدمه: ایست قلبی ناگهانی یکی از اورژانس‌های پزشکی تهدید کننده حیات است. (Automated External Defibrillator) AED دستگاهی پیشرفته، سبک و قابل حمل است که به ‌منظور مدیریت فوری اختلالات ریتم قلبی تهدید کننده حیات طراحی شده است. در حال حاضر دستگاه‌های AED موجود در کشور وارداتی و بسیار گران ‌قیمت ‌هستند. طراحی دستگاه‌های بومی و استفاده از آن‌ها، با کاهش هزینه‌های تهیه این دستگاه‌ها میتوانند منجر به استفاده بیش ‌‎از پیش از این دستگاه‌ها در کشور شود. مطالعه حاضر به بررسی ویژگی‌های تشخیصی دستگاه AED تولید داخل می پردازد.

روش کار: این مطالعه مقطعی در سال 1403 در سه فاز مجزا در دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. در فاز اول دستگاه از نظر توانایی تشخیص ریتم‌های قابل شوک و غیرقابل شوک از یکدیگر، در فاز دوم میزان انرژی خروجی دفیبریلاتور ایرانی و دقت آن در تأمین انرژی مناسب برای ریتم‌های شوک‌ پذیر و در فاز سوم، دفیبریلاتور ایرانی در شرایط واقعی اورژانس‌های بیمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد از نظر دقت تشخیصی در شرایط واقعی اورژانسی مورد بررسی قرار گرفت.

یافته ها: در فاز اول، شاخص‌های تفسیری دفیبریلاتور ایرانی برای تشخیص ریتم‌های قابل شوک و غیرقابل شوک از یکدیگر، تعیین و گزارش شد و تمامی مراحل آزمایش و ارزیابی به‌ طور جداگانه برای گروه‌های سنی مختلف، شامل بزرگسالان و کودکان، با دقت 100 درصد انجام گرفت. در فاز دوم تیم طراحی دستگاه، دقت دستگاه در تأمین انرژی مناسب برای ریتم‌های شوک پذیر را به‌ طور کامل بررسی کردند. در فاز سوم، هنگام استفاده از دستگاه در شرایط بالینیِ واقعی، ویژگی یا توانایی دستگاه در تمایز ریتم‌های بدون نیاز به اعمال شوک و عدم اعمال شوک معادل 99.60% با دامنه اطمینان 99.18% - 99.84% بوده‌‎است. حساسیت دستگاه در شناسایی ریتم‌های قابل شوک و شارژ شدن جهت اعمال شوک معادل %94.39 با دامنه اطمینان 88.19% - 97.91% می‌باشد که این عدد اندکی کمتر از حساسیت درنظر گرفته شده در هنگام طراحی آزمون یا 0.95 می‌باشد.

نتیجه­گیری: دستگاه دفیبریلاتور خارجی خودکار ایرانی، عملکرد قابل قبولی در شناسایی ریتم‌های حیاتی قلبی نشان داد.

کلمات کلیدی: دفیبریلاتور خارجی خودکار، ایست قلبی، ریتم قلبی، ارزیابی تشخیصی

Explaining and identifying the needs of rural service plan physicians in the field of emergency training: A qualitative study

Reza Akhavan^1*, Navid Kalani², Mahdi Foroughian¹, Esmail Rayatdoost³, Hamid Zamani Moghadam¹

1. Associate Professor of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

2. Research Center for Social Determinants of Health, Jahrom University of Medical Sciences, Jahrom, Iran.

3. Associate Professor of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Jahrom University of Medical Sciences, Jahrom, Iran.

*Corresponding Author: Reza Akhavan, Associate Professor of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Email:

Tel: +989153133679

Introduction: Educational needs assessment is a fundamental step in formulating and developing educational programs to improve the skills and knowledge of human resources. This process is done in order to identify and measure the educational needs of learners and determine the distance between the current situation and the desired situation. Educational need is defined as the gap between existing and desirable knowledge and skills, and identifying these needs in order to increase the effectiveness of educational programs and reduce the problems that may arise in the training of physicians in rural areas. Therefore, the present study was conducted with the aim of explaining and identifying the needs of rural service plan physicians in the field of emergency training.

Methods: This study is of qualitative and phenomenological type. The statistical community in this research was to interview physicians working in the rural service plan. Interviews were conducted individually with open questions and, if necessary, additional interviews with participants in the research. The interview questions were open and general, and after each interview, the interviews were immediately recorded. Then the data was broken into semantic units (codes) and then the codes were classified based on conceptual and semantic similarity and compressed as much as possible.

Results: In this study, a total of 11 physicians were interviewed. The results in the field of emergency educational needs of three main categories, 1. Diagnostic trainings, 2. Trainings for stabilizing the emergency patient's condition, 3. Therapeutic trainings. In the field of emergency case management, the most important items were divided into three parts: the skills used, the possibility of scientific consultation with specialists, and interaction with the pre-hospital emergency department.

Conclusion: This research emphasizes the importance of training and skill needs of rural physicians in managing emergency patients in on-the-job training, continuous health networks and academic environments. The relevant officials should create and implement educational initiatives and retraining necessary to meet this need. This requires the implementation of strategic health policies to remove existing barriers.

Keywords: Emergency Medicine, Educational Needs, Physicians, Rural Service.

Real-Time Fainting Detection in Crowded Environments Using Videometric Pose Estimation

Maryam Sobhani¹, Ehsan Bolvardi², Mahdi Foroughian², Reza Akhavan^2*

1. Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, North Khorasan University of Medical Sciences, Bojnurd, Iran.

2. Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical sciences, Mashhad, Iran.

Corresponding Author: Reza Akhavan. Associate Professor of Emergency Medicine, Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. Email:  , Tel: 0098+9153133679

Abstract

Background: Syncope, characterized by transient loss of consciousness due to cerebral hypoperfusion, poses significant risks in crowded settings like emergency departments (EDs), where delayed detection can lead to complications such as falls, fractures, or death. Current triage systems often fail to prioritize critical cases amid high patient volumes, necessitating automated solutions for real-time monitoring.

Objectives: This study aimed to develop and evaluate a videometric fainting detection system using real-time pose estimation to identify syncope events in crowded environments, enhancing timely intervention and reducing morbidity.

Methods: The system employed the YOLOv8 pose estimation model, pre-trained on the COCO dataset, to detect 17 anatomical keypoints (e.g., shoulders, hips) in video footage sourced from anonymized YouTube videos of fainting events. Videos were processed at 30 FPS using OpenCV, NumPy, and Ultralytics YOLO in Python 3.8. Posture metrics, including torso angle, head tilt, and shoulder tilt, were calculated, with fainting detected when the torso angle changed by more than 20° over 2 seconds. A 3-second history buffer (90 frames) enabled temporal analysis, and alerts were overlaid on frames upon detection.

Results: The system achieved accurate real-time fainting detection across varied scenarios, including standing, seated, and group settings. Keypoint detection and posture analysis successfully identified fainting events, with visual alerts and metrics displayed on processed frames. Algorithm is also functionable in challenging conditions like occlusions or poor lighting.

Conclusion: The videometric fainting detection system offers a non-invasive, effective solution for real-time syncope monitoring in crowded environments, with potential to improve triage and patient outcomes in EDs by ensuring prompt intervention.

Keywords: Syncope, fainting detection, pose estimation, YOLOv8, real-time monitoring, emergency department, videometric analysis

هوش مصنوعی در اورژانس: آیا در شرایط و واقعیت جاری بکار می آید؟

ویدا شفیع پور^*1، عاطفه اسماعیل پور معلم، لیلا شفیع پور³

1.دکترای پرستاری، دانشکده پرستاری مامایی نسیبه، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری ، ایران

2.کارشناسی ارشد پرستاری سالمندی، دانشکده پرستاری مامایی نسیبه، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری ، ایران

3. متخصص طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

*. نویسنده مسئول: دکتر ویدا شفیع پور، دکترای پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران

Email: , tel: 09111519667

مقدمه: طب اورژانس یکی از پیچیده‌ترین محیط‌های بالینی است که تصمیم‌گیری لحظه‌ای و مدیریت حجم بالای بیماران در آن چالش روزمره است. در سال‌های اخیر، هوش مصنوعی (AI) به‌عنوان ابزاری نوظهور برای بهبود دقت، سرعت و کیفیت خدمات اورژانس مطرح شده است. هدف این مرور، بررسی کاربردهای اصلی، شواهد موجود و محدودیت‌های فعلی AI در حوزه اورژانس است.

روش کار: در این مطالعه مرور روایتی ساختاردار، در مورد کاربردهای AI در تریاژ، پیش‌بینی وخامت، تصویربرداری اورژانس، و مدیریت جریان کار، مطالعات بررسی شدند. جستجو در محدوده زمان ده ساله از سال 2005 تا 2025 میلادی در بانک های اطلاعاتی در دسترس مانند پابمد، وب او ساینس، گوگل اسکولر و اسکپوس و ..با کلید واژه های Artificial Intelligence, Emergency Medicine, Machine Learning, Triage, Clinical Decision Support انجام شد. معیارهای ورود به مطالعه شامل مطالعات مرتبط با کاربردهای بالینی AI در محیط اورژانس یا نمونه‌های نزدیک به شرایط واقعی انجام شد و معیار خروج شامل کاربردهای غیربالینی، مطالعات آزمایشگاهی غیرقابل‌انتقال به محیط واقعی، مقالات فاقد داده تجربی انجام شد.

یافته ها: 17 مقاله انتخاب شده در دو شاخه تشخیصی و تریاژ بررسی شدند. 9 مقاله بر پیش‌بینی تشخیص یا پشتیبانی تصمیم‌گیری متمرکز و 6 مطالعه به مرگ و میر، پیامد، پیش‌بینی پذیرش، تخمین شدت بیماری و پیش‌بینی مراقبت‌های فوری پرداخته شد. نتایج نشان داد که تریاژ هوشمند، پیش‌بینی وخامت بیمار،کمک به تشخیص تصویربرداری،پیش‌بینی شلوغی و مدیریت جریان کار در بخش اورژانس کاربرد داشته هرچند محدودیت هایی چون کیفیت و استاندارد نبودن داده‌ها، شفافیت و قابلیت تفسیر، مسائل اخلاقی و حقوقی، اتکای بیش‌ازحد دارد.

نتیجه گیری: هوش مصنوعی قابلیت ارتقای چشمگیر کارایی و کیفیت خدمات اورژانس را دارد، اما در وضعیت فعلی عمدتاً به‌عنوان ابزار کمک‌تصمیم قابل اتکاست، نه جایگزین تصمیم‌گیری بالینی. حرکت به ‌سمت استفاده گسترده نیازمند اعتبارسنجی واقعی، استانداردسازی داده‌ها و چارچوب حقوقی شفاف است.

کلمات کلیدی : هوش مصنوعی، اورژانس، تصمیم گیری بالینی، تکنولوژی

Drivers' Drowsiness Detection Using Behavioral Measures by Machine Learning: A Systematic Review

Saber Ghaffari fam^a , Ehsan Sarbazi ^b, Senobar Naderian^c, Mehmet Tatli^d, Hassan Soleimanpour^e *

Department of Epidemiology, School of Public Health, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran.

Department of Communicable Diseases Prevention and Control, Vice-Chancellor of Health, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Student Research Committee, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Emergency Medicine Department, Van Training and Research Hospital, Health Science University, Van, Turkiye

Medical Philosophy and History Research Center, Imam Reza General Hospital, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran.

*Correspondence to: Medical Philosophy and History Research Center, Imam Reza General Hospital, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran 

Abstract

Driver drowsiness detection is crucial for improving road safety and reducing accidents caused by driver exhaustion. It has been identified as a crucial element in safety of crashes, which can result in fatalities, serious injuries, and significant financial losses. New advancements in Machine Learning (ML) have aided in tracking drivers and alerting them if they aren't focused on driving. This study aims to discover all empirical research relevant to predicting driver drowsiness using behavioral measurements by ML approaches. The present research thoroughly reviewed the literature for driver drowsiness detection published in English and included in PubMed, Scopus, Web of Science, and IEEE databases up to March 2023. We picked 82 publications out of 562 employing the Preferred Reporting Items for Reviews. In order to warn a driver before a collision, this analysis will concentrate on what happens while driving and the advancement of technological methods that are intended to detect and, ideally, forecast driver drowsiness. For upcoming researchers to do baseline assessment in the particular field, this thorough review will provide a better understanding. We have presented comprehensive challenges and future recommendations from the gaps identified in discussions. It is impossible to compare the results because different authors utilized different standards for signal capture, feature extraction, target labeling, and classification.

Keywords: Accidents, Machine Learning, Deep Learning, Fatigue, Epidemiology

Emergency Management of Sepsis Patients Using AI-Driven Clinical Decision Support: A Systematic Review

Mir Saeid Ramezani^{1, 2}, Seyed Ahmad Mousavi^3*, Ghodsieh Esmaeelnezhad^{1, 2}, Saeideh Chalaki³

1. Clinical Research Development Unit of Rouhani Hospital, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran

2. Department of Emergency Medicine, Babol University of Medical sciences, Babol, Iran

3. Department of Emergency Medicine, Mazandaran University of Medical sciences, Sari, Iran

* Correspondence: Seyed Ahmad Mousavi

Abstract:

Background: Early recognition and timely management of sepsis in emergency settings remain a major challenge, contributing significantly to morbidity and mortality worldwide. Novel AI-driven Clinical Decision Support (CDS) systems have emerged as promising tools to enhance diagnostic accuracy, optimize treatment decisions, and improve patient outcomes. This systematic review aims to evaluate the impact of AI-based CDS on emergency sepsis management.

Methods: A comprehensive literature search was conducted in PubMed, Embase, and Scopus for studies published between 2015 and 2025. Inclusion criteria encompassed original research assessing AI-driven CDS interventions for adult sepsis patients in emergency or critical care settings. Studies focusing solely on non-emergency contexts or pediatric populations were excluded. Data extraction included study design, sample size, CDS type, primary outcomes, and key clinical findings. Study quality was assessed using the Newcastle-Ottawa Scale and the Cochrane Risk of Bias tool.

Results: Twenty-four studies met inclusion criteria, including 10 randomized controlled trials and 14 observational studies. AI-driven CDS systems demonstrated improved early sepsis detection rates (average sensitivity 89%), reduced time-to-antibiotic administration by 45–60 minutes, and modest reductions in in-hospital mortality (relative risk reduction 10–15%). Systems integrating real-time EHR data with predictive algorithms showed the greatest clinical impact, whereas simpler alert-based tools yielded inconsistent benefits.

Conclusion: AI-driven CDS represents a transformative approach in the emergency management of sepsis, improving early recognition and facilitating timely interventions. Despite promising results, heterogeneity among studies and limited large-scale prospective trials warrant cautious interpretation. Future research should focus on standardization, integration into clinical workflows, and evaluation of long-term patient outcomes.

Keywords: Sepsis, Emergency Medicine, Artificial Intelligence, Clinical Decision Support, Systematic Review

The Role of Ketamine in Rapid Analgesia and Early Stabilization of Multi-Trauma Patients in Air Medical and Mountain Rescue Systems: An Evidence-Based Review with Emphasis on Clinical Applications

Reza Lavasani

MD,Volunteer Rescuer of Red Crescent Society and International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies

Multit rauma patients encountered during air medical missions or mountain rescue operations often present with severe pain,hemodynamic instability, and limited access to medical resources. In these environments, an analgesic that provides rapid pain relief without impairing spontaneous ventilation or causing significant hypotension is particularly valuable. Over recent years, evidence from various prehospital systems has increasingly supported the use of ketamine as an effective and practical option in challenging and remote operational settings.

Methods:

A structured search of PubMed, Scopus, Embase, and Web of Science was conducted for studies published between 2020 and 2025. Studies were selected if they evaluated ketamine for analgesia or early stabilization in prehospital trauma care and reported outcomes such as pain severity, respiratory status, hemodynamic changes, or adverse events. Systematic reviews by Sandberg and Bansal and clinical trials such as PAIN-K and PACKMaN were considered key references.

Results:

Across 45 eligible studies, sub-anesthetic ketamine consistently produced rapid and clinically meaningful reductions in pain. Compared with opioids, ketamine was associated with a lower incidence of hypotension and reduced need for advanced airway interventions an important advantage in helicopter operations and rugged mountain environments. Intramuscular and intranasal administration demonstrated practical value when intravenous access was limited. Adverse effects were mostly mild and transient, with serious complications rarely reported. Findings from the PAIN-K and PACKMaN trials further confirmed ketamine’s effectiveness and favorable tolerability in real-world prehospital trauma scenarios.

Conclusion:

Current evidence suggests that ketamine is a safe, effective, and operationally advantageous medication for early management of multi trauma patients in air medical and mountain rescue settings. Its rapid onset, preservation of spontaneous ventilation, and relative hemodynamic stability provide significant benefits over many traditional prehospital analgesics. Integrating ketamine into structured national protocols, alongside targeted training for rescue personnel, may enhance patient outcomes particularly in regions with challenging geography and frequent reliance on air and mountain rescue operations.

Keywords:

Ketamine,multi trauma,air medical services,mountain rescue,prehospital analgesia,early stabilization

Adjunctive Therapies in Epinephrine-Resistant Anaphylaxis: A Systematic Review

Mir Saeid Ramezani^{1, 2}, Seyed Ahmad Mousavi^3*, Ghodsieh Esmaeelnezhad^{1, 2}, Saeideh Chalaki³, Gholamhosein Hajiaghaei Amir^{1, 2}

1. Clinical Research Development Unit of Rouhani Hospital, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran

2. Department of Emergency Medicine, Babol University of Medical sciences, Babol, Iran

3. Department of Emergency Medicine, Mazandaran University of Medical sciences, Sari, Iran

* Correspondence: Seyed Ahmad Mousavi

Background: Epinephrine-resistant anaphylaxis poses a critical clinical challenge, often resulting in persistent hypotension, airway compromise, or progression to shock despite standard therapy. Adjunctive therapies—including glucocorticoids, vasopressors, anti-IgE agents, plasma exchange, and immunotherapy—have been proposed to improve outcomes, yet their efficacy and safety remain unclear. Key questions regarding optimal selection, timing, and dosing persist.

Methods: We conducted a systematic search of PubMed, Embase, Cochrane Library, and Scopus from 2000 to 2025. Inclusion criteria encompassed studies reporting patients with epinephrine-resistant anaphylaxis requiring additional interventions, involving any adjunctive therapy, including clinical trials, observational studies, and case reports/series. Exclusion criteria included animal studies, reviews, non-clinical data, and low-quality studies. Study quality was assessed using the Newcastle–Ottawa Scale and Cochrane risk-of-bias tool. Data were synthesized qualitatively; meta-analysis was performed where feasible.

Results: Out of 1,234 records, 78 studies underwent full-text review, and 24 were included. Patient ages ranged from 5 to 75 years; triggers included food, drugs, and insect stings. Resistance criteria mostly involved persistent symptoms after ≥2 epinephrine doses. Adjunctive therapies used included vasopressors, glucocorticoids, antihistamines, anti-IgE, and, in rare cases, plasma exchange. Evidence suggests adjunctive interventions can reduce symptom severity, ICU length of stay, and need for mechanical ventilation, with some data indicating improved survival. Direct comparison between therapies is limited; vasopressors and anti-IgE show relatively rapid hemodynamic benefit in case series.

Conclusions: Adjunctive therapies may provide meaningful clinical benefit in epinephrine-resistant anaphylaxis, particularly in severe or refractory cases. Clinical implementation requires careful consideration of patient condition and therapy-specific risks. Evidence is limited by heterogeneous definitions, small sample sizes, and observational designs. Future research should focus on randomized trials, standardized resistance criteria, systematic case registries, and evaluation of safety and dosing strategies.

Keywords: Epinephrine-resistant anaphylaxis, Adjunctive therapy, Vasopressors, Glucocorticoids

Evaluation of Time Indicators and Outcomes of Interventions in Patients with Myocardial Infarction (STEMI) at Towhid Hospital, Sanandaj, in 2021

Nahid Zamani-Mehr ¹, Kourosh Akhbari ², Mohammad Khalid Naqshbandi³, Seyyedeh Asrin Rostami⁴

Assistant Professor, Department of Emergency Medicine, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran

sanandaj . Kowsar Hospital.  .02144130024.09123392902

Assistant Professor, Department of Emergency Medicine, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran

Assistant Professor, Department of Cardiology, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran

General Practitioner, Faculty of Medicine, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran

Abstract

Background and Objective:

coronary artery disease is one of the most important causes of death in Iran. Myocardial infarction (MI) and its complications pose a serious threat to patients ; hence, timely diagnosis and treatment are crucial. The present study aimed to evaluate the time indicators of diagnostic and therapeutic interventions and final outcomes in patients with ST-elevation myocardial infarction (STEMI) admitted to Towhid Hospital, Sanandaj, in 2021.

Materials and Methods:

This descriptive-analytical, retrospective, cross-sectional study was conducted on all patients who admitted to the emergency department of Towhid Hospital with ST-elevation myocardial infarction. A checklist was designed to collect data including patients’ age, gender, date and shift of admission, past medical history , and history of angiography. According to the final outcome, patients were divided into two groups: discharged and deceased. Data were analyzed using SPSS software, and confidentiality of patient information was maintained throughout the study.

Results:

The mean age of the patients was 61 years (range: 48–80 years), and 70.9% were male. Most patients (37.3%) presented during the night shift. The mean (±SD) time from arrival to ECG recording was 8.75 ± 4.4 minutes, the mean (±SD) time to diagnosis was 25.4 ± 10.61 minutes, and the mean (±SD) total time to therapeutic intervention was 76.66 ± 16.38 minutes. Furthermore, 75.5% of patients were discharged, while 24.5% died. Analytical results showed that the majority of deaths occurred among patients with past medical history of hypertension and diabetes (57.1%). ECG recording in female patients (10.4 minutes) done longer than in male patients (8.07 minutes). The greatest delay in initiating treatment occurred during the night shift, and there was a statistically significant relationship between night-shift admissions and mortality.

Conclusion:

The likelihood of mortality increases with advancing age and past medical history of diabetes and hypertension. In this study, ECG recording time was longer in female patients, and overall intervention time and mortality rate were higher during night shifts. Therefore, proper management of underlying diseases, improving conditions for timely ECG performance in women, and strengthening and training medical staff during night shifts can help reduce mortality rates.

Keywords: Time indicators; ECG time; Myocardial infarction diagnosis time; Final outcome

Fahr’s syndrome: Evaluation of bilateral basal ganglia and calcifications in other brain regions: A report of 3 cases

Soheil Mirzaei,^a,b , Zahra Motaghed,^b,∗ , Sara Arab Baferani,^c , Reza Naseri,^d , Farzin Lotfi,^c

a Department of Anatomy, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran

b Department of Radiology, Shahid Sattari Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

c Department of Emergency Medicine, Shahid Sattari Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

d Department of Radiology, Shohada-E Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

(Introduction)

Fahr’s syndrome is a rare neurological disorder characterized by abnormal intracranial calcifications, most commonly affecting the basal ganglia.

Case Presentation

We report 3 cases—2 females aged 71 and 72, and 1 male aged 47—who were incidentally found to have bilateral basal ganglia calcifications on brain CT-scans.

Case 1: 71-year-old female with history of total thyroidectomy and parathyroidectomy.

Case 2: 72-year-old female with prior psychiatric illness, evaluated after a motor vehicle accident.

Case 3: 47-year-old male undergoing chemotherapy for hepatocellular carcinoma, presented with generalized weakness.

6 - (Results)

Neuroimaging revealed bilateral basal ganglia calcifications.

Each patient was discharged in stable condition.

7 - (Conclusion)

These cases highlight the importance of neuroimaging in identifying Fahr’s syndrome, especially in atypical presentations, and underscore the need for thorough metabolic and clinical evaluation to guide diagnosis and management.

8 - (Keywords)

Fahr’s syndrome

Basal ganglia calcification

Neuropsychiatric disorders

Hypoparathyroidism

Investigating the causes and complications of medical errors caused by misidentification of patients in Imam Reza General Tabriz Hospital (2021-2023)

Mojtaba Mohammadzadeh Lame¹, Hadi Paydar², Fatemeh Haidari³, Tannaz Novin Bahador³, Robab Mehdizadeh Esfanjani⁴, Hassan Soleimanpour*⁵

Department of Anesthesiology and Critical Care Medicine, Faculty of Medicine, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Student Research Committee, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Clinical Research Development Unit, Imam Reza General Hospital, Tabriz, Iran

Neurosciences Research Center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

*Corresponding author: Hassan Soleimanpour, Emergency and Trauma Care Research Center, Imam Reza General Hospital, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

Abstract

Introduction: Patient misidentification, recognized as the first national patient safety goal, poses a serious threat to patient safety and is a cause of medical errors. This study aimed to investigate the causes and complications of medical errors resulting from patient misidentification at Imam Reza Hospital in Tabriz.

Methods: This descriptive study was conducted retrospectively on data recorded in the Patient Safety and Quality Improvement unit of this hospital from 2021 to 2023. The statistical population included all recorded medical errors (4436 cases). Data were analyzed using SPSS software version 22, employing descriptive statistics and Fisher's exact test.

Results: Out of a total of 4436 recorded medical errors, 106 cases (2.38%) were due to patient misidentification. The main causes of these errors were a combination of "high patient load/congestion and manual data registration" (64.2%) and a combination of "healthcare staff fatigue and manual registration" (18.9%). Regarding complications, incorrect performance of care-related (30.2%), diagnostic (25.5%), and treatment (23.6%) actions were the most frequent. Analysis of the annual trend showed a significant decrease in cases without complications from 41.9% in 2021 to 0% in 2023 (P < 0.0001).

Conclusion: Patient misidentification accounts for a significant proportion of medical errors and causes serious clinical complications. Systemic factors such as manual data registration methods, high workload, and staff fatigue play a primary role in the occurrence of these errors. Therefore, implementing electronic and intelligent identification systems, revising staff shift scheduling, and providing continuous training for healthcare staff are essential to reduce these errors and enhance patient safety.

Keywords: Patient Safety, Patient Misidentification, Medical Error, Error Causes, Clinical Complications.

Investigation of Causes and Final Outcomes of Occupational Accidents in Patients Presenting to the Emergency Department of Kowsar Hospital in Sanandaj

Kourosh akhbari ¹ ,Leila azizkhani² ,bahar ardalani² ,ramyar naderi³

Assistant Professor, Department of medical sience , Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran.

Sanandaj .kousar hospital. . 02144130024.09123392902

Assistant Professor, Department of medical sience , Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran.

General physician, Department of medical sience , Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran.

Abstract

Background:
Occupational injuries are among the leading causes of morbidity, mortality, and disability in human societies. This study aimed to investigate the causes and final outcomes of work-related accidents in patients presenting to the Emergency Department of Kowsar Hospital in Sanandaj .

Materials and Methods:

This descriptive-cross-sectional study was conducted as a complete census, examining all patients who transferred the emergency department of Kowsar Hospital in 2021 due to work-related accidents. Patient information was extracted from medical records. The collected data included demographic characteristics such as age, gender, occupation, place of residence, education level, work experience, injured body part, and mechanism of injury, as well as final outcomes including hospitalization in general wards, intensive care units, length of stay, need for surgery, and mortality. After data collection, the information was analyzed using Stata 14 software with the assistance of a statistical consultant.

Findings:
The mean age of the patients was 34.14 years, and the mean work experience was 5.8 years. Most patients were male (93.5%), married (69.5%), and employed as laborers (66.5%). Regarding education, 43.5% of patients had below-diploma education. The leading cause of accidents, reported in 28.5% of cases, was carelessness and failure to use safety equipment. . The right hand was the most frequently injured body part (31%), followed by the left hand (20%). In terms of injury mechanism, 26.5% were injured due to entrapment, followed by 24% due to cutting incidents. 84% experienced temporary disability, 3.5% permanent disability, 7.5% amputation, and 5% died. Analytical results showed no statistically significant association between the final outcome and variables such as age, work experience, gender, occupation, education level, marital status, cause of the accident, or time of the accident (p > 0.05). there was a significant association between the injured body part and mechanism of injury with the final outcome of the accident (p = 0.0001).

Conclusion:
It appears that safety training and adherence to occupational safety principles, especially for individuals with limited work experience, can help prevent work-related accidents. Additionally, the availability and proper use of personal protective equipment are of critical importance.

Keywords: Occupational accidents; Work-related injury; Outcomes; Emergency department

The Effect of two Analgesia Methods (thiopental-fentanyl and midazolam-fentanyl) on the Satisfaction level of Patients with Dislocations and Fractures of the Upper Limbs in the Emergency ward.

Aminiahidashti Hamed¹,M.Ali.Javaheri²,Touraj Assadi³,Bozorgi Farzad⁴,Masoumeh Pashsie⁵,A.Firouzian⁶,Fatemeh Jahanian⁷, Golikhatir Iraj^8*.

1. Associate Professor of Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran.

2. Emergency Medicine Resident, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

3. Associate Professor of Epidemiology and Biostatistics, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

4. Associate Professor of Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

5. Assistant Professor of Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

6. Assistant Professor of Department of anesthesiology , Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran.

7. Assistant Professor of Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

8. Corresponding Author ;Iraj Golikhatir Associate Professor of Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran.

Abstract

Introduction: The nature of diseases that require interventional procedural and appropriate analgesia and sedation in emergency cases is an integral and important part of the field of emergency medicine. Using sedation and analgesia methods ((thiopental-fentanyl and midazolam-fentanyl), the present study evaluated patients' satisfaction levels.

Method: this study was a double-blinded randomized clinical trial (RCT) research conducted on patients with dislocations and fractures of upper limbs in the emergency department of Imam Khomeini Hospital in Sari. The patients were randomly divided into two groups. Midazolam-fentanyl was used in group A, and thiopental-fentanyl was used in group B to do PSA. The patients were asked about pain intensity before prescribing medications and one hour after it. The variables understudy included age, gender, smoking, alcohol consumption, and taking sedatives.

Findings: the pain intensity mean and standard deviation before sedation in group A and group B was 8.9±1.0 and 8.9±1.3, respectively, showing no significant statistical difference (p=0.877). However, pain intensity means and standard deviation after full consciousness (p=0.002) in group B (3.8±1.2) were significantly higher than in group A (3.1±1.1). Assessing the patient's satisfaction with the procedure based on the IOWA questionnaire showed that the satisfaction mean and standard deviation in group A was 21.7±8.2 and in group B 22.5±7.2, indicating no significant statistical difference (p=0.546).

Conclusion: the results showed that both medicinal combinations (thiopental-fentanyl and midazolam-fentanyl) caused appropriate sedation. However, the midazolam-fentanyl combination resulted in less pain intensity for the patients after consciousness, but it did not make a difference in the patient's satisfaction with the conducted procedures.

Keywords: Analgesia, Sedation, Thiopental, Fentanyl, Midazolam,Emergency w

Klatskin tumor - A case report of hilar cholangiocarcinoma with hepatic metastasis

Soheil Mirzaei ^a,b, Zahra Motaghed ^b,⁎, Shiva Shokri ^c, Faride Shafeghat ^d

^aDepartment of Anatomy, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran

^bDepartment of Radiology, Shahid Sattari Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

^cSchool of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

^dShahid Sattari Hospital Infectious Disease Specialist, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

^⁎Corresponding author. 

Introduction: Klatskin tumor is a malignant neoplasm originating at the hilum of the liver, where the right and left hepatic ducts converge. This tumor is a rare malignancy; given that most Klatskin tumors are unresectable at the time of diagnosis, the prognosis is very poor.

Case presentation: We present a 58-year-old woman with severe jaundice. Imaging and laboratory findings were consistent with a diagnosis of Klatskin tumor. Given the advanced stage of the tumor, conservative management with percutaneous transhepatic cholangiography (PTC) was implemented to alleviate symptoms. However, due to the severity of the malignancy, The patient died.

Clinical discussion: The clinical and radiographic manifestations of Klatskin tumors might overlap with those of inflammatory, infectious, and vascular diseases, making differential diagnosis complex. Despite advancements in imaging techniques and the high accuracy of these modalities, the definitive diagnosis of Klatskin tumors remains very challenging in some cases.

Conclusion: Considering that Klatskin tumor is a rare and fatal malignancy, early diagnosis during the initial stages of the tumor is associated with a better prognosis and may make the malignancy resectable.

Keywords: Cholangiocarcinoma, Klatskin tumor, CT scan

Massive Asymptomatic Hydrocephalus Incidentally Detected After Minor Scalp Trauma: A Case Report

Mohammad Hossein Rahimi,MD¹

1.Resident of Emergency Medicine, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Tabriz University of Medical Science , Tabriz, Iran

Corresponding Author:

Mohammad Hossein Rahimi, MD

Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Tabriz University of Medical Science , Tabriz, Iran

Email:

Abstract

Background: Hydrocephalus is typically diagnosed during childhood, and adult presentations are

usually symptomatic. Incidentally discovering massive, compensated hydrocephalus in a neurologically

intact adult following trivial head trauma is exceedingly rare.

Case presentation: A 30-year-old male industrial worker presented after a minor scalp injury with brief

loss of consciousness. Clinical and neurological examinations were normal. A non-contrast CT scan

performed to rule out traumatic intracranial injury unexpectedly revealed massive ventriculomegaly

without signs of acute pathology. Subsequent MRI demonstrated marked dilation of the lateral and third

ventricles consistent with long-standing tri-ventricular hydrocephalus, likely secondary to aqueductal

stenosis, with no evidence of raised intracranial pressure. The patient was stable and asymptomatic;

therefore, he was discharged with outpatient neurosurgery follow-up.

Conclusion: This case demonstrate how extensive, clinically silent hydrocephalus may remain undetected until adulthood and be discovered incidentally after minor trauma. Awareness of this phenomenon can prevent unnecessary emergency interventions and guide appropriate referral.

Keywords: hydrocephalus, incidental finding, emergency medicine, head trauma

Mediastinal mass or vascular anomaly? Azygos arch dilatation diagnosed with CT venography

Soheil Mirzaei ¹, Zahra Motaghed ^2 *, Reza Naseri ³, Fardin Falah ², Fahime Vanaee ²

Department of Anatomy, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran

Department of Radiology, Shahid Sattari Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Department of Radiology, Shohada-E Tajrish Hospital, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Introduction: The azygos vein arises below the diaphragm from the ascending lumbar and right subcostal veins, playing a critical role in venous drainage and being susceptible to anomalies.

Case presentation: A 40-year-old woman, admitted after trauma, had an incidental finding of an enlarged azygos arch on CT, confirmed by CT angiography and managed conservatively.

Discussion: The embryologic development and complex imaging features of the azygos system may mimic mediastinal masses; advanced CT techniques enable accurate differentiation.

Conclusion: Advanced imaging prevented unnecessary invasive procedures and underscored the importance of a timely, systematic diagnostic approach.

Keywords: Azygos; CT; Case report; Diagnosis; Mediastinum; Vascular.

بررسی میزان تمایل پرستاران جهت ارایه خدمت در بخش اورژانس بیمارستان کوثر و توحید سنندج در سال 1401

کوروش اخباری ¹، لیلا عزیزخانی ²، ایرج باقری ³، سینا آقا محمدی ⁴

استادیار، گروه طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران

سنندج.بیمارستان کوثر. . 02144130024 - 09123392902

استادیار، گروه طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران

مربی پرستاری گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی ، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران

پزشک عمومی، دانشکده پزشکی ،دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران

چکیده

زمینه و هدف

با توجه به نقش پرستاران در نظام سلامت و لزوم برخورداري از انگيزه شغلي در آنان، اين پژوهش با هدف تعیین میزان تمایل پرستاران جهت ارایه خدمت در بخش اورژانس در بیمارستان کوثر و توحید سنندج در سال 1401انجام شده است.

مواد و روش ها

این مطالعه از نوع مقطعی- توصیفی- تحلیلی بر روی 150 پرستار بخش اورژانس بيمارستان های سنندج انجام شد. داده هاي مورد نیاز شامل ویژگی های دموگرافیک و اطلاعات زمینه ای (سن، جنس، وضعیت تأهل، سطح تحصیلات، نوع استخدام، ساعت کاری در ماه، شیفت کاری، سابقه خدمت) و عوامل انگیزشی شغلی در پرسشنامه انگیزش شغلی هرزبرگ ثبت و جمع آوری شد. آنالیز داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS 24 انجام شد. سطح معنی‌داری P<0.05 در نظر گرفته شد.

نتایج

نتایج نشان داد که میانگین سن پرستاران 31.43 سال و 59 نفر(39.3%) مرد و 91 نفر زن (60.7%) و 88 نفر(58.7%) متأهل و 62 نفر (41.3%) مجرد بودند. میانگین سابقه کار 7.37 سال، ساعت کاری در ماه 196.69 ساعت و سابقه کار در اورژانس 2.56 سال بود. میانگین نمره انگیزش شغلی 160.97، میانگین نمره عوامل درونی 95.62 و میانگین نمره عوامل بیرونی 65.34 بوده است. در عوامل درونی بیشترین نمره مربوط به روابط شخصی با همردیفان با نمره 21.086 و از عوامل بیرونی بیشترین نمره مربوط به شناخت و قدردانی با نمره 18.83 بود. از دلایل مثبت حضور در بخش اورژانس تنوع بیمار و یادگیری گسترده تر و از دلایل عدم تمایل به حضور در بخش اورژانس خستگی به دلیل شلوغی بخش و عدم هماهنگی بین سختی کار و میزان دستمزد بود. بین ویژگی های دموگرافیک و شغلی پرستاران با تمایل به فعالیت در بخش اورژانس و انگیزش شغلی آنها ارتباط معنی داری وجود نداشت (P>0.05).

نتیجه‌گیری

پرستارانی بخش اورژانس باید خدمات پزشکی را با کیفیت بالا ارائه نمایند. عوامل سازمانی نظیر شیفت کاري فشرده، عدم تناسب تعداد پرستار و بیمار و عدم تناسب دستمزد نسبت به حجم کاری موجب بی انگیزگی در ارایه خدمت در بخش اورژانس می باشد، ضروري است مدیران ضمن توجه بیشتر به افزایش انگیزه شغلی خدمت پرستاران در این راستا بکوشند.

واژگان کلیدی: انگیزه شغلی؛ اورژانس، پرستاران؛ تمایل به خدمت

Patients' satisfaction Analysis in Emergency Department in Mashhad hospitals: A descriptive-analytical in 2024

Mohsen Ebrahimi¹

1*. Professor, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Abstract

The nature of work in the emergency department is such that high-quality care must be provided in the shortest possible time to preserve the lives of patients. Frequent monitoring of the quality-of-service provision and the satisfaction of emergency department patients is essential as one of the important indicators. The present study was conducted with the aim of investigating the satisfaction of patients visiting the emergency departments of Ghaem, Imam Reza and Hasheminezhad hospitals in 2024. This descriptive-analytical study was conducted on 270 patients referring the centralized emergency departments of Ghaem, Imam Reza and Hasheminezhad educational, research, and treatment centers in Mashhad during a two-month period from the beginning of October 2024 to the beginning of December 2024. The data collection tool in this study included two questionnaires; demographic information and a questionnaire to measure the satisfaction of patients. Data analysis was performed using SPSS version 21 software and descriptive statistics and inferential statistical tests at a significance level of P<0.05. The mean age of patients was 40.89 ± 13.24 years. Among the patients referred to the emergency centers of Ghaem, Imam Reza and Hasheminezhad hospitals, 51.5% of cases assessed the service provision and overall satisfaction as average. The highest level of satisfaction was with Ghaem Hospital and the lowest level was with Hasheminezhad Hospital, which was significant in all areas (P < 0.001). Education level and gender did not have a significant difference in any of the areas on satisfaction with the emergency department in the present study. The results of this study showed that the overall satisfaction with the emergency department of the three hospitals of Ghaem, Imam Reza and Hasheminezhad was assessed as average, with the highest dissatisfaction being with the physical comfort and residential aspects of the emergency department and the highest satisfaction with the care of doctors. Collecting information about the patient's assessment of the quality of services or available treatment facilities can be used to identify the strengths and weaknesses of the system in order to improve the quality-of-service provision.

Keywords: Patient satisfaction, Emergency Department, Quality of care.

---

Study of ECG changes and in-hospital mortality in stroke patients: A prospective cohort study

Mohsen Ebrahimi¹*

1. Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

*Corresponding Author: Professor. Department of Emergency Medicine, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.

Abstract

Introduction: Stroke is the most common and at the same time the most debilitating neurological disease. ECG changes occur in about 30% of patients with acute stroke and include a wide range of changes. This study aimed to investigate ECG changes and in-hospital morbidity and mortality in acute stroke patients at Ghaem Hospital, Mashhad in 2019.

Methods: This prospective cohort study was conducted on 410 patients with stroke from April to March 2019 at Ghaem Hospital, Mashhad. Patients were divided into 2 groups: ischemic and hemorrhagic stroke based on imaging performed at the time of admission, and ECGs were simultaneously obtained from patients to evaluate the pattern of ECG changes in each of the pathologies. In addition, the course of the disease and in-hospital mortality of patients were evaluated with the ECG pattern. Stroke diagnosis and classification were performed with CT scan or MRI. A 12-lead electrocardiogram with long lead II was taken in the first 24 hours of admission and necessary tests were performed on the patients, and then demographic information, clinical history of the patients, type of stroke, ECG changes and tests were recorded in a checklist.

Results: 410 patients were included in the study. 273 patients (66.6%) recovered and 126 patients (30.7%) died. 67.6% had ischemic stroke, with a mortality rate of about 30%. The average heart rate in stroke patients has changed significantly compared to the normal range (60-100). An increase in the patients' heart rate was one of the predictive factors for the recovery or death of the patients. With a one-unit increase in the number of heart beats, the patient's chance of death increases by 1.022. Changes in rhythm, PT, QTC and INR have a significant effect on predicting the final status of the patient.

Conclusion: The results of the present study showed that the mean heart rate and QTC were significantly increased in individuals who died from stroke. Therefore, the prolongation of the QTC segment in the electrocardiogram of these patients has prognostic value and in the presence of underlying heart disease, further investigations will be required.

Key words: Acute stroke, ECG, QTC, Heart rate

---

Delayed-Onset Generalized Tetanus in a Vaccinated Young Adult Presenting to the Emergency Department: A Case Report

Raheleh Charmchi¹, Abolfazl Mollajan², Parisa Moradi Majd¹, kimia khonakdar³, Sonia Ghaffari¹, Alireza Babajani*⁴

1. Department of Anesthesia, School of Allied Medical Sciences, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

2. Department of Anesthesiology and Critical Care, Rasool-e-Akram Hospital, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

3. Department of Anesthesiology, School of Allied Medical Sciences, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

4. Department of Anesthesiology, School of Allied Medical Sciences, Alborz University of Medical Sciences, Karaj, Iran

Abstract

Background: Tetanus remains a life-threatening neurologic condition despite routine childhood immunization, particularly when adult booster coverage is inadequate.

Case Presentation: We report a 19-year-old construction worker with four documented childhood tetanus toxoid doses but no adult boosters, who developed generalized tetanus 45 days after a minor penetrating foot injury caused by a construction nail. At emergency department presentation, there was no visible wound; however, he progressively developed trismus, dysphagia, generalized rigidity, and autonomic instability. The diagnosis was made clinically based on typical manifestations and occupational exposure, following exclusion of alternative causes. The patient was treated with intramuscular human tetanus immunoglobulin, tetanus toxoid booster, intravenous metronidazole, continuous intravenous midazolam infusion for spasm control, baclofen, supportive care, and prolonged intensive care monitoring with mechanical ventilation for 14 days. He was discharged after 38 days with gradual neurologic recovery and a planned booster vaccination schedule.

Conclusion: This case highlights the importance of maintaining a high index of suspicion for tetanus in high-risk occupational groups, even in the absence of visible wounds and regardless of prior childhood immunization. Delayed-onset presentation beyond commonly reported incubation periods reinforces the need for targeted booster policies in regions with incomplete adult vaccination programs.

Keywords: Tetanus; Clostridium tetani; Booster dose; Vaccination; Penetrating wounds.

---

The National and Provincial Burden of Transport Injuries in Iran between 1990 and 2021

Amin Abbasi¹_, Hassan Soleimanpour¹*

¹ Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

*Corresponding author: Hassan Soleimanpour, Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email:  or 

Tel: = +989141164134

Abstract

Introduction: Transport injuries (TIs) are a major cause of mortality and morbidity worldwide, and Iran, with its rapid demographic transitions in recent decades, is no exception. This study aimed to assess the burden of TIs in Iran and its provinces from 1990 to 2021.

Method: Estimates from the Global Burden of Diseases (GBD) 2021 were used to report age-standardized rates (ASRs) for the prevalence, incidence, mortality, and disability-adjusted life years (DALYs) of TIs by sex, age group, injury type, province, and Socio-demographic Index (SDI).

Results: In 2021, Iran recorded 1.147 million (95% uncertainty interval (UI): 1.014 to 1.287 million) incident cases of TIs with an age-standardized incident rate of 1,341.9 per 100,000 (95% UI: 1,193.7 to 1,495.1). Compared with 1990, its prevalence, incidence, death, and DALY rates decreased by -52% (95% UI: -54% to -50%), -52% (95% UI: -55% to -50%), -62% (95% UI: -65% to -58%), and -64% (95% UI: -67% to -61%), respectively. At the provincial level, Tehran (233.1; 95% UI: 191.3 to 304) had the lowest age-standardized DALY rate, while the highest DALY rate was for Sistan-Baluchistan (2,155.3; 95% UI: 1,866.2 to 2,478.3). In addition, age-standardized DALY rates were mainly higher for males, the 20-24 age group, and provinces with a lower SDI.

Conclusion: Despite a significant decrease in TIs in Iran since 1990, they still pose a significant burden, with notable disparities across provinces and demographic groups. Targeted prevention programs focusing on high-risk populations, such as young adults and lower-SDI provinces with lower SDI, are recommended.

Keywords: Transport injury, Global burden of disease, Iran, Epidemiology

---

Trust in medical Care and Quality of health trauma services at Emergency Department

Ehsan Sarbazi¹, Hassan Soleimanpour² *

Center for Communicable Diseases Control and Prevention, East Azerbaijan Province Health Center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran.

Road Traffic Injury Research Center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Correspondence: Hassan Soleimanpour, Road Traffic Injury Research Center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

.Email: 

Abstract

Background: This study aimed to determine the relationship between service quality and medical trust in trauma care among emergency department victims.

Method:

This cross-sectional study was conducted at Imam Reza Hospital, Tabriz, 2022. Data were analyzed via Pearson correlation, independent t-tests, and ANOVA using validated tools Trust in Trauma Care in an Emergency Department (TTC-ED) and Trauma Quality Scale from Patients' Perspective (TQS-PP), ensuring reliability in assessing trust and service quality relationships.

Results:

The analysis of 498 trauma patients with mean age 28.7 ± 13.6 years revealed higher quality of care scores among married individuals, those with less education, and during summer and autumn (P<0.001). Trust in emergency care was significantly higher in men, married individuals, and those with lower education levels (P<0.001). A strong positive correlation was found between systemic trust, individual trust, and the quality of care (r=0.76 and r=0.71, respectively, P<0.001).

Conclusion:

There is a significant positive relationship between systemic and individual trust and the quality of care provided to trauma victims, indicating that enhancing care quality may improve patient trust. Lower-educated and married individuals showed higher trust and perceived care quality, highlighting the need for tailored strategies to meet diverse patient needs

Keywords: quality of health care, questionnaire, trust in medicine, epidemiology

---

When Back Pain Reveals More: A Rare Case of Iliopsoas Abscess and Hip Septic Arthritis

Sepideh Aarabi 1

1- Department of Emergency Medicine, Sina hospital, Tehran University of Medical Sciences,

Tehran, Iran

Corresponding author:Sepideh Aarabi;Email:/09338116322/Sina

Emergency Ward, Sina Hospital, Hassan-Abad Square, Imam-Khomeini Ave., Tehran, 11365-

3876, Iran. +98 21 63121413- ORCID:0000-0002-5326-9869

Abstract

A 28-year-old woman with poorly controlled type 1 diabetes presented with two weeks of fever,

left lower back pain, and difficulty walking. This case illustrates an unusual combination of two

serious infections occurring together: a psoas abscess and septic arthritis of the hip joint. Imaging

revealed a left iliopsoas abscess and associated left hip septic arthritis. The abscess was treated

with CT-guided catheter drainage, while the hip joint infection required surgical

management.Treatment consisted of targeted intravenous antibiotics along with strict blood sugar

management. The patient achieved complete recovery with no remaining infection at six months

after treatment.

This case emphasizes several important clinical lessons. Diabetic patients with poor glucose

control face heightened infection risk due to compromised immune function. When diabetic

patients present with back or hip pain and fever, doctors should consider the possibility of

multiple concurrent infections rather than assuming a single source. MRI imaging plays a crucial

role in identifying these conditions. Successful treatment requires a comprehensive approach

combining surgical technique, appropriate antibiotics, and optimization of blood sugar levels to

support the bodys healing processes.

Keywords: Psoas abscess; Septic arthritis; Type 1 diabetes mellitus;

---

بررسی توصیفی تحلیلی عوامل مؤثر بر امید به زندگی در پزشکان نوبت‌کار بخش اورژانس

Descriptive-Analytical Study of Factors Affecting Life Expectancy (Hope) in Shift-Working Emergency Department Physicians

اسامی نویسندگان و مشخصات سازمانی

هاشمی اصلانی، سعید ، متخصص بیهوشی و مراقبت‌های ویژه، بیمارستان تخت جمشید کرج

مهاجر، مسعود ، متخصص جراحی عمومی، بیمارستان تخت جمشید کرج

اقدم، حامد، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

شیرزاد، امید، عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی فراجا

نویسنده مسئول

اقدم، حامد، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

آدرس پستی: کرج، عظیمیه، نرسیده به م. مهران، بیمارستان تخت جمشید کرج، بخش اورژانس

آدرس پست الکترونیک : 

تلفن ثابت: 02632119115

تلفن همراه: 09126036049

مقدمه

نوبت‌کاری با الگوهای متفاوت، اثرات نامطلوبی بر زندگی انسان دارد. کاهش امید به زندگی که پیامد استرس شغلی در مشاغل نوبت‌کار (مانند پرستاری) است، بر سلامت جسمی و روحی تأثیر می‌گذارد. هدف این مطالعه، بررسی عوامل مؤثر بر امید به زندگی در پزشکان نوبت‌کار اورژانس است.

روش کار

این مطالعه توصیفی-تحلیلی و مقطعی در سال 1402 انجام شد. 300 پزشک شیفتی اورژانس با حداقل 6 ماه سابقه کار از 50 مرکز درمانی دانشگاه‌های علوم پزشکی ایران و البرز به روش طبقه‌ای نمونه‌گیری شدند. داده‌ها با پرسشنامه امیدواری میلر و اطلاعات دموگرافیک جمع‌آوری شد.

یافته‌ها

313 نفر (158 نفر زن) شامل 94 پزشک عمومی (0/30 درصد)، 197 پزشک متخصص اورژانس (9/62 درصد) و 22 نفر پزشک متخصص در سایر رشته‌ها (7/0 درصد) با میانگین سنی 47/7 ± 07/44 وارد مطالعه شدند. میانگین نمره‌ی آزمون امید به زندگی اختلاف معناداری در زیرگروه‌های مختلف وضعیت تاهل، فرزندداری ، زندگی کردن فرزند با والد مورد سؤال ، رشته‌ی تحصیلی ، شاغل بودن همسر، میزان رضایت از وضعیت کاری خود، میزان رضایت از وضعیت زندگی خود، تمایل به تغییر حرفه در وضعیت فعلی، مسافرت برای رهایی از استرس شغلی، مراوده با نزدیکان برای رهایی از استرس شغلی، ورزش برای رهایی از استرس شغلی، خواب مناسب در طی شبانه روز، بیماری خاص اعضای درجه اول خانواده و وضعیت شیفت در اورژانس داشت. (05/0p<) همچنین نتایج رگرسیون خطی نشان داد که سن پزشکان، مدت زمان تأهل پزشکان، سابقه کار کلی پزشکان و سابقه کار در اورژانس پزشکان به طور قابل توجهی نمره آزمون امید به زندگی را پیش بینی می کند (216/0= R2 و 64/11=(5,211)F و 0001/0p<).

نتیجه‌گیری

شیفت کاری نامناسب موجب کاهش امید به زندگی و به دنبالش اختلال در زندگی فردی، خانوادگی و شغلی پرسنل کادر درمان می‌شود. ضمناً ویژگی‌های جمعیت شناختی، شیفت کاری، خواب مناسب شبانه، وضعیت زندگی، مسافرت، ورزش، مراوده با نزدیکان و بیماری‌های خاص بر امید به زندگی اثر معنی‌داری داشت. همچنین افزایش شیفت کاری پزشکان شاغل در بخش اورژانس به ویژه شیفت‌های شب موجب کاهش معنی‌دار امید به زندگی این گروه از پزشکان می‌گردد.

کلمات کلیدی

برنامه نوبت کاری؛ روان سنجی؛ رضایت شخصی؛ امید؛ اورژانس بیمارستان. 

---

بررسي علل مراجعه بيماران بستري در اورژانس بيمارستان امام رضا (ع) با سابقه مراجعه به مراكز درماني ديگر در عرض ٧٢ ساعت گذشته

محسن ابراهیمی

استاد طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

چكيده

زمینه و هدف:

مراجعات مجدد بيماران به بخش اورژانس پس از دريافت خدمات تشخيصي يا درماني اوليه در ساير مراكز درماني، يكي از عوامل مهم و كمتر مورد توجه در بروز ازدحام اورژانس محسوب ميشود. اين مطالعه با هدف توصيف الگوي مراجعات مجدد به اورژانس بيمارستان امامرضا(ع) و شناسايي عوامل سيستمي مرتبط با آن انجام شده است.

روش اجرا:

ابن مطالعه به طور مقطعي توصيفي - تحليلي در ١٢٠ روز منتخب از مهر تا اسفند ١٤٠٣ اجرا شد. كليه موارد مراجعه منجر به بستري كه طي ٧٢ ساعت گذشته در همین بیمارستان یا بیمارستان دیگری خدمت گرفته بودند، وارد مطالعه شدند.

متغيرهاي دموگرافيك/باليني، طریقه مراجعه، مركز قبلي، علت اصلي مراجعه مجدد، بازه زماني مراجعه و سطح ترياژ ثبت شد. براي آزمون فرضیه ها از آزمونهاي مناسب آماری و رگرسيون خطي ساده (0.05=α) استفاده شد.

يافته ها:

از 2967 بيمار (ميانگين سني 17.9 ± 54.8 سال، %٥٢.٥ مرد)، %٦١.٢ ساكن مشهد بودند. %٧٦.٣ در كمتر از٢٤ساعت پس از دريافت خدمت قبلي مراجعه كردند. بیشترین مراجعات مجدد در سطح 2 تریاژ بودند (%٧١.٨).

رايج ترين علل مراجعه مجدد عبارت بودند از: عدم دسترسي به متخصص يا فوقتخصص (%٣٥.١)، نبود/اشغال بودن تجهيزات لازم (%٢١) و عود علائم (%١٨.١).

رگرسيون خطي ساده نشان داد که تعداد مراجعات مجدد با شاخص پر شدگي تخت همبستگی معنادار دارد (0.189=²R، 0.001<p ) . ضرایب مدل نشان داد که تعداد كل مراجعات روزانه هم هبستگی قوی با تعداد مراجعات مجدد دارد (0.898=²R، 0.29=β، 0.001<p ) .

نتيجه گيري:

يافته ها پیشنهادکننده آن است كه ريشه بخش قابل توجهي از مراجعات مجدد که به شلوغی بیش از حد اورژانس دامن می زند توزیع نامناسب خدمات زيرساختي و ناهماهنگي ارجاع است. تقويت دسترسي به متخصص در مراكز سطح دوم، عدالت در توزيع امكانات تخصصي در سطح استان(مانند تخت ICU، امكانات تصويربرداري و اندوسكوپي) و سایر بیمارستانهای سطح شهر و بازنگري ساختاري در نظام ارجاع می تواند کاهش دهنده مراجعات مکرر بیماران باشد.

كليد واژه ها: ازدحام اورژانس، مراجعه مجدد، نرخ پر شدگي تخت

---

Examining the level of satisfaction of pre-hospital emergency personnel with ambulance facilities and welfare conditions of dispatch in Zahedan city in 2023

Ali Abdolrazaghnejad

Associate Professor, Emergency Medicine, Zahedan University of Medical Sciences

Abstract

Background: Emergency medical services (EMS) refers to a system that provides emergency medical care outside the hospital environment. EMS personnel, including Emgrand and Emergency Medical Technicians (EMTs), are trained to provide emergency medical care to patients in critical situations. EMTs play an important role in providing emergency medical care. The aim of this study was the level of satisfaction of EMTs with ambulance facilities and service provision conditions in Zahedan city in 2023.

Methods: The present study was descriptive (cross-sectional). The study population included all cases of EMTs in Zahedan city in 2023, which were sampled by census method, and 75 people participated in this study considering the entry and exit indicators. The study tool consisted of a two-part letter, the first part included demographic information and the second part included the researcher's questionnaire of satisfaction with the environmental conditions and facilities of the ambulance dispatch, which included 7 and 16 two-choice items, respectively. The collected information was entered into SPSS version 26 and reported using descriptive statistics.

Results: The age of pre-hospital emergency personnel was 36.78 ± 8.73 years. 61 (81.33%) people were married. 66 (88%) people have associate's or bachelor's education level. 60 (80%) people had more than 2 years of work experience. 40 (53.33%) people have internal postings and 34 (45.33%) have both internal and external postings. The type of official employment (22 people, 29.33%) had the highest frequency and contractual employment (16 people, 21.33%) had the lowest frequency. Among the ambulance transportation facilities, 70 (93.33%) people have a favorable overall satisfaction level and 24 (32.00%) have a favorable overall satisfaction level. Lack of assistance (64.0%), lack of proper communication (25.3%) with the front cabin and inappropriate heat-cold system (22.7%) accounted for the highest level of dissatisfaction after the delivery facilities. Non-acceptance at the destination (86.7%), low salary (81.3%) and late receipt (81.3%) also accounted for the highest level of dissatisfaction after health conditions.

Conclusion: The level of satisfaction of EMTs in Zahedan with the ambulance facilities is at the highest level, but more interventions are needed in welfare conditions. It is suggested that ambulances undergo technical examination periodically to solve their problems. It is also suggested to allocate a place in the referral medical centers of Zahedan city to receive and maintain EMTs outside the city and the distances from the areas they are sent to.

Keywords: satisfaction / Emergency medical services / facilities / welfare conditions

---

بررسی شش ساله نقاط حادثه خیز ترافیکی شهرستان بابل از سال 98تا 1403

دکتر ابوالقاسم لعلی متخصص طب اورژانس-عضو هیاات علمی دانشگاه علوم پزشکی بابل (نویسنده مسوول)

دکتر مهسا رحیمی نژاد – متخصص رادیولوژی- دانشگاه علوم پزشکی بابل

مقدمه: به طور کلی عوامل موثر در رخداد حوادث ترافیکی در سه بعد عوامل و اشتباهات انسانی، عوامل و تهدیدات محیطی و جاده ای و عوامل مرتبط با ایمنی وسیله نقلیه قرار می گیرد. مهمترین عوامل انسانی منجر به تصادفات شامل: ناتوانی ها و محدودیتهای جسمی، عدم تعادل روحی و روانی،فقدان آموزش و مهارت کافی، رفتارهای مخاطره آمیز، عدم استفاده از سیستم های ایمنی مانند کمربند و کلاه ایمنی ست.

در حیطه عوامل و مخاطرات محیطی و جاده ای مهمترین عوامل حادثه خیز شامل مشکلات طراحی، ساختار و کارایی راه مانند باریک بودن، نداشتن شانه، پیچ جاده بدون نقاط دسترسی، مخاطرات پیرامون راه مانند پل، درخت، خاکریزهای کنار مسیر، وضعیت راه مانند بارندگی ویخبندان و فقدان سیستم روشنایی و علائم هشدار دهنده ست. مشکلات وسایل نقلیه مانند هرگونه نقص و اشکال وسیله نقلیه که مربوط به طراحی خودرو و یا به علت فرسودگی خودرو هم نقش بسیاری در ایجاد حادثه دارد.

با توجه به بالا بودن نرخ بروز حوادث ترافیکی در شهرستان و روند رو به رشد استفاده از وسایل نقلیه بررسی نقاط حادثه خیر شهرستان بابل به منظور بستر اطلاعاتی مناسب برای پیش گیری و کنترل، ضروری است.

روش کار: این مطالعه به صورت توصیفی و به روش نمونه گیری سرشماری از تمامی موارد تصادفی که توسط اورژانس پیش بیمارستانی در طی سالهای 1398 لغایت 1403 به بیمارستان های شهرستان بابل منتقل شده است انجام شده است. نقلط حادثه خیز براساس مسیرهای 40 گانه شهرستان بابل براساس ثبت در سامانه اتوماسیون عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی شهرستان بابل استخراج و آنالیز گردید.

یافته ها: از بین 28401 مورد حادثه ترافیکی منجر به مصدوم تصادفی، مسیر میدان ولایت تا ترمینال موزیرج با 1380 مصدوم (85/4 %)،منطقه شهری امیرکلا با 1344 مصدوم (73/4 %) و مسیر خیابان کشاورز به سیاکلا محله با 1210 مورد مصدوم (26/4 %) حادثه خیز ترین نقاط شهری و جاده جدید آمل به بابل با 2309 مصدوم (12/8 %)، مسیر گنج افروز تا شیردارکلا با 2225 مصدوم (83/7 %) و مسیر جاده خشرودپی با 1830مصدوم (44/6 %) حادثه خیز ترین مناطق جاده ای از لحاظ ترافیکی بودند.

نتیجه گیری: طراحی مناسب جاده نقش موثری در کاهش تاثیر عوامل محیطی چون شرایط جوی، ساعات وقوع تصادفات و حتی نوع وسیله نقلیه در رخداد تصادفات خواهند داشت.ضمناتوجه به آموزش رانندگان علی الخصوص گروه سنی 40–21 سال، کمک شایانی در به حداقل رساندن نقش عوامل انسانی در بروز تصادفات و صیانت از نیروی کار خواهد داشت.

بومی‌سازی پروتکل مدیریت مصدومان با حجم انبوه (MCM) و ارزیابی اثربخشی آن در تیم درمان بیمارستان خاتم‌الانبیا زاهدان

علی عبدالرزاق نژاد¹*، مریم ضیایی¹

1. دانشیار گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.

نویسنده مسئول: دکتر علی عبدالرزاق نژاد. دانشیار گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران. ایمیل: 

---

زمینه و هدف: حوادث تروریستی با مصدومان انبوه، یکی از چالش‌های اصلی نظام سلامت در مناطق پرخطر کشور است. آمادگی بیمارستان‌ها و تیم درمان برای پاسخ سریع و منسجم، نقش مهمی در کاهش مرگ‌ومیر و عوارض دارد. این مطالعه با هدف بومی‌سازی پروتکل مدیریت مصدومان با حجم انبوه (MCM) و ارزیابی اثربخشی آن بر آمادگی تیم درمان بیمارستان خاتم‌الانبیا زاهدان انجام شد.

روش کار: این مطالعه یک طرح توسعه و ارزیابی برنامه آموزشی با ماهیت شبه‌تجربی بود. پروتکل MCM با بهره‌گیری از منابع معتبر بین‌المللی و انطباق با ظرفیت‌ها، محدودیت‌ها و نیازهای بیمارستان خاتم‌الانبیا زاهدان بومی‌سازی شد. برنامه آموزشی با استفاده از رویکرد آموزش مبتنی بر شبیه‌سازی (Simulation-Based Education) و یادگیری تیم ‌محور (Team-Based Learning) طراحی و برای کارکنان اورژانس و بخش‌های مرتبط اجرا گردید. داده‌ها به‌صورت کیفی از طریق مشاهده ساختارمند عملکرد تیمی، جلسات Debriefing و تحلیل محتوای تجارب شرکت‌کنندگان جمع‌آوری و تحلیل شدند.

یافته‌ها: یافته‌های کیفی نشان داد اجرای برنامه آموزشی بومی‌سازی‌شده موجب ارتقای هماهنگی تیمی، بهبود تصمیم‌گیری در شرایط بحرانی، افزایش انسجام عملکردی در ساختار فرماندهی حادثه، و افزایش اعتماد و آمادگی کارکنان در مواجهه با حوادث تروریستی با مصدومان انبوه شد. شرکت‌کنندگان کاربردی‌بودن، واقع‌گرایی و امکان اجرای عملی پروتکل در محیط واقعی بیمارستان را از مهم‌ترین نقاط قوت برنامه ذکر کردند.

نتیجه‌گیری: بومی‌سازی پروتکل MCM همراه با برگزاری آموزش‌های سناریومحور در محیط واقعی بالینی، به‌طور مؤثری آمادگی تیم درمان بیمارستان را برای پاسخ مؤثر به حوادث تروریستی افزایش می‌دهد. توصیه می‌شود ادغام این آموزش‌ها در برنامه سالانه بیمارستان و توسعه آن برای سایر سناریوهای بحران مورد توجه قرار گیرد.

واژگان کلیدی: مدیریت مصدومان انبوه، بومی‌سازی، آموزش مبتنی بر شبیه‌سازی، یادگیری تیم‌محور، آمادگی بیمارستان، حوادث تروریستی

تأثیر کارگاه آموزش احیای قلبی-ریوی پایه بر دانش پرسنل مراکز

خدمات جامع سلامت روستایی و شهری (مطالعه پیش آزمون پس آزمون)

کیوان حاجی محمودی¹، دکتر احمد مهدوی²، راضیه کرمی³، ژیلا کریمی⁴، الهام جوادی⁵

1. کارشناس فوریت های پزشکی، مرکز مدیریت حوادث و فوریت های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

2. دکتری حرفه ای پزشکی، ریاست مرکز اورژانس پیش بیمارستانی و مدیریت حوادث و فوریت های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

3.کارشناس پرستاری، مسئول اداره آموزش و پژوهش مرکز مدیریت حوادث و فوریت های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

4. کارشناس پرستاری، مرکز آموزشی درمانی شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

5. کارشناس مامایی، شبکه بهداشت و درمان شهرستان ساوجبلاغ، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

آدرس: کرج، عظیمیه، خیابان نیک نژاد شمالی، مرکز مدیریت حوادث و فوریت های پزشکی البرز/ اداره آموزش و پژوهش/ تلفن تماس: 09396246816/ 02632533344/کد پستی: 3154686681 / Email:

---

مقدمه: پرسنل بهورز و کارشناسان مراکز خدمات جامع سلامت به ‌عنوان اولین پاسخ‌ دهندگان در مناطق روستایی و شهری، نقش کلیدی در زنجیره بقا دارند. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر کارگاه کوتاه ‌مدت عملی BLS بر دانش این گروه انجام شد.

روش‌ کار: مطالعه نیمه‌ تجربی پیش و پس آزمون بر روی ۳۵ نفر از کارکنان مراکز خدمات جامع سلامت (۷۷٫۱٪ زن و 22.9% مرد) شامل بهورزان، کارشناسان مامایی و کارشناس بهداشت عمومی در مراکز روستایی و شهری انجام شد. کارگاه ۴ ساعته شامل آموزش تئوری، تمرین عملی ماساژ قلبی و باز کردن راه هوایی روی مولاژ و اجرای سناریو های واقعی احیا به ‌صورت فردی و تیمی بود. قبل و بلافاصله پس از کارگاه، آزمون ۱۵ سؤالی استاندارد اجرا شد. روایی محتوایی آزمون توسط ۵ متخصص تأیید و پایایی با آلفای کرونباخ 7/0 به‌ دست آمد. داده‌ ها با تی جفتی و ANOVA تحلیل شد.

یافته ‌ها: میانگین نمره دانش از ۸۰/۱± ۱۴/۷ به ۹۶/۱± ۰۸/۱۳ افزایش یافت (P<0/001). بیشترین بهبود در مفاهیم « تا چه زمانی CPR را ادامه دهیم؟ از ۰٪ به ۱/۷۷٪»، « استفاده سریع از دستگاه AED از ۳/۱۴٪ به ۷/۸۵٪ »، « تعداد ماساژهای در دقیقه از ۴/۳۱٪ به ۱/۹۷٪ » بود. تفاوت معنادار در سطح تحصیلات (P=0/043) و عنوان شغلی (P=0/016) مشاهده شد. ماما ها و افراد با مدرک کارشناسی، بیشترین افزایش نمره را داشتند.

نتیجه‌گیری: کارگاه کوتاه‌ مدت 4 ساعته احیای قلبی ریوی پایه همراه با تمرین عملی با استفاده از مولاژ و اجرای سناریو، دانش پرسنل را به‌ طور چشمگیری ارتقا می‌دهد. برگزاری دوره‌ای این کارگاه ‌ها در برنامه آموزش مداوم توصیه می‌شود.

کلمات کلیدی: احیای قلبی-ریوی پایه، آموزش عملی BLS، کارکنان مراکز جامع سلامت، آموزش CPR

---

تریاژ در مناطق جنگی: چالش‌های اخلاقی، عملی و بالینی در حوادث با تلفات انبوه، مقاله مروری روایتی

اسامی نویسندگان و مشخصات سازمانی

شیرزاد، هادی ، عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی فراجا

شیرزاد، امید، عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی فراجا

اقدم، حامد، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

نویسنده مسئول

اقدم، حامد، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

آدرس پستی: کرج، عظیمیه، نرسیده به م. مهران، بیمارستان تخت جمشید کرج، بخش اورژانس

آدرس پست الکترونیک : 

تلفن ثابت: 02632119115

تلفن همراه: 09126036049

مقدمه

در مناطق جنگ‌زده، سیستم‌های تریاژ با چالش‌های عمده‌ای مواجه هستند، از جمله تخریب زیرساخت‌های درمانی، کمبود منابع، و تهدیدات امنیتی مداوم، که همگی تاثیر منفی بر اثربخشی و کارایی آن‌ها دارند. این وضعیت باعث کاهش نرخ بقاء بیماران، افزایش معضلات اخلاقی و محدودیت در بهره‌گیری از فناوری‌های نوین می‌شود. مطالعه حاضر به بررسی تفاوت‌های منطقه‌ای، معضلات اخلاقی و راهکارهای فناورانه در سیستم‌های تریاژ در جنگ‌های اخیر می‌پردازد تا راهکارهای مبتنی بر شواهد برای بهبود مدیریت بحران‌های سلامت در این محیط‌های پرتنش ارائه دهد.

روش کار

در این مطالعه، داده‌های مربوط به سیستم‌های تریاژ در جنگ‌های غزه، یمن و اوکراین جمع‌آوری و تحلیل شد. از روش‌های کمی، از جمله تحلیل آمارهای عملکردی و نرخ بقاء بهره گرفته شد. علاوه بر این، فناوری‌های نوین نظیر هوش مصنوعی و سیستم‌های آموزشی واقعیت مجازی برای ارزیابی اثربخشی در بهبود زمان تریاژ و آموزش نیروهای امدادی مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل‌های تطبیقی، جهت درک تفاوت‌های منطقه‌ای و پیشنهاد روش‌های استانداردسازی، انجام شد.

یافته‌ها

مطالعات نشان داد که نرخ بقاء در اوکراین (۷۸.۵٪) بالاتر از غزه (۵۱.۲٪) است که این تفاوت ناشی از زیرساخت‌های بهتر و هماهنگی بین‌المللی است. سیستم‌های بومی در یمن، گرچه انعطاف‌پذیری دارند، ولی نیازمند استانداردسازی هستند. معضلات اخلاقی، مانند تصمیم‌گیری بر اساس شانس بقاء، در ۶۸٪ موارد توسط پزشکان گزارش شده است. بهره‌گیری از هوش مصنوعی در اوکراین، زمان تریاژ را تا ۴۰٪ کاهش داد، ولی در غزه، به علت قطع برق، کارایی آن محدود شد. پیشنهاد شد پروتکل‌های ترکیبی مبتنی بر START و TCCC برای شرایط جنگی تدوین شوند و ذخایر استراتژیک کیت‌های تریاژ در مناطق بحران‌زا قرار داده شوند.

نتیجه‌گیری

بهبود سیستم تریاژ در محیط‌های جنگی نیازمند سیاست‌گذاری‌های چندوجهی است که شامل بهبود زیرساخت‌های بالینی، بهره‌گیری هوشمندانه از فناوری و حل معضلات اخلاقی است. همکاری‌های بین‌المللی و استانداردسازی سیستم‌های بومی جهت ارتقاء سطح اثربخشی و کارایی از اهمیت بالایی برخوردارند. توسعه و بهره‌برداری از فناوری‌های نوین مانند هوش مصنوعی و VR می‌تواند نقش مهمی در کاهش زمان عملیات و آموزش نیروهای امدادی ایفا کند.

کلمات کلیدی:

تریاژ جنگی، بحران سلامت در مناطق نزاع، فناوری‌های نوین، هوش مصنوعی، اخلاق پزشکی، استانداردسازی، استراتژی‌های امدادی، آموزش مجازی، مدیریت بحران، اوکراین، غزه، یمن

---

ارائه یک مدل ترکیبی و منعطف در تریاژ روان‌شناختی بحران‌های جنگ: نقش روانپزشکی نظامی و فناوری‌های نوین، مقاله مروری روایتی

Proposing a Combined and Flexible Model for Psychological Triage in War Crises: The Role of Forensic Psychiatry and Novel Technologies, A Narrative Review

اسامی نویسندگان و مشخصات سازمانی

اقدم، حامد، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

نویسنده مسئول

دکتر حامد اقدم : متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

آدرس پستی: کرج، عظیمیه، نرسیده به م. مهران، بیمارستان تخت جمشید کرج، بخش اورژانس

آدرس پست الکترونیک : 

تلفن ثابت: 02632119115

تلفن همراه: 09126036049

مقدمه 

حوزه روانپزشکی انتظامی در شرایط جنگ با چالش‌های بی‌سابقه‌ای در مدیریت سلامت روان نیروهای نظامی و غیرنظامی مواجه است. فقدان پروتکل‌های یکپارچه و کمبود منابع در بحران‌های نظامی، نیاز به یک سیستم تریاژ روان‌شناختی موثر و شواهد-محور را برجسته می‌سازد تا امکان اولویت‌بندی مداخلات را فراهم کند. این مقاله با هدف ارائه یک مدل ترکیبی و منعطف، به تحلیل رویکردهای نوین در تریاژ و مداخلات روان‌شناختی در شرایط جنگ می‌پردازد.

روش کار 

این پژوهش از نوع مقاله مروری روایتی بوده است. منابع مورد استفاده شامل مطالعات میدانی، تجربیات بالینی و درس‌آموخته‌های جنگ‌های معاصر در حوزه سلامت روان در بحران‌های نظامی-انتظامی است. با استفاده از چارچوب‌های معتبری چون START  (برای تریاژ جسمی غیرنظامی) و TCCC  (برای مراقبت‌های تروما در نظامیان)، یک مدل ترکیبی و قابل گسترش برای اولویت‌بندی مداخلات روان‌شناختی در شرایط محدودیت منابع، تدوین شده است. همچنین، پتانسیل فناوری‌های نوین در این حوزه مورد بررسی قرار گرفته است.

یافته‌ها 

تحلیل‌ها نشان می‌دهد که یک مدل تریاژ روان‌شناختی موفق در جنگ باید:

از چارچوب‌های تاکتیکی و سریع )مانند الگوی TCCC و START) الهام بگیرد.

بر نقش کلیدی نیروهای انتظامی به عنوان اولین پاسخ‌دهندگان در خط مقدم مدیریت سلامت روان تأکید کند.

خدمات روان‌پزشکی را به طور موثر در عملیات نظامی-انتظامی ادغام کند.

از فناوری‌های پیشرفته استفاده نماید:

هوش مصنوعی (AI) برای ارزیابی سریع اختلالات استرس حاد.

واقعیت مجازی (VR) برای آموزش تیم‌های درمانی در مواجهه با تروما.

ابزارهای دیجیتال برای پیگیری بلندمدت آسیب‌دیدگان روانی.

این چارچوب عملیاتی می‌تواند به سیاست‌گذاران در تدوین پروتکل‌های شواهد-محور برای کاهش پیامدهای روانی-اجتماعی جنگ کمک کند.

نتیجه‌گیری 

فقدان پروتکل‌های یکپارچه در مدیریت سلامت روان در بحران‌های نظامی، نیازمند اتخاذ یک مدل ترکیبی و منعطف در تریاژ روان‌شناختی است که از ساختارهای اثبات‌شده (مانند START و TCCC ) الگوبرداری کند. یکپارچه‌سازی خدمات روان‌پزشکی توسط نیروهای انتظامی اولین پاسخ‌دهنده و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، برای ارزیابی سریع و مداخلات اولویت‌بندی شده، ضروری است. پیشنهاد می‌شود چارچوب عملیاتی ارائه شده، برای بهبود کارایی خدمات سلامت روان در شرایط بحرانی و با منابع محدود، مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها

تریاژ روان‌شناختی، روانپزشکی انتظامی، ترومای نظامی، PTSD، TCCC، START، فناوری‌های نوین

---

مزایا و چالش­های حضور خانواده حین احیای قلبی–ریوی در اورژانس پیش‌بیمارستانی: مطالعه مروری

عباس داداش زاده¹، جعفر خانی ^2،3، نریمان الهامی³، میلاد چینه کش³، جابر نجفی^3*

1- دانشکده پرستاری مامایی، علوم پزشکی قم، قم، ایران

2- مجتمع آموزش عالي سلامت مرند، دانشكده پرستاري و مامايي تبريز، دانشگاه علوم پزشكي تبريز، تبريز، ايران

3- اورژانس پیش‌بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران

نويسنده مسئول: جابر نجفی، ايميل : ، آدرس پستي : تبریز، خیابان امام خمینی (ره)، مرکز مدیریت حوادث و فوریتهای پزشکی استان آذربایجان شرقی، تلفن همراه:٠٩١٤5052870 تلفن ثابت : 33371021-041

مقدمه:

حضور خانواده حین احیا (Family Presence during Resuscitation – FPDR) در اورژانس پیش‌بیمارستانی، موضوعی چالش‌برانگیز است که می‌تواند تعامل تیم احیا، عملکرد و کیفیت مراقبت ارائه‌شده توسط پرسنل را تحت تأثیر قرار دهد. با توجه به اینکه بسیاری از موارد احیا در صحنه و در حضور اعضای خانواده انجام می‌شود، بررسی مزایا، چالش‌ها و پیامدهای FPDR برای ارتقای عملکرد تیم و بهبود تجربه خانواده، ضروری است.

روش کار:

بررسي با جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science و منابع مرتبط در Google Scholar با استفاده از کلیدواژه‌های“Family presence during resuscitation”, “Cardiopulmonary Resuscitation”, “Prehospital”, “FPDR”, “EMS”, “CPR” انجام شد. مطالعاتی که به محیط پیش‌بیمارستانی اختصاص داشتند و مزایا، چالش‌ها و پیامدهای مرتبط با حضور خانواده حین احیای قلبی–ریوی (FPDR) را بررسی کرده بودند، انتخاب و مورد تحلیل و ارزیابی قرار گرفتند.

یافته‌ها:

نتایج مطالعات نشان می‌دهد حضور خانواده حین احیا پدیده‌ای شایع در صحنه‌های پیش‌بیمارستانی است و بسیاری از کارکنان EMS آن را تجربه کرده­اند. از جمله فواید حضور خانواده می‌توان به افزایش شفافیت مراقبت، مشاهده تلاش تیم، دسترسی به اطلاعات تکمیلی درباره بیمار و کمک به پذیرش بهتر پیامد احیا از سوی خانواده اشاره کرد. در مقابل، چالش‌هایی مانند افزایش استرس شغلی، احساس تحت‌نظر بودن، اختلال در تمرکز تیم احیا، احتمال مداخله خانواده، پیچیدگی مدیریت صحنه، نگرانی‌های قانونی و تأثیرات عاطفی بر تیم گزارش شده است. عملکرد کارکنان در مواجهه با FPDR تحت‌تأثیر عواملی همچون میزان تجربه کاری، مهارت‌های ارتباطی، تعداد افراد حاضر در صحنه، وضعیت روانی خانواده و شرایط محیطی قرار دارد. همچنین، اعتمادبه‌نفس حرفه‌ای نیز نقش مهمی در مدیریت مناسب حضور خانواده و جلوگیری از کاهش کیفیت احیا ایفا می‌کند.

نتیجه‌گیری:

حضور خانواده در احیای پیش‌بیمارستانی پدیده‌ای اجتناب‌ناپذیر و چندبعدی است که می‌تواند همزمان مزایا و چالش‌هایی را به همراه داشته باشد. توجه به ابعاد فرهنگی، ارتقای مهارت‌های ارتباطی و برنامه‌ریزی سازمانی برای حمایت از کارکنان، از عوامل کلیدی در مدیریت مؤثر حضور خانواده محسوب می‌شوند. این رویکرد می‌تواند به ارتقای کیفیت احیا و بهبود تجربه خانواده و تیم درمان منجر شود.

کلمات کلیدی:
حضور خانواده حین احیا؛ احیای قلبی–ریوی؛ اورژانس پیش‌بیمارستانی؛ مزایا؛ چالش‌ها؛ فوریت‌های پزشکی

---

ارزش پیش‌بینی کننده تروپونین با حساسیت بالا در تشخیص بیماری انسدادی عروق کرونری در بخش اورژانس: تمرکز بر ارزش اخباری مثبت بهینه

The Predictive Value of High-Sensitivity Troponin for Obstructive Coronary Artery Disease: Optimizing the Positive Predictive Value

اسامی نویسندگان و مشخصات سازمانی

هاشمی اصلانی، سعید ، متخصص بیهوشی و مراقبت‌های ویژه، بیمارستان تخت جمشید کرج

مهاجر، مسعود ، متخصص جراحی عمومی، بیمارستان تخت جمشید کرج

اجاق زاده، ناهید ، کارشناس ارشد پرستاری، بیمارستان تخت جمشید کرج

اقدم، حامد ، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

نویسنده مسئول

اقدم، حامد ، متخصص طب اورژانس، بیمارستان تخت جمشید کرج

آدرس پستی:  کرج، عظیمیه، نرسیده به م. مهران، بیمارستان تخت جمشید، بخش اورژانس

آدرس پست الکترونیک: 

تلفن ثابت:  02632119115

تلفن همراه:  989126036049+

مقدمه

اگرچه تروپونین با حساسیت بالا (hs-cTn) برای «رد» سریع انفارکتوس میوکارد حاد (MI) با دقت بالا استفاده می‌شود، اما ارزش اخباری مثبت (PPV) پایین آن برای بیماری انسدادی عروق کرونری منجر به انجام آنژیوگرافی غیرضروری در بیماران با افزایش غیراختصاصی تروپونین می‌شود. این مطالعه به دنبال تعیین آستانه‌های بهینه hs-cTnI برای دستیابی به PPV بالا (>90%) برای پیش‌بینی بیماری انسدادی معنادار بود.

روش کار

در یک مطالعه مقطعی، 847 بیمار با شکایت درد قفسه سینه که تحت الگوریتم ۰/۳ ساعته و آنژیوگرافی کرونری قرار گرفتند، مورد تحلیل قرار گرفتند. بیماران بر اساس یافته‌های آنژیوگرافی به گروه‌های مثبت (انسدادی قابل توجه) و منفی (غیرانسدادی) تقسیم شدند. عملکرد تشخیصی مقادیر مطلق و تغییرات hs-cTnI با استفاده از منحنی ROC و محاسبه شاخص‌های عملکرد (حساسیت، ویژگی، PPV، NPV) ارزیابی شد.

یافته‌ها

با آستانه مرسوم ng/L ۵ ، hs-cTnI دارای حساسیت ۹۵.۱٪ و NPV عالی ۹۶.۴٪ برای رد بیماری انسدادی بود. با این حال، PPV تنها ۷۱.۳٪ بود. با افزایش آستانه، PPV به طور قابل توجهی بهبود یافت: مقدار اولیه (T1) >20 ng/L با PPV برابر ۹۰٪ و تغییرات مطلق (ΔT) >10 ng/L با PPV برابر ۹۲٪، قوی‌ترین پیش‌بینی کننده‌های نتیجه مثبت آنژیوگرافی بودند.

نتیجه‌گیری

در حالی که آستانه پایین (ng/L۵) برای رد تشخیص (Rule-Out) ایمن بیماری انسدادی با اطمینان بالا مناسب است، استفاده از آستانه‌های بالاتر (T1 >20 ng/Lیا ΔT >10 ng/L) برای تأیید تشخیص (Rule-In) و پیش‌بینی بیمارانی که با احتمال قریب به یقین مبتلا به بیماری انسدادی قابل مداخله هستند، ضروری است. استفاده پلکانی از این آستانه‌ها می‌تواند به بهینه‌سازی درخواست آنژیوگرافی و جلوگیری از اقدامات تهاجمی غیرضروری منجر شود.

کلمات کلیدی

 تروپونین با حساسیت بالا؛ بیماری عروق کرونری؛ ارزش اخباری مثبت؛ آنژیوگرافی؛ الگوریتم تشخیصی؛ درد قفسه سینه.

---

رضایتمندی کارورزان از خدمات آموزشی گروه‌های بالینی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان

علی عبدالرزاق نژاد،1 مریم ضیایی*1

دانشیار گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران

هدف:

ارتقای سطح آموزش بالینی می‌تواند موجب تعلیم و تربیت دانشجویان با کفایت در حیطه‌های مختلف بالینی گردد و لذا ارزیابی خدمات آموزشی موثرترین شیوه برای بهبود کیفیت آموزشی می‌باشد. بدین منظور مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تعیین رضایتمندی کارورزان دانشگاه علوم پزشکی زاهدان از خدمات آموزشی گروه‌های بالینی دانشکده پزشکی زاهدان صورت گرفته‌است.

روش ها: مطالعه حاضرتوصیفی-مقطعی بر روی کارورزان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان در سال 1401 صورت گرفت. جامعه آماری 120 نفر کارورزیوده که به روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. ابزار گرداوری اطلاعات در این مطالعه شامل دو پرسشنامه؛ اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه استاندارد ارزیابی رضایتمندی کارورزان از کیفیت آموزش دوره بالینی می باشد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 و آمارهای توصیفی و آزمون های اماری استنباطی در سطح معناداری 0.05P<صورت گرفت.

نتایج: نتایج مطالعه حاضر نشان داد بیشترین نمره رضایتمندی مربوط به بخش طب اورژانس، عفونی به ترتیب با میانگین 0.65+_2.56 و 0.86+_2.11 و کمترین نمره رضایتمندی مربوط به بخش‌های زنان و ارتوپدی به ترتیب با میانگین 0.25+_0.67 و 0.34+_0.86بوده‌است(035/0P =). بعلاوه میانگین رضایتمندی کلی کارورزان با افزایش سن بطور معناداری کاهش داشته‌است(02/0P=).

نتیجه گیری: رضایتمندی کارورزان از بخش‌های Major(نظیر اطفال، ارتوپدی و زنان) کمتر بود و در بخش‌های minor )نظیر طب اورژانس، عفونی) بیشتر بود. در این راستا پیشنهاد می‌شود تا آموزش سرپایی در کلینیک‌های آموزشی مورد توجه قرار گیرد و توجه بیشتری به زمان آموزش بالینی در بخش‌های ماژور معطوف گردد.

کلید واژگان: رضایتمندی، پزشکی عمومی، آموزش

---

رویکردهای درمان و مراقبت آگاهانه از تروما در بیماران مراجعه کننده به اورژانس: مطالعه مروری

نویسندگان: 1.سارا دریس* ، 2.فاطمه خسروی 3.لیلا کرمانی 4.حمید آسایش

1.دانشجوی ارشد پرستاری اورژانس، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی قم ، قم ، ایران/ /09165103382

2.دانشجوی ارشد پرستاری اورژانس ، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی قم ، قم ، ایران

3. دانشجوی ارشد پرستاری اورژانس ، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی قم ، قم ایران

4.هیئت علمی گروه روان پرستاری دانشکده پرستاری ،دانشگاه علوم پزشکی قم، قم ، ایران

مقدمه:بخش اورژانس آغاز کننده مراقبت از بیماران خصوصا بیماران دچار ترومای ناشی از خشونت می باشد. ضمن اینکه خدمات مراقبت از سلامت منجربه آسیب روانی یا احیای تجربه تروماتیک می شود و اغلب تجربه حضور در محیط اورژانس به خودی خود میتواند پریشانی بیمار را تشدید کند وارائه مراقبت به بیماران راپیچیده کرده وحتی به مواجه های مضر برای ارائه دهندگان مراقبت منجر شود. یک راه حل برای این مشکل درک و ادغام مراقبت آگاه از تروما ( ( trauma informed care یا (TIC) در خدمات اورژانس است.

روش کار: بررسی با جستجو در پایگاه های اطلاعات ,magiran, pubmed , google scholar با کلید واژه های trauma informed care و emergency انجام شد.مقالات مرتبط با اورژانس انتخاب شد ومورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و مقالات فاقد اصطلاح trauma informed care حذف شد.

نتایج: از140 مقاله جستجو شده ی نهایی، 10مقاله بررسی گردید. مضمون های دریافت شده شامل آگاهی و آموزش اصول مربوط، تاثیر آن برکارکنان و بیماران وتجربیات مرتبط با سوگیری بودوتاکید آن بر مشاهده دقیق زبان بدن بیمار، مدیریت پاسخ های فیزیولوژیک استرس وارتباط شفاف می باشد. تمام مطالعه ها حاکی ازتأثیرمثبت مراقبت آگاهانه از تروما بر پرسنل درمانی مراقبتی و بیماران بودند اما داده های پیامد هم چنان محدود است و در ایران مطالعه اندک بوده وکاملا مرتبط نبوده است.علت چالش های موجود درTIC محدودیت های زمانی در محیط اورژانس ، جابجایی سریع بیماران یا شرایط متعدد و عدم امکان بکارگیری TICدر بالین است.

نتیجه گیری: در این مطالعه رویکردها و مداخلات TIC مورد برررسی قرارگرفته است که نیازمند تغییر رفتار در سطوح فردی تیمی وسازمانی است وموفقیت آن نیازمند تعهد،آموزش مستمر وایجاد تغییرات ساختاری است.

کلمات کلیدی: trauma informed care, emergency medicine, emergency department

---

طراحی بهینه و عملکردی فضاهای اورژانس بیمارستان موقت در شرایط تجمعات انبوه، نمونه موردی پیاده‌روی اربعین

مهیا نادرخانی (نویسنده مسئول)- استادیار گروه طب اورژانس، مرکز تحقیقات سوانح و مصدومیت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران

غلامرضا جاپلقی- استادیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بین­المللی سوره، تهران، ایران

شباهنگ جعفرنژاد- دپارتمان طب اورژانس، بیمارستان کودکان علی­اصغر، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران

مقدمه: از دیدگاه سازمان جهانی بهداشت تجمعات انبوه به معنای حضور تعداد مشخصی از افراد در مکانی خاص، برای هدف و منظوری خاص در یک دوره زمانی معین می­باشد. رویداد راهپیمایی اربعین مثالی از تجمع انبوه است. در راهپیمایی اربعین با توجه به شرایط نسبتا سخت و پیچیده زائران، منابع و فضای محدود، موارد بهداشتی و همه­گیری برخی بیماری‌ها، مراجعه زائران به مراکز درمانی به‌صورت چشمگیری افزایش می‌یابد. این افزایش مراجعه نیازمند تمهیدات و پیش‌بینی‌هایی در طراحی فضاهای اورژانس درمانگاهی و بیمارستانی است. طراحی فضاهای اورژانس در چنین شرایطی فارغ از مباحث زیبایی و هنری معماری بسیار عملکردی است. جدای از کیفیت‌های معماری، ابعاد فضاها، تناسبات، رنگ، نور و دیگر فاکتورها، چیدمان و ارتباط بین فضاها و فاصله آن‌ها نسبت به هم عامل بسیار تعیین کننده‌ای است.

روش این پژوهش کیفی بر مبنای تجربه عملی، قیاس تطبیقی و مصاحبه است. در گام اول مفاهیم و مولفه­هایی با تکیه بر تجربه عملی نگارندگان و قیاس تطبیقی بین نمونه‌های موردی مشابه (اورژانس بیمارستان­ها و درمانگاه­­های موجود در مسیر و شهر کربلا) استخراج گردید. سپس یک پرسشنامه بر مبنای همان مفاهیم و مولفه­ها طراحی شد که جامعه هدف آن خبرگان شامل پزشکان متخصص طب اورژانس، پزشکان عمومی، پرستاران و اساتید معماری دارای تجربه حضور در مراکز درمانی اربعین بوده­اند. با تحلیل داد­های به­دست آمده از مصاحبه­ها ارائه یک الگو و استخراج نکات مهم در بهینه‌سازی فضاهای اورژانس برای مواقع تجمع انبوه محقق گردید.

یافته­ها و نتیجه­گیری: در نهایت پس از بررسی‌های به عمل آمده، در طراحی بهینه و عملکردی فضاهای اورژانس با شرایطی که ذکر شد موارد زیر مورد تاکید می‌باشد:

پیش‌بینی فضاهایی برای بیماری‌های خاص احتمالی

تعبیه فضاهایی برای ارتباط با ماشین­های مجهز و بیمارستان­های صحرایی سیار

موقعیت‌یابی ورودی و خروجی‌ها، تعداد و کنترل آن­ها

محوریت فضای تریاژ و نقش آن در تسریع، دسته‌بندی و رسیدگی به بیماران

طراحی فضا برای نیل به هدف به حداقل رساندن زمان انتظار و ترخیص بیماران

طراحی فضاهای منعطف برای ساعات شلوغ‌تر و بحران­ها

تفکیک داروخانه و میز دارو و محل قرارگیری آن‌ها

طراحی فضاهای منعطف برای بیماری های رایج مانند: گرمازدگی، ضعف، درد مفاصل، بیماری­های پوستی و عفونی و غیره

لغات کلیدی: طراحی بهینه و عملکردی، فضاهای اورژانس، تجمع انبوه، پیاده‌روی اربعین

---

طراحی و اعتبار سنجی پرسشنامه رضایت شغلی متخصصان طب اورژانس مشهد در سال 1401

محسن ابراهیمی^۱*،مسعود شهابیان^۲، سید محمد عبادی راد^۳

استاد، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

استادیار، گروه طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی اجا، تهران، ایران.

دکتری تخصصی مشاوره، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

نویسنده مسئول: دکتر محسن ابراهیمی. استاد،گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

چکیده

مقدمه: یکی از ابزارهای مفید و در عین حال مقدماتی برای بررسی رضایت شغلی پزشکان، پرسشنامه است و طراحی یک پرسشنامه متناسب با شرایط پیرامونی فرهنگی و اجتماعی پزشکان می تواند کمک شایانی به این مهم کند. از همین رو هدف پژوهش حاضر طراحی و اعتباریابی پرسشنامه ای جهت بررسی میزان رضایت شغلی متخصصان طب اورژانس مشهد در سال 1401 می باشد.

روش کار: مطالعه حاضر در دو مرحله در سال 1401 انجام شد. مرحله اول به صورت مطالعه کیفی با رویکرد تحلیل محتوا اجرا شد که طی آن عوامل مرتبط با رضایت شغلی پزشکان مورد سنجش قرار گرفت. جهت اطمینان از کامل بودن و صحیت فن نگارش پرسشنامه چندین بار توسط تیم تحقیق مورد مطالعه و مرور قرار گرفت و در صورت لزوم جهت تقلیل گویه ها (Items reduction) از نظرات صاحب نظران کادر درمانی استفاده شد. در مرحله دوم در یک مطالعه توصیفی-مقطعی روایی صوری، محتوا و روایی سازه با روش تحلیل عاملی اکتشافی با مشارکت 56 نفر از متخصصان طب اورژانس انجام شد. پایایی پرسشنامه با استفاده از همسانی درونی (آلفای کرونباخ) برآورد گردید.

نتایج: این مطالعه بر روی 56 شرکت کننده انجام شد. از تحلیل محتوای کیفی و استفاده از متون علمی مرتبط تعداد 75 گویه استخراج گردید. پس از انجام روایی صوری و محتوا )کیفی و کمی) 7 گویه اصلاح شد. روایی سازه پرسشنامه از طریق تحلیل عاملی اکتشافی منجر به ایجاد 5 عامل شامل حقوق دریافتی، شرایط و محیط کار، رشد و تعالی فردی، همکاران و نقش سرپرست شد. پایایی ابزار با آلفای کرونباخ برابر با 0.96 بود.

نتیجه­گیری: پرسشنامه رضایت شغلی متخصصین طب اورژانس با وجود ویژگی هایی نظیر پایایی و روایی مناسب؛ نمره گذاری ساده و قابلیت بکارگیری آسان توسط پزشکان مناسب بوده و استفاده از آن توصیه می شود.

کلمات کلیدی: پرسشنامه، رضایت شغلی، طب اورژانس

---

عوامل مؤثر بر تأخیر حضور اورژانس پیش‌بیمارستانی در صحنه تصادفات

نریمان الهامی^1*، جابر نجفی¹، جعفر خانی^1،2، مهدی ولی زاده¹

1- اورژانس پیش‌بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران

2- مجتمع آموزش عالي سلامت مرند، دانشكده پرستاري و مامايي تبريز، دانشگاه علوم پزشكي تبريز، تبريز، ايران

نويسنده مسئول: نریمان الهامی، ايميل :، آدرس: تبریز، خیابان امام خمینی (ره)، مرکز مدیریت حوادث و فوریتهای پزشکی استان آذربایجان شرقی، تلفن همراه: ٠٩١٤8916478 تلفن ثابت : 33371021-041

مقدمه

زمان پاسخگویی در خدمات اورژانس پیش‌بیمارستانی نقش حیاتی در افزایش شانس بقا و کاهش عوارض ناشی از تصادفات دارد. با وجود توسعه خدمات اورژانس، تأخیر در رسیدن آمبولانس به محل حادثه همچنان یک چالش جدی محسوب می‌شود. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل مؤثر بر تأخیر حضور اورژانس پیش‌بیمارستانی در صحنه تصادفات انجام شد.

روش کار

این مطالعه توصیفی–تحلیلی با مشارکت ۹۷ نفر از کارکنان عملیاتی اورژانس تبریز انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه محقق‌ساخت پس از تأیید روایی و پایایی آن جمع‌آوری و با آزمون کولموگروف–اسمیرنف و رگرسیون پارامتریک تحلیل شدند.

یافته‌ها

نتایج نشان داد که تأخیر در پاسخ اورژانس پیش‌بیمارستانی پدیده‌ای چندبعدی است و تحت تأثیر عوامل گوناگون قرار دارد. در حوزه سازمانی، ناهماهنگی بین‌بخشی و کمبود آمبولانس و کارکنان مخصوصا در مناطق پرجمعیت از مهم‌ترین عوامل بودند. در حوزه ارتباطی، ارائه آدرس‌های ناقص یا اشتباه و تماس‌های غیراورژانسی بیشترین نقش را داشتند. کمبود و توزیع نامناسب آمبولانس و فاصله زیاد پایگاه‌ها تا محل حادثه، مهم‌ترین عوامل در بخش تجهیزات و تسهیلات بودند. از نظر آموزشی، آموزش ناکافی مردم در ارائه آدرس دقیق و بیان تعداد مصدوم به‌عنوان عامل مؤثر شناخته شد. در حوزه جاده‌ای نیز، ترافیک سنگین، انسداد مسیر و همکاری ناکافی رانندگان و پلیس راهور در باز کردن مسیر از موانع اصلی گزارش شدند. بررسی‌ها نشان داد که مشکلات مربوط به تجهیزات و تسهیلات، به ویژه کمبود و توزیع نامناسب آمبولانس بیشترین سهم را در ایجاد تأخیر دارند.

نتیجه‌گیری

تأخیر در پاسخ اورژانس ناشی از تعامل عوامل سازمانی، ارتباطی، تجهیزاتی، آموزشی و جاده‌ای است. بهبود هماهنگی بین‌بخشی، برنامه‌ریزی برای افزایش تعداد و توزیع مناسب پایگاه‌ها و آمبولانس‌ها، ارتقای آموزش عمومی و تخصصی، و مدیریت کارآمد ترافیک می‌تواند نقش مؤثری در کاهش زمان پاسخ‌گویی و ارتقای کیفیت خدمات اورژانس پیش‌بیمارستانی داشته باشد.

کلمات کلیدی : اورژانس پیش‌بیمارستانی، زمان پاسخ، عوامل تأخیر، تصادفات،

---

مقایسه اثربخشی فعالسازی پروتکلهای MCM و HICHS در کاهش ازدحام اورژانس طی مانور عملیاتی بحران

نام و نام خانوادگی نویسنده 1 – آرمان حاکمی متخصص طب اورژانس فلوشیپ سم شناسی بالینی و مسمومیت ها استادیار دانشکده ی پزشکی تربت جام

نام و نام خانوادگی نویسنده 2 – سپیده ثقفی مدیر گروه طب اورژانس دانشکده ی پزشکی تربت جام

چکیده

مقدمه (Introduction):

ازدحام بخش اورژانس یکی از مهمترین چالش های سیستم سلامت در حوادث با تعداد زیاد مصدوم (Mass Casualty Incidents - MCI) است. در چنین شرایطی، مدیریت کارآمد منابع و هدایت جریان بیماران نقش حیاتی در حفظ کیفیت مراقبت و کاهش آسیب پذیری سیستم دارد.

پروتکل Medical Countermeasures MCM با تمرکز بر تخصیص سریع و هدفمند منابع پزشکی (مانند دارو، تجهیزات و نیروی انسانی تخصصی) در شرایط بحرانی، و ساختار Hospital Incident Command Structure HICHS با ایجاد یک چارچوب مدیریتی استاندارد مبتنی بر فرماندهی یکپارچه برای عملیات بیمارستانی، دو رویکرد مهم در پاسخ بیمارستانی به بحران ها هستند. هر دو پروتکل با هدف بهینه سازی فرآیند های بیمارستانی طراحی شدهاند، اما مکانیسم های اثربخشی متفاوتی دارند. هدف این مطالعه، مقایسه تجربی اثربخشی فعالسازی این دو پروتکل در کاهش شاخص های کلیدی ازدحام اورژانس شامل زمان انتظار، زمان اقامت و ظرفیت اشغال طی یک مانور عملیاتی شبیه سازی شده است.

روش کار (Methods):

این پژوهش از نوع نیمه تجربی (Quasi-Experimental) و مقایسه ای است که به صورت سه مرحله ای طراحی شد: ۱-(وضعیت خط پایه )Baseline بدون فعالسازی هیچ پروتکلی، ۲- فعالسازی پروتکل MCM، و ۳- فعالسازی پروتکل HICHS. سناریوی مانور عملیاتی به گونه ای طراحی شد که افزایش ناگهانی حداقل 20 درصدی بیماران ورودی شامل طیف مصدومیت از سطح سبز تا قرمز( نسبت به ظرفیت پذیرش نرمال اورژانس ) شامل تعداد تخت های قابل دسترس و نیروی انسانی شیفت را شبیه سازی کند. داده ها به صورت زمانسنجی دقیق و با استفاده از فرم های استاندارد ثبت اطلاعات بحران جمع آوری شدند. شاخص های کلیدی مورد سنجش شامل: طول مدت اقامت Length of Stay – LOS بیماران در اورژانس، زمان تریاژ تا تعیین تکلیف نهایی Decision to Disposition Time ، نرخ اشغال تخت اورژانس بر حسب درصد، و میانگین زمان Boarding بیمارانی که منتظر انتقال به بخش ها بودند، بود. شرایط اجرای مانور از جمله شدت بحران، ترکیب بیماران و ساعات اجرای عملیات در تمامی سه فاز به دقت یکسان سازی شد تا سوگیری متغیرهای مخدوش کننده به حداقل برسد.

یافته ها (Results):

نتایج اولیه بر اساس فرضیات مبتنی بر داده های شبیه سازی شده انتظار میرود فعالسازی پروتکل HICHS با توجه به ساختار سلسله مراتبی و تعیین دقیق نقش ها در فرماندهی واحد، موجب کاهش چشمگیر زمانهای کلیدی گردش بیمار مانند زمان تریاژ تا پذیرش بخش و کاهش نرخ اشغال تخت در فاز اوج بحران شود. این ساختار مدیریتی، تداخلات را کاهش داده و هماهنگی بین تیم های عملیاتی را تسهیل میکند. در مقابل، فعالسازی MCM، که تمرکز اصلی آن بر مدیریت منابع محدود مانند ذخایر خون، آنتیتوکسینها یا ونتیلاتورها است، ممکن است در مواجهه با نیازمندی های درمانی بسیار خاص مانند شیمیایی یا بیولوژیکی کارآمدتر باشد، اما اثر آن بر کاهش ازدحام کلی و بهبود سریع جریان بیماران عمومی محدودتر گزارش شود. تحلیل آماری داده ها شامل محاسبه میانگین، انحراف معیار و نسبت های فراوانی مانند درصد کاهش LOS خواهد بود. انتظار میرود p < 0.05 در مقایسه HICHS با خط پایه معنادار باشد.

نتیجه گیری (Conclusion):

براساس چارچوب نظری پژوهش و داده های شبیه سازی شده، به نظر میرسد فعالسازی پروتکل HICHS به دلیل ایجاد نظم مدیریتی و بهبود هماهنگی، در بهبود جریان بیمار و کاهش شاخص های عمومی ازدحام اورژانس (LOS و اشغال تخت) نسبت به پروتکل MCM برتری داشته باشد. با این حال، MCM در سناریو هایی که نیازمند پاسخ تخصصی و تامین منابع محدود هستند، ارزش افزوده حیاتی ایجاد میکند. نتایج نهایی این مطالعه میتواند به سیاستگذاران و مدیران بیمارستانی در بهینه سازی طرح های مانور عملیاتی، کالیبراسیون فرآیندهای ترخیص و پذیرش سریع، و برنامه ریزی جامع مدیریت بحران بیمارستانی بر اساس نوع تهدید، نقش مؤثری ایفا نماید.

واژه های کلیدی (Keywords):

ازدحام اورژانس، MCM، HICHS، مدیریت بحران، مانور بیمارستانی، زمان اقامت

Comparison of The Effectiveness of Cardiopulmonary Resuscitation Training in Two Methods of Film Screening and Mannequin Use on Knowledge and Performance of Shahed university students

Reza Forouzanfar *,1, Motahare Sadat Ebrahimi 2

1. Department of Internal Medicine, Shahid Mostafa Khomeini Hospital, Faculty of Medicine , Shahed University, Tehran, Iran

2. Faculty of Medicine , Shahed University, Tehran, Iran

*Corresponding author e-mail: 

Telephone: 00989133633206

Shahid mostafa Khomeini hospital,Italy street,Tehran,iran

Abstract

Background & Objective: Cardiopulmonary arrest is one of the most important medical emergencies and one of the leading causes of death in developing and developed countries. The use of various methods of cardiopulmonary resuscitation training in universities is very cost-effective and necessary to improve the level of knowledge and skills of students and promote it in society. Therefore, this study was designed and conducted to compare the effectiveness of cardiopulmonary resuscitation training by film screening and the use of mannequins on the knowledge and performance of Shahed university’s students.

Material and Method: This quasi-experimental study was conducted in 2021 on 60 non-medical students of Shahed University. The samples were randomly divided. In one group the training was done through film and in the other group through mannequin. A questionnaire was used to assess the level of knowledge of the individuals, whose validity and reliability were confirmed. A performance checklist based on the American heart association Cardiopulmonary Rescue Assessment Test was also used to assess performance. Data were analyzed using descriptive and analytical statistics, independent t-test and paired t-test in SPSS v 26 software.

Results: The mean score of knowledge before and after training in the film group was 4.5 ± 1.48 and 12.03 ±1.81, respectively, and in the mannequin group was 4.1±1.24 and 14.03±1.03, respectively. The mean performance scores before and after training in the film group were0.67±1.12 and 12.40±1.88, respectively, and in the mannequin group were 0.23±0.5 and 14.23±1.30. According to the results of t-test, the difference in pre-test and post-test knowledge and performance scores in both groups was significant (p <0.05). Also, comparing the mean score of knowledge and performance after training showed a statistically significant difference between the two groups of film and mannequin (p <0.05). While before training, no differences were observed between the two groups (p> 0.05).

Conclusion: According to the results of this study, it is concluded that both mannequin training and video training can increase students' awareness and practice of cardiopulmonary resuscitation and practical mannequin training is more effective.

Keywords: Cardiopulmonary resuscitation, training, mannequin, educational film, Knowledge, practice, student

---

Diagnostic Value of the Optic Nerve Sheath in the Diagnosis of Increased Intracranial Pressure in Traumatic Brain Patients

Maryam Ziaei1, Soudabeh Moodi1, Seyed Mehdi Pourafzali2, Ali Abdolrazaghnejad1,3

1Department of Emergency Medicine, Khatam‑Al‑Anbia Hospital, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran, 2Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, Iran, 3Infectious Diseases and Tropical Medicine Research Center, Research Institute of Cellular and Molecular Sciences in Infectious Diseases, Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran

Background: Increased intracranial pressure (ICP) is a modifiable secondary injury that is associated with poor outcomes in patients with traumatic brain injuries (TBIs). Therefore, the present study was conducted with the aim of determining the ICP of TBI patients by measuring the thickness of the optic nerve sheath diameter (ONSD).

Materials and Methods: The present cross‑sectional study was conducted on 220 patients with severe TBI that referred to Khatam‑al‑Anbya Hospital in Zahedan in 2021. The measurement of ONSD was performed by ultrasonography.

Results: The results of this study revealed that 22.7% of TBI patients had high ICP. The mean of right and left ONSD in patients with normal ICP was 3.85 ± 0.83 and 3.85 ± 0.82 mm, respectively, and was significantly lower than that of patients with abnormal ICP (high ICP) with the mean of 3.85 ± 0.82 and 6.12 ± 0.84 mm, respectively (P value <.001). In addition, the right ONSD with the cutoff point of 5.13 mm, the sensitivity of 84%, and the specificity of 95.29% and the left ONSD with the cutoff point of 5.24 mm, the sensitivity of 90%, and the specificity of 95.88% had a significant diagnostic value in the diagnosis of high ICP (P value <.05).

Conclusion: The findings of the present study indicated that the measurement of ONSD is a cost‑effective and minimally invasive procedure with a higher accuracy in diagnosing high ICP in TBI patients.

Keywords: Brain trauma, intracranial pressure, optic nerve

Young AM, Guilfoyle MR, Donnelly J, Scoffings D, Fernandes H, Garnett M, et al. Correlating optic nerve sheath diameter with opening intracranial pressure in pediatric traumatic brain injury. Pediatr Res 2017;81:443‑7.

de Tové KM, de Tové‑Sissinto YS, Adedemy DJ, Akanni D, Kiki M, Yèkpè‑Ahouansou P, Biaou O, et al. Sonographic measurement of optic nerve sheath diameter: A prognostic tool for childhood cerebral malaria?. Open J Radiol 2019;9:69‑81.

---

مقایسه عملکرد کلیه قبل و بعد از تزریق کنتراست وریدی در بیماران نیازمند سی تی اسکن در بیمارستان های سنندج در سال ۱۴۰۰

1.داراب ظهری 2. مرتضی آذری النجق 3. انور الیاسی

نویسنده مسؤول،استادیار گروه طب اورژانس، علوم پزشکی کردستان، سنندج ، ایران

سنندج، بیمارستان کوثر،

۰۹۱۸۳۸۲۰۲۷۵

۰۸۷۳۶۲۳۴۱۷۱

پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران

.استادیار گروه جراحی عمومی، علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران

مقدمه : نفروپاتی ناشی از کنتراست(CIN)  وریدی جهت انجام سی تی اسکن با تزریق به عنوان یکی از علل محتمل نارسایی کلیوی اکتسابی از بیمارستان مطرح است. هدف مطالعه حاضر، بررسی تاثیر کنتراست وریدی بر فانکشن کلیه در بیمارانیست که در سال 1400 در بیمارستان های کوثر و توحید  سنندج تحت سی تی اسکن شکم و لگن با کنتراست وریدی قرار گرفته اند.

مواد و روشها: این مطالعه مداخله ای، بر روی 140 بیمار بستری نیازمند سی تی اسکن شکم ولگن در بیمارستان های کوثر و توحید سنندج در سال 1400 ، انجام شد. بیمارانی که GFR آنها زیر 30 ml/min/1.73m² بود، وارد مطالعه نشدند.آنالیز داده ها با نرم افزار Stata 14 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سطح معنی داری در این مطالعه p<0.05 در نظر گرفته شد.

نتایج: رنج سنی بیماران مورد مطالعه 1 تا 84 سال و میانگین سنی آن ها04/39 سال بود. 33 نفر (6/%23) افراد مورد مطالعه زن و 107نفر(4/%76) مرد بودند. میانگین Cr افراد مورد مطالعه قبل از انجام مداخله، 01/1 و میانگین Cr افراد 72 ساعت بعد از انجام مداخله، 94/0 بود. میانگین BUN افراد قبل از انجام مداخله، 53/16 و میانگین BUN افراد 72 ساعت بعد از انجام مداخله، 94/14 بود. میانگین GFR افراد قبل از انجام مداخله، 66/98 و میانگین GFR افراد 72 ساعت بعد از انجام مداخله 21/106 بود.

نتیجه گیری: با مقایسه مقدارBUN، Cr و GFR قبل و بعد از مداخله، کاهش فانکشن کلیه به دنبال انجام سی تی اسکن با کنتراست وریدی مشاهده نشد. بنابراین انجام سی تی اسکن شکم و لگن با کنتراست وریدی با افزایش ریسک بروز CIN و نارسایی کلیوی حاد همراه نیست.

کلمات کلیدی: نفروپاتی ناشی از کنتراست؛ کراتینین سرم؛ CT اسکن

---

“Experimental Evaluation of Interface Pressure and Discomfort in Three Bedpan Designs Under Simulated Patient Conditions”

Authors: Ehsan Garosi¹, Rozhin Koobasi², Mahmoud Reza Farshchian³, Asoudeh Amirarsalan Khan⁴, Farzaneh Shokoofeh⁵, Adel Mazloomi⁶

Occupational Health Research Center, Department of Ergonomics, School of Public Health, Iran University of Medical Sciences, Teheran, Iran, ORCID: 0000-0001-9779-1045, 

School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Iran, ORCID: 0000-0002-6098-0835, 

Library Department, Imam Khomeini Hospital Complex, Tehran University of Medical Sciences, Teheran, Iran, 

*Corresponding author: Occupational Health Research Center, Department of Occupational Health, School of Public Health, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. ORCID: 0000-0002-6039-7308, , 09393803099, 021-86704631

School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Iran, 

Department of Occupational Health Engineering, Faculty of Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran, ORCID: 0000-0001-7539-4372, 

Background: Improper bedpan design can cause discomfort, skin irritation, and pressure-related injuries in patients, while contributing to musculoskeletal strain among healthcare workers. This study evaluated how three different bedpan designs affect pressure distribution, user comfort, and ergonomic suitability.

Methods: Twenty-four healthy volunteers (12 men, 12 women) from 5th, 50th, and 95th percentiles of height and weight performed standardized placement and removal tasks using three bedpan models: a Conventional, Extended Contoured, and Hinged Bedpan. Tasks involved positioning the bedpan underneath the participant’s body and subsequently removing it. Contact pressure was recorded via ErgoFS16 system (16 sensors). Subjective assessments were recorded through Borg CR-10 and LPD questionnaires, completed by participants acting as both patients and healthcare workers. A qualitative checklist captured perceptions of fit, comfort, handling, and design performance. All participants completed the full protocol for each model in a controlled lab setting simulating hospital conditions.

Results: Pressure mapping revealed significantly lower peak pressures in sacral, buttock, and posterior thigh regions with the extended contoured and hinged models compared to the conventional one (all p < 0.05). Dimensional compatibility analysis showed significant mismatches between user pelvic measurements and all models (p < 0.05). Participants reported lower physical effort and perceived pain in the lower body with redesigned models. Borg scores indicated reduced exertion during placement (mean 3.58) and removal (mean 4.33) for the extended contoured model. Overall preference favored the extended contoured model (67%), followed by the hinged (33%). Gender differences in pressure patterns were observed. ANOVA confirmed significant effects of bedpan type on pressure at sensors 1, 2, 6, 9, 10, 12, and 14 (p < 0.05), Borg scores (p < 0.05), and pain in lower back, hips, and right thigh (p < 0.05), with no gender interaction (p > 0.05). Redesigned models reduced force and pressure in posterior sensors (S6–S11).

Conclusion: Redesigned ergonomic bedpans distributed pressure more evenly and reduced localized loading compared with the conventional bedpan, contributing to greater comfort and lower physical effort. Dimensional incompatibilities suggest the need for improved sizing and anthropometry-informed refinements. These findings support integrating ergonomic principles into future bedpan development to enhance patient safety and reduce healthcare workers' strain.

Keywords: Bedpans, Patient comfort, Contact pressure, Musculoskeletal disorders, Ergonomics, Equipment Design

---

Challenges and Advances in Trauma Care within Emergency Departments: A Narrative Review

Seyyed Hossein Shahcheragh ^{(MSc in Emergency Nursing; Ph.D. Student of Nursing)1}, Mohammad Reza Moonesan ^{(Assistant professor of emergency medicine)2}, Hassan Babamohamadi ^{(Professor, PhD of Nursing) *3}

1. Student Research Committee, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

E-mail 

2. Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran. 2-Clinical Research Development Unit, Kowsar Educational, Research and Therapeutic Hospital, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

Email: 

^3, Corresponding author: Educational and Research Campus, School of Nursing and Midwifery, Semnan University of Medical Sciences. Semnan, Iran. Postal Code: 3513138111, Tel/Fax: +98 9124313874.

E-mail: ; 

Nursing Care Research Center, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

Department of Nursing, School of Nursing and Midwifery, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

2. Address: 5 Kilometers of Damghan Road, Educational and Research Campus, School of Nursing and Midwifery, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran. Po Box: 3513138111, Tel: + 98 (23) 33654190, Fax: +98 (23) 33654209.

Abstract

Background

Trauma remains a leading global cause of morbidity and mortality. Emergency departments (EDs) are the critical entry point for acutely injured patients, where timely diagnosis, stabilization, and definitive care—especially during the “golden hour”—determine survival. Despite advances in resuscitation, imaging, and multidisciplinary care, ED trauma management faces persistent challenges, including communication failures, delayed airway and hemorrhage control, trauma-induced coagulopathy, under-triage in geriatric populations, and staff burnout.

Aim

This narrative review synthesizes current evidence on challenges, innovations, and outcomes in ED trauma care, focusing on prehospital, ED, and in-hospital interventions, as well as psychosocial and system-level factors.

Methods

A structured narrative review was conducted to synthesize current evidence on trauma care in emergency departments. A comprehensive search of PubMed, Scopus, and Web of Science from 2020 to May 2025 employed keywords and MeSH terms including “trauma care emergency department,” “trauma-informed care,” and “resuscitation advances.” Inclusion criteria comprised peer-reviewed studies addressing ED trauma interventions, outcomes, or system-level factors; exclusion criteria included non-English or non-trauma-specific studies. Twelve key articles were selected for qualitative synthesis, and methodological quality was appraised using Newcastle-Ottawa, SANRA and CASP tools, guiding narrative integration of clinical, operational, and psychosocial insights.

Results

Persistent challenges include incomplete handovers, delays in airway and hemorrhage management, trauma-induced coagulopathy, under-triage of frail and geriatric patients, and staff psychological stress, exacerbated by pandemic strain. Innovations include damage-control resuscitation, REBOA, viscoelastic hemostatic assays, hybrid emergency rooms, early tranexamic acid administration, enhanced prehospital triage, trauma-informed care, and palliative care integration. These advances improve survival, hemostatic precision, and patient-centered outcomes. Emerging AI-assisted decision support, machine learning-based hemorrhage prediction, and remote monitoring technologies hold promise for future improvements.

Conclusion

Substantial progress has enhanced ED trauma care efficiency, precision, and patient-centered outcomes, yet persistent challenges remain in communication, physiological stabilization, geriatric trauma, and staff well-being. Future research should prioritize multicenter trials, long-term outcomes, cost-effectiveness, scalable trauma-informed care, structured handover protocols, and equity-focused strategies to strengthen trauma system resilience.

Keywords

“Trauma care emergency department”, “trauma-informed care”, “resuscitation advances”, “trauma care innovation”, “technological advances in trauma care”, “prehospital to ED transition”, “trauma management challenges”

---

Investigation of Code724: An Analysis of Management and Outcomes in Rasool Akram Hospital in Tehran

Reza Mosaddegh, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Mahdi Rezai, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Seyedamir Tabibzadeh Dezfooli, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Saeid Gholami Gharab, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Mohammad Hosein Tajbakhsh, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Corresponding author: Reza Mosaddegh, , 09123496712

Introduction:

Stroke is one of the leading causes of mortality and long-term neurological disability worldwide, and reducing delays in diagnosis and treatment plays a critical role in improving patient outcomes. Code 724, as a rapid stroke activation protocol in emergency departments, facilitates accelerated clinical evaluation, imaging, and thrombolytic therapy. This study aimed to evaluate the characteristics of patients presenting with Code 724, the diagnostic and therapeutic actions performed, reasons for thrombolytic cancellation, and the clinical outcomes of these patients in Rasool Akram Hospital, Tehran, in 2022.

Methods:

In this descriptive cross-sectional study, all patients presenting to the emergency department with Code 724 during 2022 were evaluated through a census method. Data including demographic information, medical history, initial symptoms, imaging findings, key time intervals (door-to-CT and door-to-needle times), thrombolytic administration status, reasons for non-administration, and final outcomes were extracted from patient records.

Results:

A total of 199 patients were included in the study, of whom 65.8% were male, with a mean age of 68.76 years. The most common initial symptom was hemiparesis (73.86%), and hypertension (62.3%) was the most prevalent comorbidity. Code 724 was canceled in 48 patients (24.1%), primarily due to arrival beyond the 4.5-hour therapeutic window (60.41%). Overall, 52 patients (26.1%) received thrombolytic therapy. The mean door-to-CT time was 18.69 minutes, and the mean door-to-needle time was 44.53 minutes. Among all patients, 35 (17.6%) died and 164 (82.4%) were discharged. A total of 67.8% showed partial improvement, 5% achieved full recovery, and 9.5% left the hospital against medical advice. Regression analysis demonstrated that age was the only significant predictor of both mortality (P<0.001) and length of hospital stay (P=0.034).

Conclusion:

This study indicates that a considerable proportion of Code 724 patients presented outside the time window for thrombolytic therapy, thereby missing the opportunity for timely intervention. Time performance of the emergency department for CT imaging and thrombolytic administration met international standards. Age was identified as the key determinant of outcomes and length of hospitalization. Enhancing public awareness regarding early stroke symptoms and the importance of rapid hospital arrival may improve therapeutic success and reduce mortality.

Keywords:

Stroke, Code 724, Thrombolytic therapy, Emergency department, Alteplase, Golden time

---

Diagnostic accuracy of CK-MB in suspected cases of ACS in Rasool-e-Akram Hospital in Tehran

Reza Mosaddegh, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Mahdi Rezai, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Hamed Basir Ghafouri, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Seyedamir Tabibzadeh Dezfooli, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Saeid Gholami Gharab, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Mir Mohammad Rafipoor, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Corresponding author: Reza Mosaddegh, , 09123496712

Introduction:

Chest pain is one of the most common symptoms leading patients to the emergency department. Among the diagnostic markers used in the evaluation of Acute Coronary Syndrome (ACS), the enzymatic marker CK-MB has long been considered one of the key tools for initial patient screening. Despite the introduction of newer biomarkers such as troponin, CK-MB is still widely used in many centers due to its lower cost and easy accessibility. The aim of this study was to evaluate the diagnostic accuracy of the CK-MB test in patients presenting with chest pain to the emergency department of Rasool-e-Akram Hospital during the second half of 2022.

Methods:

This cross-sectional retrospective study was conducted on 100 patients presenting with chest pain. Data were collected from patients’ medical records, and incomplete information was supplemented through follow-up phone calls. The inclusion criterion was hospitalization due to chest pain and having undergone a CK-MB test. The diagnostic accuracy of CK-MB was compared with standard methods (angiography or its equivalents, including ECG, troponin test, echocardiography, and cardiology consultation).

Results:

The mean age of patients was 54 years (SD = 16), and 57.3% were male. A significant relationship was found between age and CK-MB results (p = 0.019); positive results were more common among younger patients. Overall, 70% of the patients had underlying cardiovascular risk factors, and 12% revisited the hospital within one month after discharge. The diagnostic evaluation of CK-MB showed a sensitivity of 57%, specificity of 65%, overall accuracy of 64%, positive predictive value (PPV) of 11%, and negative predictive value (NPV) of 95%. Therefore, CK-MB demonstrated good performance in ruling out ACS but limited accuracy in confirming the disease.

Conclusion:

The findings of this study indicate that CK-MB, as an independent diagnostic test, has limited utility in confirming Acute Coronary Syndrome, but it can serve as a useful adjunctive test, particularly for ruling out ACS, when combined with other diagnostic methods. It is recommended that emergency department protocols include CK-MB alongside more accurate biomarkers such as high-sensitivity troponin (hs-troponin) to improve diagnostic sensitivity and specificity.

Keywords:

Chest pain, Acute Coronary Syndrome (ACS), CK-MB, Biomarker

---

Evaluation of heart attack CODE (CODE 247) and actions taken and their outcomes in Rasool-e-Akram Hospital

Reza Mosaddegh, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Samira Vaziri, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Seyedamir Tabibzadeh Dezfooli, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Saeid Gholami Gharab, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran,

Aboozar Sarani Nezhad, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Corresponding author: Reza Mosaddegh, , 09123496712

Introduction:

Myocardial infarction (MI) is a leading cause of global mortality, primarily due to coronary artery occlusion from atherosclerosis and thrombosis, with risk factors including hypertension, diabetes, and smoking. Symptoms such as chest pain, dyspnea, and sweating necessitate rapid diagnosis and timely interventions like PCI and pharmacotherapy to reduce mortality, especially in STEMI. In Iran, heart failure prevalence is 8.1%, with MI being the primary cause of cardiovascular mortality. This study was conducted in the emergency department of Rasool-e-Akram Hospital to evaluate emergency interventions and improve outcomes for MI patients.

Methods:

This cross-sectional, retrospective, descriptive study was conducted in 2022 at Rasool-e-Akram Hospital. Inclusion criteria comprised patients admitted with code 247 (MI) and complete medical records, while incomplete records with inaccessible clinical data were excluded. Sampling was performed using a census method, and data were extracted from medical records using a standardized checklist and analyzed with SPSS version 24.0.

Results:

In this study of 306 patients with code 247 (MI) in 2022, the mean age was 62.11 years (SD: 13.48, range: 24-96), with a gender distribution of 76.8% male and 23.2% female. Code 247 was valid in 94.8% of cases and canceled in 4.6% (mainly due to COPD exacerbation and code 99, each 25%). The most common clinical symptoms were retrosternal pain (67.34%), dyspnea (10.03%), and epigastric pain (6.88%), with prevalent comorbidities including hypertension (35.66%), diabetes (29.55%), and no underlying disease (15.56%). Interventions showed 92.5% of patients underwent PCI (primarily single stent placement 54.58%, balloon 12.42%) and 15.4% received thrombolytic therapy (with complications of non-improvement 56.24%, no complications 35.42%, gastrointestinal bleeding 6.25%). Mean times were: symptom onset to hospital arrival 169.14 minutes (SD: 172.72), to ECG 193.5 minutes (SD: 202.039), to thrombolytic therapy 241.37 minutes (SD: 238.977), and to PCI 247.58 minutes (SD: 189.16). Angiography revealed LAD (39.22%) and RCA (32.55%) as the most common involved vessels. Code 247 notification was 95.1% pre-hospital, with final outcomes of discharge in good condition (53.6%), with disability (36.3%), death (7.2%), and transfer to another center or CABG (each 0.3%). Mean hospital stay was 5.53 days (SD: 7.76, range: 1-93), with EF at admission 39.2% (SD: 11.5, range: 10-60) and at discharge 36.7% (SD: 12.97, range: 10-55). Comparison by final outcome showed shorter times to hospital arrival and ECG from symptom onset in deceased patients (P<0.001), shorter time to PCI from symptom onset (P=0.045), higher age in deceased patients (74.2 years, P<0.001), longer stay in disabled patients (6.36 days, P<0.001), and lower EF in deceased patients (admission 28.64%, discharge 26.88%, P<0.001). Gender showed no significant difference (P=0.39), but PCI alone was associated with higher good discharge (59%) and lower mortality (5%) compared to PCI + thrombolytic (good discharge 36%, mortality 9%) with significant difference (P=0.01). These results highlight the diversity of symptoms, interventions, and outcomes, emphasizing the importance of rapid timing.

Conclusion:

Rapid and targeted management of MI patients using PCI, with careful attention to clinical indicators, can improve final outcomes.

Keywords:

Code 247, Acute MI, Golden Time, PCI

---

آیا بهبود کیفیت خدمات اورژانس وابسته به هوش مصنوعی است؟

لیلا شفیع پور¹

1. متخصص طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران

Email: 

Phone: 09113548449

چکیده

مقدمه و هدف: اورژانس خط مقدم ارائه خدمات مراقبتی و درمانی به مشتریان داخل یا خارج بیمارستان است. علی رغم دانستن کاستی ها و ضعف در زیر ساخت های موجود در بخش بهداشت و درمان کشور حال سوالی که مطرح می گردد این است که چگونه می توان از این تکنولوژی جدید یعنی هوش مصنوعی در اجرای اقداماتی کارآمد در مراکز خدمات رسانی کشور بهره برد؟

روش کار: برای گردآوری اطلاعات در زمینه کاربرد هوش مصنوعی در ارائه خدمات از پایگاه های اطلاعاتی معتبر و در دسترس داخل و خارج مانند CINAHL، Scopus، Web of Science، PubMed,Medline،Irandoc، Magiran و SID استفاده گردید. جستجو با کلیدواژه‌های هوش مصنوعی، ارائه خدمات، بیمارستان، اورژانس، بیماران، کارکنان ، پرستاران، پزشکان در فاصله سالهای 2010 تا 2024 انجام گردید. و از 16 مقاله مرتبط، 7مقاله متناسب با موضوع و هدف مطالعه مورد استفاده قرار گرفت.

یافته ها: مطالعات مختلف نشان دادند که هوش مصنوعی می تواند در موارد زیر به تیم درمان کمک کننده باشد. تحلیل داده های بیماران و شناسایی الگوهای بیماری در تصمیم گیری بجا و بموقع تیم درمان؛ سیستم های تریاژ خودکار بیماران برای اولویت بندی بیماران؛ پیش بینی تعداد بیماران؛ تخصیص درست امکانات ؛ دسترسی به اطلاعات پزشکی؛ آموزش و شبیه سازی برای تقویت مهارتها در تریاژ و مدیریت بحران؛ سیستم های پشتیبانی تصمیم گیری،

نتیجه گیری: با توجه به تاثیر و پیامدهای استفاده از هوش مصنوعی در بستر مراقبتی و درمانی بخش اورژانس لازم است از بکارگیری افراد متخصص و آشنا با این تکنولوژی در این بستر درمانی و از همکاری بین رشته ای با تیم درمان بهره برد تا خدماتی با کیفیت قابل قبول و موثر به جامعه ارائه گردد.

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی، تریاژ، ایمنی بیمار، کارکنان سلامت، ایران.

---

The use of robotics in the care and treatment space: A narrative review

Leila Shafipour¹

Emergency Medicine specialist Mazandaran University of medical sciences, Sari, Iran

*Corresponding author’s: Emergency Medicine specialist Mazandaran University of medical sciences, Sari, Iran

Email:

Tel:09113548449

ABSTRACT

Background: Today, robotic technology has expanded its applications from industry to clinical and rehabilitation, pediatric and geriatric nursing, relief operations, etc. For robotics to function successfully, it is necessary to upgrade to a new level of capability, physical skills, and intellectual and cognitive capabilities. The aim of this study is the use of robotics in care and treatment environments.

Method: This study was written in 2024-2025 according to the PRISMA guidelines. Keywords included robotics, care and treatment, patients, and hospital staff. A search was conducted in Persian and English databases, including CINAHL, Scopus, Web of Science, PubMed, Medline, Irandoc, Magiran, and SID, between June 2010 and March 2025. Articles in the fields of treatment, intensive care, and rehabilitation were included in the study and analyzed.

Results: In this study, 11 relevant articles were finally selected and reviewed. The most common use of robotics was in the field of remote presence in the treatment and rehabilitation of patients. Robots were beneficial in providing shorter response times, early interventions, and in reducing patient mortality. The challenges of the remote presence of robots include financial and legal barriers. The use in rehabilitation and in patient assessment through ultrasound assessment, or sending ECG from ambulances to medical centers resulted in satisfactory results and saved time and increased efficiency, and in the distribution and delivery of drugs, they increased efficiency and saved costs. All robots had technological limitations and indirect treatment costs.

Conclusion: The use of robotic technology in treatment, care, and rehabilitation environments can be a useful and effective intervention for the medical team, providing significant benefits for patients, hospital staff, and ultimately treatment organizations.

Keywords: Robotics, Healthcare, Intelligent Robot, Treatment

---

Laboratory Factors Influencing Survival in Iranian Patients with Rectal Cancer

Mostafa Aalipour ¹, Zahedin Kheyri², Farhad Zamani³, Javad Aalipour ⁴, Fahimeh Safarnezhad Tameshkel⁵, Samane Akbarpour⁶

School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.Student Research Committee,

Baharloo Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.

Gastrointestinal and Liver Disease Research Center, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

Department of Epidemiology and Biostatistics, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

Background and Aim

Rectal cancer is one of the most common malignancies of the gastrointestinal tract, originating in the distal segment of the large intestine (rectum). Various factors, including age, family history, genetic predisposition, and environmental influences, have been identified as risk factors for this disease. Given the high mortality rate associated with rectal cancer, identifying factors that influence patient survival can contribute to the development of effective preventive and therapeutic strategies. This study aimed to investigate independent laboratory indices affecting survival in Iranian patients with rectal cancer.

Methods

This retrospective cohort study was conducted on 344 patients with rectal cancer referred to Firouzgar Hospital in Tehran between 2017 and 2019. Demographic and clinical data were collected at baseline using questionnaires and medical record reviews. Survival status was assessed through telephone follow-up with patients or their families. Data were analyzed using SPSS software version 22. Independent t-test was used to compare quantitative variables between survivors and non-survivors, while chi-square and Fisher’s exact tests were applied for qualitative variables. Survival probabilities across groups were estimated using Kaplan–Meier curves, and differences between curves were evaluated with the Log-Rank test. Finally, multivariable Cox proportional hazards regression was employed to identify independent laboratory predictors of survival.

Results

Kaplan–Meier survival curves and Log-Rank test results revealed a statistically significant difference in survival based on hemoglobin levels among the laboratory indices examined (p < 0.05). Multivariable Cox regression confirmed that hemoglobin was independently associated with survival (HR = 0.761, p = 0.001). Within the observed hemoglobin range (5.5–16.6 g/dL), each 1 g/dL increase in hemoglobin was associated with a 23.9% reduction in the risk of death.

Conclusion

The findings indicate that higher hemoglobin levels are independently associated with improved prognosis and survival in patients with rectal cancer. Therefore, evaluation and correction of anemia are recommended as a simple and effective clinical intervention in this population.

Key words: Rectal Neoplasms; Hemoglobins; Prognosis

---

چالش‌ها و فرصت‌های استفاده از POCUS در اورژانس بیماران بحرانی: یک مرور نظام مند

احمدرضا عیدی^1*، دکتر محمد صباغی²، دکتر علی اصغر خالقی³

کارشناس پرستاری، دانشکده علوم پزشکی لارستان، لارستان، ایران
* نویسنده مسئول: 

پزشک متخصص طب اورژانس، دانشکده علوم پزشکی لارستان، لارستان، ایران

پزشک متخصص طب اورژانس، مرکز آموزشی درمانی امیرالمومنین (ع) گراش، دانشکده علوم پزشکی گراش، گراش، ایران

مقدمه: POCUS (Point-of-Care Ultrasound) یک ابزار تصویربرداری قابل حمل و سریع است که در کنار تخت بیمار در اورژانس استفاده می‌شود. این دستگاه می‌تواند وضعیت قلب، ریه، شکم و عروق مرکزی را در زمان واقعی نشان دهد و به پزشک کمک کند تا تصمیمات حیاتی سریع و مبتنی بر شواهد بگیرد. POCUS مزایایی همچون سرعت بالا، عدم نیاز به جابجایی بیمار، و کاهش استفاده از روش‌های تصویربرداری پیچیده و زمان‌بر دارد، اما پیاده‌سازی آن در محیط واقعی اورژانس با موانع عملی متعدد مواجه است. هدف این مطالعه شناسایی چالش‌ها و موانع عملی استفاده از POCUS در اورژانس بیماران بحرانی و ارائه راهکارهای بهینه برای افزایش اثربخشی و دقت تشخیص در محیط بالینی واقعی است.

روش: یک مرور نظام‌مند بر مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در پایگاه PubMed انجام شد. مطالعات شامل RCT، مطالعات مشاهده‌ای و مرورهای مرتبط با کاربرد POCUS در اورژانس و موانع استفاده عملی بودند. داده‌ها شامل محدودیت‌های زمانی، آموزش اپراتورها، دسترسی به تجهیزات، یکپارچگی با مراقبت بالینی و نگرش تیم اورژانس جمع‌آوری شد.

یافته‌ها: بررسی شواهد نشان می‌دهد که مهم‌ترین موانع استفاده از POCUS عبارتند از کمبود آموزش ساختارمند و مهارت کافی اپراتورها، محدودیت‌های زمانی در اورژانس‌های شلوغ، دسترسی ناکافی به تجهیزات و منابع، و چالش‌های لجستیکی در ادغام با مراقبت کلینیکی. حتی رزیدنت‌ها و کارکنان آموزش‌دیده گاهی به دلیل فشار کاری و محدودیت زمان از استفاده کامل POCUS خودداری می‌کنند. مطالعات نشان می‌دهند که استفاده بهینه از POCUS با پیاده‌سازی پروتکل‌های استاندارد، آموزش مستمر، تمرین عملی، شبیه‌سازی بالینی و پشتیبانی تجهیزات قابل حمل قابل تحقق است. این اقدامات نه تنها میزان استفاده را افزایش می‌دهند، بلکه دقت تشخیص و سرعت تصمیم‌گیری در بیماران بحرانی را نیز بهبود می‌بخشند، و در نتیجه کارایی اورژانس را ارتقا می‌دهند.

نتیجه‌گیری:POCUS یک ابزار بالینی ارزشمند در اورژانس است اما موفقیت آن وابسته به شناسایی و رفع موانع عملی می‌باشد. ارائه پروتکل‌های واضح، آموزش ساختارمند و دسترسی به تجهیزات مناسب، همراه با نظارت و حمایت سازمانی، می‌تواند اثرگذاری POCUS در بهبود تشخیص و تصمیم‌گیری سریع در بیماران بحرانی را تضمین کند.

کلمات کلیدی: POCUS، اورژانس، بیماران بحرانی، چالش‌ها، راهکارها

---

Frequency and Etiology of Pulmonary Thromboembolism in Patients Admitted to Sina Hospital in 2024

Dr.Mohammad Sedaghat¹, Dr.Meisam Sharifi² , Dr.Aziz Rasooli², Dr.Alireza Jalali², Dr.Danial Baharfasl ² , Dr.Mohammad Vaseie^2*

Emergency Medicine Depatment, Faculty of Medicine. Shahed University, Tehran, Iran

2. Emergency Medicine Depatment, Faculty of Medicine. Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Abstract

Background: Pulmonary thromboembolism (PTE) is a critical cardiovascular emergency with high mortality and morbidity, often complicated by nonspecific clinical presentations that challenge timely diagnosis. This study aimed to determine the frequency, etiologies, and clinical characteristics of PTE in a tertiary referral center (Sina Hospital) during 2024, emphasizing the need for targeted prevention strategies in high-risk populations.

Materials and Methods: This retrospective cross-sectional study employed a census method to review medical records of all patients aged over 18 years with confirmed PTE diagnosis via computed tomography pulmonary angiography (CTPA) admitted to Sina Hospital from April 1, 2024, to March 19, 2025. Data on demographics, clinical manifestations, risk factors, etiologies, treatments, and outcomes (hospital stay duration, ICU admission, and in-hospital mortality) were extracted using a researcher-designed checklist. Statistical analyses were performed with SPSS version 26, including chi-square tests for categorical variables and independent t-tests for continuous variables, with significance set at P < 0.05.

Results: Among 197 patients (mean age 61.2 ± 16.9 years; 51.3% male), dyspnea was the most common symptom (66%), followed by chest pain (21.3%). Key comorbidities included hypertension (37.1%) and diabetes (24.9%). Primary etiologies were immobility (28.4%), active malignancy (22.3%), and recent surgery (22.3%). Significant associations included prolonged hospital stay with immobility (P=0.016) and recent surgery (P=0.028), and higher ICU admission rates with malignancy (P=0.042). In-hospital mortality was 31.5%, with a mean hospital stay of 10.4 days.

Conclusion: Immobility, active malignancy, and recent surgery emerged as predominant modifiable risk factors for PTE in this cohort. The alarmingly high mortality rate underscores the urgency of proactive VTE screening and prophylaxis, particularly in immobilized or cancer patients, to mitigate this lethal complication in similar tertiary settings.

Keywords: Pulmonary thromboembolism; Pulmonary embolism; Etiology; Risk factors; Mortality; Prevention

---

Recent Advances and Innovations in Trauma Care within Emergency Departments: A Narrative Review

Seyyed Hossein Shahcheragh ^{(MSc in Emergency Nursing; Ph.D. Student of Nursing)1}, Mohammad Reza Moonesan ^{(Assistant professor of emergency medicine)2}, Hassan Babamohamadi ^{(Professor, PhD of Nursing) *3}

1. Student Research Committee, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

E-mail 

2. Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran. 2-Clinical Research Development Unit, Kowsar Educational, Research and Therapeutic Hospital, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

Email: 

^3, Corresponding author: Educational and Research Campus, School of Nursing and Midwifery, Semnan University of Medical Sciences. Semnan, Iran. Postal Code: 3513138111, Tel/Fax: +98 9124313874.

E-mail: ; 

Nursing Care Research Center, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

Department of Nursing, School of Nursing and Midwifery, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran

2. Address: 5 Kilometers of Damghan Road, Educational and Research Campus, School of Nursing and Midwifery, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran. Po Box: 3513138111, Tel: + 98 (23) 33654190, Fax: +98 (23) 33654209.

Abstract

Background:
Recent years have witnessed substantial progress in trauma care within emergency departments (EDs), driven by advances in diagnostic technologies, resuscitation science, and integrated care models. These developments have significantly improved early recognition of life-threatening injuries, enhanced hemorrhage control, and optimized clinical decision-making in time-critical scenarios.

Objective:
This narrative review aimed to summarize key advances and innovations in trauma care within EDs, focusing exclusively on improvements in diagnostic accuracy, resuscitation strategies, care coordination, and patient-centered approaches.

Methods:
A comprehensive search was conducted in PubMed, Scopus, and ISI Web of Science for studies published between 2020 and May 2025. Twelve relevant articles were selected, including narrative reviews, systematic reviews, and observational studies reporting innovations in ED-based trauma management. Extracted data were qualitatively synthesized.

Results:
Significant improvements have transformed the continuum of trauma care. Damage-control resuscitation (DCR) has reshaped early management through permissive hypotension, rapid hemorrhage control, and balanced transfusion strategies, resulting in reduced mortality from exsanguination. Resuscitative Endovascular Balloon Occlusion of the Aorta (REBOA) has gained prominence as a minimally invasive alternative to emergency thoracotomy for selected cases of non-compressible torso hemorrhage.

Diagnostic advancements—including point-of-care ultrasound (POCUS), whole-body CT, and viscoelastic hemostatic assays (TEG/ROTEM)—have enabled rapid assessment and individualized treatment of trauma-induced coagulopathy. Meanwhile, prehospital innovations such as telemedicine-assisted triage, early tranexamic acid (TXA) administration, and prehospital blood products have strengthened ED preparedness and improved early outcomes.

Infrastructure developments, particularly hybrid emergency rooms integrating CT imaging, interventional radiology, and resuscitation in a single location, have significantly reduced delays in definitive care. Emerging technologies such as artificial intelligence–assisted decision support, machine learning–based risk prediction tools, and remote physiologic monitoring hold promise for further enhancing precision in trauma management.

Psychosocial innovations, including trauma-informed care interventions and early incorporation of palliative care principles, have improved communication, patient experience, and ethically aligned decision-making in complex trauma cases.

Conclusion:
Recent innovations—including advanced diagnostics, modern resuscitation strategies, hybrid ER systems, and technology-driven decision support—have markedly strengthened trauma care in emergency departments, resulting in improved survival and more efficient, patient-centered management.

Keywords:
“trauma care emergency department”, “trauma-informed care”, “resuscitation advances”, “trauma care innovation”

---

Frequency and Etiology of Renal and Urogenital Injuries: A Cross-Sectional Study at Sina Hospital, Tehran (2021-2022)

Dr.Atefeh abdollahi¹, Dr.Mohammad Sedaghat ² , Dr.Meisam Sharifi^!, Dr.Mehdi Ebrahimi¹, Dr.Mehrab Amirabdollahian ¹, Dr.Mohammad Vaseie^1*

Emergency Medicine Depatment, Faculty of Medicine. Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Emergency Medicine Depatment, Faculty of Medicine. Shahed University, Tehran, Iran

Background

Renal and urogenital trauma remains a significant concern in emergency medicine, often stemming from blunt or penetrating injuries that can lead to life-threatening complications like hemorrhage, organ dysfunction, or long-term morbidity. Despite advances in diagnostic imaging and conservative management, local data on prevalence and causes in Iran are limited. This study aimed to investigate the frequency, etiological factors, and associated outcomes of such injuries in patients presenting to a major trauma center, with a focus on demographic patterns, clinical presentations, and treatment approaches to inform better clinical protocols.

Materials and Methods

This cross-sectional study reviewed medical records of 86 patients diagnosed with renal or urogenital trauma at Sina Hospital, Tehran, from March 2021 to March 2023 (corresponding to Iranian calendar years 1400-1401). Inclusion criteria encompassed confirmed cases of kidney, ureter, bladder, urethra, penis, or testicular injuries. Exclusion involved incomplete records or non-traumatic mimics. Data on demographics (age, sex), medical history (diabetes, hypertension), trauma type (blunt vs. penetrating), mechanisms (accidents, falls, assaults, sexual activity, others), involved organs, initial symptoms, treatments (conservative, angiographic, surgical), and outcomes (ICU admission, mortality, hospital stay) were extracted using a standardized questionnaire. Statistical analysis included chi-square tests for associations, with p<0.05 considered significant.

Results

Patients had a mean age of 35.2 years, with 74% male. Blunt trauma predominated (68%), primarily from accidents (42%) and falls (12%), while penetrating injuries were linked to assaults (17%). Kidneys (38%) and urethra (29%) were most commonly affected. Common presentations included flank pain (31%) and hematuria (28%). Conservative management was used in 52% of cases, surgery in 34%, and angiography in 8%. ICU admission occurred in 15%, with 3% mortality, mainly due to multi-organ failure. Significant associations were found between assault etiology and penetrating trauma (p<0.001), but no strong links with age, sex, or outcomes like mortality (p>0.05).

Conclusion

Renal and urogenital injuries at this center largely mirror global patterns, with blunt mechanisms and multi-organ involvement driving outcomes. Conservative strategies proved effective for stable patients, underscoring the need for multidisciplinary trauma teams and early imaging. Future multi-center studies with long-term follow-up could refine management and reduce complications in high-risk groups.

Keywords

Renal trauma; Urogenital injury; Etiology; Blunt trauma; Emergency management; Cross-sectional study

---

Investigating the Frequency, Measures Taken, and Final Outcomes of Patients Referred to the Emergency Room of Sina Hospital, Tehran, in the years 1400-1402 with Code 724 

Dr.Alireza Jalali^!, Dr.Mehdi Ebrahimi¹, Dr.Atefeh abdollahi¹, Dr.Negin Barikroo¹, Tima Bashar Awad, Dr.Mohammad Vaseie^1*

Emergency Medicine Depatment, Faculty of Medicine. Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Abstract:

Background: Acute ischemic stroke (AIS) remains a leading cause of morbidity and mortality worldwide, requiring urgent recognition and treatment. In Iran, the implementation of the national Code 724 program has aimed to standardize and accelerate stroke care. However, pre-hospital delays, limited access to advanced interventions, and variations in management continue to influence outcomes. This study investigates the frequency, clinical characteristics, management strategies, and final outcomes of patients with acute stroke (Code 724) referred to the Emergency Department (ED) of Sina Hospital, Tehran, between 1400–1402.

Methods: A retrospective cohort study was conducted on 396 patients with confirmed acute stroke. Demographic data, comorbidities, presenting symptoms, pre-hospital and in-hospital parameters, diagnostic modalities, treatments, complications, and outcomes were extracted from medical records and analyzed using descriptive and inferential statistics.

Results: The mean age was 64.4 ± 14.5 years, with a predominance of males (64.9%). Hypertension (61.1%) and diabetes mellitus (33.3%) were the most common comorbidities. The predominant presenting symptom was sudden limb weakness (61.6%). Most patients (65.4%) arrived by ambulance, with a median onset-to-door time of 150 minutes. Radiological confirmation was achieved in 93.9%, primarily through MRI. Intravenous thrombolysis (rtPA) was administered to 22.5% and mechanical thrombectomy to 6.6%. The median door-to-needle time was 45 minutes. Complications were uncommon, with infections and cardiac events occurring in 2.3% each. The mean hospital stay was 8.6 ± 10.7 days. Outcomes showed that 85.1% of patients were discharged home, 9.8% died during hospitalization, and 3.8% were transferred to other facilities.

Conclusion: Sina Hospital demonstrated satisfactory thrombolysis rates and efficient in-hospital workflows, with door-to-needle times meeting international standards. However, challenges persist in reducing pre-hospital delays and expanding access to mechanical thrombectomy. Public education, optimized emergency triage, and expanded interventional stroke capacity are essential to further improve patient outcomes.

Keywords: Stroke, Code 724, Thrombolysis, Mechanical Thrombectomy, Acute Ischemic Stroke, Emergency Department

---

Frequency, Etiology, and Final Outcomes of Resuscitative and Urgent Thoracotomies in Trauma Patients at Sina Hospital from 2013 to 2023

Dr.Mohammad Sedaghat¹, Dr.Alireza Jalali² , Dr.Aziz Rasooli², Dr.Danial Baharfasl ² , Dr.Arefeh Rahemi ² ,Dr.Mohammad Vaseie^2*

Background: Resuscitative thoracotomy (RT) in the emergency department and urgent thoracotomy (UT) are invasive procedures reserved for severely injured trauma patients with penetrating or blunt chest injuries. These interventions aim to control life-threatening hemorrhage, relieve cardiac tamponade, or restore hemodynamic stability. Despite their potential, survival rates remain low, influenced by injury mechanism, location, severity, and physiologic status. This study evaluates the frequency, etiology, and final outcomes of RT and UT at Sina Hospital, Tehran, over a decade, identifying factors associated with mortality to inform clinical practice and reduce morbidity.

Materials and Methods: This cross-sectional retrospective study reviewed medical records of trauma patients undergoing RT or UT at Sina Hospital from April 2013 to March 2023. Inclusion criteria were procedure-coded files; exclusion was incomplete records. Data included demographics (age, sex), injury details (etiology, location, severity via ISS/TRISS), indications, operative findings, blood transfusions, vasopressor use, and outcomes (survival, mortality, hospital stay). Statistical analysis used SPSS v26, with chi-square/Fisher’s exact tests for categorical variables, t-tests/Mann-Whitney U for continuous, and logistic regression for predictors (p<0.05 significant).

Results: Of 59 patients (91.5% male, mean age 30.8±11.2 years), 86.4% underwent UT and 13.6% RT. Penetrating trauma (84.7% stab wounds) predominated; chest was the primary site (64.4%). Overall survival was 69.5%; all RT patients died (100% mortality) versus 19.6% in UT. Mortality correlated with older age (p=0.035), higher ISS (p<0.001), lower TRISS/RTS (p<0.001), abdominal/neck injuries (p<0.001), multiple sites (p<0.001), blunt/multiple trauma (p=0.002-0.004), tamponade/shock indications (p=0.003-0.005), ≥5 blood units (p<0.001), vasopressors (p<0.001), laparotomy (p<0.001), and diaphragmatic/other organ injuries (p<0.001). Regression identified high ISS/TRISS, diaphragmatic injury, severe hemothorax/tamponade, and surgical delay as mortality predictors; stab wounds and isolated abdominal/neck injuries reduced risk.

Conclusion: RT carries dismal prognosis, while UT offers better survival in select cases. Early intervention, recognizing high-risk factors like multi-organ involvement and hemodynamic instability, may improve outcomes. Future prospective studies could refine indications to minimize futile procedures.

Keywords: Resuscitative thoracotomy; Urgent thoracotomy; Trauma; Etiology; Outcomes; Mortality predictors

---

نقش تریاژ مبتنی بر شواهد در کاهش شلوغی بخش اورژانس و بهبود جریان کاری در بخش اورژانس: بررسی روایتی

احمدرضا عیدی^1*، دکتر علی اصغر خالقی²، زهره امانی³

کارشناس پرستاری، دانشکده علوم پزشکی لارستان، لارستان، ایران
* نویسنده مسئول: 

پزشک متخصص طب اورژانس، مرکز آموزشی درمانی امیرالمومنین (ع) گراش، دانشکده علوم پزشکی گراش، گراش، ایران

کارشناس پرستاری، مرکز آموزشی درمانی امیرالمومنین (ع) گراش، دانشکده علوم پزشکی گراش، گراش، ایران

مقدمه: شلوغی بخش اورژانس پیامدهای نامطلوب متعددی دارد که مهم ترین آن ها شامل افزایش زمان انتظار، کاهش کیفیت مراقبت و افزایش مرگ و میر دارد. تریاژ به عنوان ابزاری جهت اولویت بندی بیماران، زمانی که بر مبنای شواهد و پروتکل های استاندارد پیاده سازی شود، می تواند منجر به بهینه سازی مسیر بیماری و درمان و کاهش زمان های بحرانی شود. هدف از این مطالعه مروری روایتی، خلاصه سازی شواهد موجود درباره اثر تریاژ مبتنی بر شواهد بر ازدحام و جریان بیمار است.

روش‌: این مرور روایتی بر اساس جستجوی غیر سیستماتیک در پایگاه‌های معتبر (PubMed، Scopus، Google Scholar ) و بررسی مقالات مروری و مطالعات قبل و بعد مرتبط انجام شد. مقالات مرتبط با واژگان "evidence-based triage"، "triage wait time"، ""شلوغی بخش اورژانس" انتخاب، مفاهیم کلیدی و عوامل اجرایی استخراج و به صورت کیفی خلاصه شدند.

نتایج: بررسی شواهد نشان می‌دهد اجرای تریاژ مبتنی بر شواهد زمانی موثر است که مجموعه ای از راهکارهای استاندارد سازی و بهبود جریان بیمار بطور همزمان اجرا شودو استفاده از مقیاس هایی مانند تریاژ بیمارستانی استاندارد (ESI) همراه با سامانه های الکترونیک، دقت در طبقه بندی و سرعت تعیین سطح را افزایش می دهد. آموزش های مداوم همراه با شبیه سازی سناریوهای بالینی باعث کاهش خطاها و بهبود هماهنگی تیمی میشود. راه اندازی مسیرهای fast-track برای بیماران کم خطر و مشارکت پرستار تریاژ پیشرفته در اقدامات اولیه، زمان انتظار و بار تخت ها را کاهش میدهد. علاوه بر آن بازبینی تریاژ و تنظیم پویای آن با پایش مداوم شاخص هایی مانند زمان متوسط انتظار، تعداد بیماران در صف و آمار ترک قبل از ویزیت توسط پزشک نهایتا منجر به کاهش ازدحام و بهبود کیفیت خدمات ارائه شده میشود.

نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تریاژ مبتنی بر شواهد یک راهکار موثر برای کاهش شلوغی و بهبود جریان بیمار باشد، اما اجرای موفقیت‌آمیز آن نیازمند آموزش، نظارت بر کیفیت آن و انطباق با ساختارهای محلی است. پژوهش های آینده باید با طراحی های روش مندتر و حجم نمونه های بزرگتر، اثرپذیری بلند مدت و پیامدهای بالینی را بررسی کنند.

کلمات کلیدی: تریاژ مبتنی بر شواهد، شلوغی بخش اورژانس، زمان انتظار، کیفیت مراقبت

مطالعه تطبیقی برنامه درسی خدمات فوریت پزشکی مقطع کارشناسی در ایران و دانشگاه شاهزاده سلطان بن عبدالعزیز، عربستان سعودی

سید حسین شاهچراغ(^{Ph.D. Candidate})¹-سیف الله اعلایی (^{Associate Professor. Ph.D.})²-مهدی فیروزی (^M.Sc.)^3*

^1- کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران

ORCID: 0000-0002-3662-1285

2- گروه پرستاری و مامایی، واحد علوم پزشکی سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.

ORCID: 0000-0002-3474-9680

^{۳-گروه پزشکی اورژانس، دانشکده علوم پیراپزشکی سرخه، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران}

ORCID: 0000-0001-8781-1874

---

خدمات فوریت پزشکی (EMS) نقش حیاتی در سیستم‌های بهداشتی و درمانی ایفا می‌کنند و با ارائه مراقبت‌های پیش‌بیمارستانی نجات‌بخش و تسهیل انتقال به موقع بیماران، جان افراد را نجات می‌دهند. کیفیت آموزش EMS مستقیماً بر آمادگی و شایستگی تکنسین‌های اورژانس برای مدیریت شرایط اضطراری تأثیر می‌گذارد. تحلیل تطبیقی برنامه‌های تحصیلی می‌تواند به توسعه برنامه درسی و ارتقای استانداردهای آموزش کمک کند.

هدف:
این مطالعه با هدف مقایسه برنامه‌های درسی کارشناسی EMS در ایران و دانشگاه شاهزاده سلطان بن عبدالعزیز عربستان سعودی انجام شد تا شباهت‌ها، تفاوت‌ها و حوزه‌های بالقوه برای بهبود آموزش پیش‌بیمارستانی شناسایی شود.

روش‌ها:

رویکرد توصیفی-تطبیقی با استفاده از مدل چهار مرحله‌ای بردی (توصیف، تفسیر، کنار هم گذاشتن، و مقایسه) به کار گرفته شد. داده‌ها از طریق تحلیل جامع اسناد رسمی برنامه‌های درسی وزارت بهداشت ایران و برنامه‌های تحصیلی منتشر شده توسط دانشگاه شاهزاده سلطان بن عبدالعزیز جمع‌آوری شد. مقایسه بر معیارهای پذیرش، مدت برنامه، ساختار واحدهای درسی، محتوای دوره‌ها و استراتژی‌های آموزشی تمرکز داشت.

نتایج:

در ایران، پذیرش در برنامه EMS شامل آزمون ورودی استاندارد و مصاحبه حضوری است، در حالی که برنامه عربستان بر مدارک تحصیلی پیشین و مستندات تأکید دارد. هر دو برنامه دارای مأموریت‌ها و اهداف یادگیری مشخص هستند. برنامه EMS ایران یک دوره چهار ساله با مجموع ۱۳۰ واحد (۱۷ ساعت برای هر واحد) است، در حالی که برنامه عربستان پنج ساله با ۱۳۵ واحد (۱۶ ساعت برای هر واحد) می‌باشد. برنامه عربستان آموزش گسترده در زبان انگلیسی، ارتباطات بین فردی، مدیریت صحنه و یادگیری مبتنی بر شبیه‌سازی را در بر می‌گیرد. در مقابل، برنامه ایران بر تجربه بالینی زودهنگام و مستمر در محیط‌های پیش‌بیمارستانی تأکید دارد.

نتیجه‌گیری:

ادغام استراتژیک رویکردهای عربستان—به ویژه در زمینه شبیه‌سازی پیشرفته، آموزش زبان و مدیریت صحنه—می‌تواند شایستگی‌های بالینی فارغ‌التحصیلان ایرانی را به طور قابل توجهی افزایش دهد و در عین حال نقاط قوت ایران در آموزش میدانی را حفظ کند.

---

Title: “Comparison of the effect of adult tachycardia training using telesimulation and standard simulation methods in emergency medicine interns of Iran University of Medical Sciences in 2021”

Authors:

Seyedamir Tabibzadeh dezfooli, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Zenab Zakipour, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

Reza Mosaddegh, Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Maedeh Asna Ashari Amiri, Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Mahdi Rezai, Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Mahya Naderkhani, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Corresponding Author

Zenab Zakipour, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

No. 9, Molavian Alley, Fakouri Street, Simon Bolivar Boulevard, Tehran, Iran.

Email:

Tel: 09143243769

Tel: 04137720230

Abstract

Background: The COVID-19 pandemic and the need for social distancing led universities to embrace remote learning. However, online lectures alone don’t fully meet the educational needs of medical students, making the shift to remote simulation essential. The current study aimed to evaluate and compare the effect of adult tachycardia training using telesimulation and standard simulation methods.

Methods: This clinical trial study compares two methods of teaching adult tachycardia to emergency medicine interns: in-person simulation and tele-simulation. Participants were randomly assigned to one of the groups. Each session started with a theoretical lesson based on AHA 2020 guidelines, followed by hands-on practice and a group discussion. In the tele-simulation group, participants remotely controlled the mannequins. After each session, we measured how satisfied the trainees were. Both groups took pre- and post-tests with 5 four option questions, and 20 days later, an OSCE-style test was conducted to see how well they retained what they had learned.

Results: In this study, 192 participants (96 in each group) with an average age of 24.93 ± 1.12 and an average of 8.95 ± 4.72 months into their internship were involved. Among the participants, 60.4% were female and 86.5% were single. The pre-test results showed no significant difference between the two groups (p-value = 0.53). In post-test results, both groups showed a significant improvement in their performance, though being significantly better in the simulation group (p-value = 0.01). In the final test, taken 20 days after the workshops, both groups scored significantly higher than in the pre-test, but there was no significant difference in the final scores between the two groups (p-value = 0.42). The satisfaction surveys showed that both groups had similar levels of satisfaction with the methods (p-value = 0.88).

Conclusions: Both in-person simulation and tele-simulation significantly enhanced interns' knowledge and skills in managing adult tachycardia. These findings suggest that, with improvements in the organization of virtual workshops and advancements in remote communication technologies (such as internet connectivity and audio-visual quality), tele-simulation could serve as an effective alternative in situations where in-person participation is not feasible for students and instructors.

Keywords: Simulation, Telesimulation, Adults tachycardia

---

Fulminant progressive emphysematous hepatitis in a diabetic patient

Authors: Atefeh Abdollahi¹, Fatemeh Rasooli², Sepideh Aarabi¹, Ghazale Ramezani roudi³

Assistant professor of emergency medicine, Tehran university of medical sciences

Associate professor of emergency medicine, Tehran university of medical sciences

Emergency resident, Tehran university of medical sciences

Corresponding author: Atefeh Abdollahi  09128077469

A 61-year-old diabetic man presented to the emergency room with progressive generalized weakness, shortness of breath, anorexia, myalgia, nausea and fever for 3 days.

He was not smoker. He was deeply ill, dehydrated, but still alert and his vital signs were as below on arrival:

BP= 140/80 mmHg, PR=113 /min, RR=28 /min, oral temperature=38.5 °C,

Bedside glucometery = 504 ml/dL and O2 saturation in room air = 87%.

On physical examination, Positive findings were decreased breath sound at lower parts of lungs, prominently right side, and significant tenderness on right upper quadrant of the abdomen.

The laboratory investigations showed hyperglycemia and abnormal liver function test.

After primary stabilization, an abdominal CT scan was done (fig 1). The imaging confirmed the diagnosis of emphysematous hepatitis. Therefore, an emergent surgery and internist consult and parenteral antibiotics were requested for the patient. He immediately admitted to ICU but his condition aggravated rapidly and the patient died within a day.

Reviewing current literature shows that emphysematous hepatitis is an extremely rare rapidly progressive fatal condition, especially in diabetic patients. The pathogenesis remains unclear and a variety of bacteria have been reported in cultures of liver and blood samples. The cardinal radiologic feature of this disease is extensive gas replacing the normal hepatic parenchyma without mass effect or any fluid collection. There has been no intravenous gas and obstruction in portal and hepatic veins in all reported cases. It should be distinguished from gas-forming pyogenic liver abscesses. Hepatic abscesses usually have no gas and if gas is present it tends to form small bubbles or a gas-pus level. Conservative treatment with the aim of proper resuscitation is necessary but not sufficient; and controversies still exist in terms of early surgical intervention.

---

The Association of Seasonal changes and Daily Patterns with Seizure Frequency in Patients with Epilepsy

Niloufar Pourakbar¹, Mahsa Karimi-Azar², Alireza Ala², Samad Shams-Vahdati2

Student Research Committee, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Emergency and Trauma Care research center, Tabriz University of medical Sciences, Tabriz, Iran

Introduction:

Emergency department (ED) overcrowding remains a major operational challenge, with patient flow strongly influenced by temporal patterns. Understanding hourly, daily, and seasonal distribution of ED visits helps optimize staffing and resource allocation.

Methods:

In this cross-sectional study, a total of 1,962 patients with a known diagnosis of epilepsy or a history of seizures were enrolled based on predefined inclusion and exclusion criteria. Visit frequency was categorized by hour of day, day of week, and season, and relative percentages were calculated to identify peak load patterns. All data were coded and entered into SPSS software for statistical analysis.

Results:

ED visits showed a clear circadian variation, with the highest patient load between 23:00–23:59 (6.3%), followed by 22:00–22:59 (5.8%). The lowest frequencies occurred during early morning hours, particularly 06:00–06:59 (1.8%) (p-value: 0.12).

Daily distribution was relatively uniform, with slightly higher volumes on Saturdays (297 visits) and lower volumes on Mondays (260 visits).

Seasonal analysis revealed increasing annual demand, and the highest overall visit rate occurred in autumn (536 visits, 27.3%), followed by summer (499 visits). Spring had the lowest seasonal volume. However no statistically significant difference was observed between seasons (p-value: 0.78)

Conclusion:

Our findings demonstrate the presence of two nocturnal peaks in seizure occurrence, occurring between 22:00–22:59 and 23:00–23:59. Additionally, Saturday and Tuesday were associated with the highest seizure frequencies. A seasonal peak in seizure occurrence was observed during autumn. Further studies are required to confirm these findings and to elucidate the underlying neurobiological mechanisms responsible for circadian and seasonal variations in seizure occurrence among patients with epilepsy.

Keywords: Epilepsy, Seizure recurrence, Emergency Care

---

Changes in Acute Poisoning Patterns Before and During the COVID-19 Pandemic: A Four-Year Retrospective Study

Authors:

Alireza Ala †

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0001-8231-2937

Saba Aghajani †

Department of Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email: 

ORICD:0000-0002-0336-8957

Paria Habibollahi

Toxicology and Pharmacology Department, Faculty of Pharmacology, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0002-0801-0735

Mandana Ebrahimzade

Department of Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email:

ORCID:0009-0004-8632-4723

Yasamin Ostadi

Department of Pharmacology, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email:

Ali Ostadi

Toxicology Department, Faculty of Medicine, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email:

ORCID: 0000-0003-1072-6449

Vahideh Khalili

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email:

ORCID:

Elham Afsar

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email:

ORCID: 0000-0001-5963-4145

Samad Shams Vahdati (Corresponding Author)

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0002-4831-6691

Abstract:

Background: Acute poisoning remains a major cause of emergency department presentations worldwide, and evidence suggests that the COVID-19 pandemic influenced both the number and pattern of poisoning exposures. This study aimed to evaluate changes in demographic characteristics and poisoning agents before and during the pandemic two hospitals in Iran.

Methods: A retrospective cross-sectional analysis was performed for all acute poisoning cases from 2019 to 2022. Demographic variables and poisoning patterns were compared between pre-pandemic and pandemic periods.

Results: A total of 2787 acute poisoning cases were included (842 pre-pandemic, 1945 pandemic). Mean age decreased slightly during the pandemic (34.3±15.2 to 32.5±16 years, p<0.001). The proportion of female cases increased (41.3% to 46.4%, p=0.014). Marked changes in toxic exposures were observed (p<0.001), where unspecified agents decreased from 49.3% to 34.4%, while non-sedative drugs became the leading category (31.4%). Sedative/hypnotic poisoning dropped to zero after 2019, opioid poisoning declined from 11.3% to 6.6%, and pesticide exposure slightly increased.

Conclusion: The COVID-19 pandemic was associated with notable changes in poisoning patterns including a younger age profile, increased female proportion, and a shift toward pharmaceutical exposure. Recognition of these changes is essential for guiding emergency preparedness, toxicology services, and targeted prevention strategies.

† These authors contributed equally and share first authorship.

---

Evaluation of Suicide Risk Among Patients With Tramadol Toxicity: A Cross-Sectional Study in an Emergency Department Setting

Authors:

Saba Aghajani

Department of Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email: 

ORICD:0000-0002-0336-8957

Amir Ghaffarzad

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

Mohammad Safari Asl

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Yasamin Ostadi

Department of Pharmacology, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email:

Minoo Javadi

Department of Medicine, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email: 

Samad Shams Vahdati (Corresponding Author)

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0002-4831-6691

Fatemeh Sadeghi chorsi

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Abstract:

Background: Tramadol misuse and poisoning have become significant health concerns in regions with limited prescription regulation, including Iran. Beyond its toxicologic effects, tramadol’s pharmacologic properties and associated psychosocial factors may contribute to elevated suicide risk. However, few studies have systematically examined suicidality among patients presenting with tramadol poisoning. This study aims to assess suicide risk using the SAD PERSONS scale among patients presenting with acute tramadol poisoning to the emergency department.

Methods: In this descriptive cross-sectional study, 80 patients with confirmed tramadol poisoning presenting to Sina Hospital (2021–2022) were evaluated. Demographic data, motives for tramadol use, adverse effects, and SAD PERSONS scores were collected. Suicide risk was categorized as low (0–4), moderate (5–6), or high (7–10). Data were analyzed using descriptive and inferential statistical tests.

Results: The mean age of participants was 36.25 ± 6.81 years; 66.25% were male and 61.25% were single. The average daily tramadol dose was 912.96 ± 245.16 mg. The mean SAD PERSONS score was 6.85 ± 2.37, with 43.75% categorized as high risk, 28.75% as moderate risk, and 27.5% as low risk. Pleasure-seeking (40%), depressive symptoms (33.75%), and sexual performance enhancement (27.5%) were the most frequently cited motives for use. Dizziness (60%), nausea (55%), and seizures (31.25%) were the most commonly reported adverse effects.

Conclusion: A substantial proportion of tramadol-poisoned patients exhibit moderate to high suicide risk, highlighting tramadol poisoning as both a toxicologic emergency and a psychiatric crisis. Integrating structured suicide screening and timely psychiatric evaluation into emergency care is essential for early identification and prevention of recurrent self-harm.

---

Investigating the prevalence and type of stroke in pregnant women in developed and developing countries: A systematic review

Authors:

Mina Zeynalzade †

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

Saba Aghajani †

Department of Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email: 

ORICD:0000-0002-0336-8957

Alireza Ala

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0001-8231-2937

Sona Abolhasani

Neurology Department, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email:

Hanie Akbariasl

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

Samad Shams Vahdati (Corresponding Author)

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0002-4831-6691

Gisou Erabi

Student research committee, Urmia university of medical sciences, Urmia, Iran.

Email: 

ORCID: 0000-0001-6422-4474

† These authors contributed equally and share first authorship.

Abstract

Introduction: The purpose of this review is to collect the findings of the groups that examined the incidence rate and brain type. Drawing these results together gives readers insight into stroke incidence in different communities and highlights outcomes where improvements can be made with targeted campaigns.

Methods: In this comprehensive and systematic review study, all the main articles were related to people's knowledge and awareness about cerebral palsy and its symptoms. In this study, all the articles were searched through PubMed, EMBASE, Google Scholar, Scopus and WOS databases. From January 1990 to December 2023, they were included in the study. Also, in the articles of the search articles, it was only entered that they were written in English, or Farsi, which was also written in English.

In this study, it is compared about the incidence and type of stroke among developed and developing and whether the study was done or not.

Results: The results of this study have shown that the rate of involvement with stroke in pregnant women is low and it is preferred with ischemic stroke and includes a small mortality which is in hemorrhagic stroke. But no study has been done in the communities at the moment.

Conclusion: There is currently no specific study on stroke during pregnancy or childbirth, and this indicates the lack of attention to these patients in this type of society. In the studies conducted in the development of the findings, the rate is significantly low and the mortality in this disease is in hemorrhagic strokes.

---

Prognostic Value of the NEXUS Criteria and Marshall CT Classification in Predicting The Disposition of Patients with Concurrent Brain and Cervical Spine Injury

Authors:

Saba Aghajani

Department of Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email: 

ORICD:0000-0002-0336-8957

Ehsan Goudarzi

Department of Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0002-9971-8279

Alireza Ala

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0001-8231-2937

Farhad Mirzaei

Neurosurgery department, Faculty of medicine, Tabriz university of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

Alireza Bihamta

Neurosurgery department, Faculty of medicine, Tabriz university of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0009-0007-5831-1249

Parham Azari

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

Samad Shams Vahdati (Corresponding Author)

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Email: 

ORCID: 0000-0002-4831-6691

Ehsan rezaei Sarmadi

Emergency and trauma care research center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran

Acknowledgments:

This study is based on the Doctor of Medicine thesis of Dr. Parham Azari (Code:70451) and was conducted with the support of the Vice Chancellor for Research and Technology of Tabriz University of Medical Sciences.

Abstract:

Background: Timely and accurate triage of patients with concurrent brain and cervical spine trauma is critical for appropriate clinical management. The National Emergency X-Radiography Utilization Study (NEXUS) criteria and Marshall Computed Tomography (CT) classification have typically been applied independently for screening and severity assessment in patients with isolated trauma, rather than for predicting patient disposition following concurrent trauma.

Objective: We aimed to evaluate the prognostic performance of the NEXUS criteria, Marshall CT classification, and their combination in predicting patient admission or discharge.

Methods: In a prospective cross-sectional study of 69 patients, the NEXUS criteria (both as a dichotomous and cumulative measure) and Marshall score were analyzed. Receiver Operating Characteristic (ROC) curve analysis was applied for both scores to identify the best cut-off points, and Areas Under the Curve (AUCs) were reported. Sensitivity (SEN), specificity (SPE), positive and negative predictive values (PPV and NPV), positive and negative likelihood ratios (PLR and NLR) and odds Ratios (ORs) were reported with their 95% confidence intervals (CIs).

Results: NEXUS≥2 showed the strongest performance (SEN: 74.3%; SPE: 91.2%; PPV: 89.7%; NPV: 77.5%) with an OR of 29.85 for admission. Marshall≥2 was associated with admission (OR:11.7) but showed only moderate sensitivity (65.7%). Combining both scores did not improve the performance compared to NEXUS≥2 alone.

Conclusion: NEXUS≥2 may serve as an effective approach for the early triage of patients with concurrent brain and cervical spine trauma, even before radiological evaluation is available. Assigning different weights to the components of NEXUS criteria may further improve its performance.

---

Causes and prevalence of missed nursing care in the emergency departments of the largest teaching and therapeutic hospital in Isfahan: A descriptive-cross-sectional study

Safazadeh Shima1 , Yousefi Zahra2 , Haghani Fariba 3, ghafari Somaye 4, Seyed Hosseini Mohsen 5

1.Phd, Assistand Professor, Faculty of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Iran

2: Master's degree student in Emergency Nursing and Midwifery, Faculty of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Iran

3. PhD, Curriculum Planning, Member of the Medical Education Faculty, Isfahan University of Medical Sciences

4. Phd, Assistand Professor, Faculty of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Iran

5. Professor of Vital Statistics and Faculty Member, Isfahan University of Medical Sciences

Corresponding Author: Phd, Assistand Professor, Faculty of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Iran

Background: Missed nursing care refers to the omission or delay in providing any aspect of patient care. The occurrence of missed care is a common threat to the quality of care and patient safety, leading to many adverse health outcomes for patients in emergency departments. This study was conducted to investigate the causes of missed nursing care in the emergency departments of selected hospitals of Isfahan University of Medical Sciences.

Methods: This descriptive-cross-sectional study was conducted from September 1 to March 1403 in the emergency department of Al-Zahra Teaching Hospital (S). 70 nurses working in the emergency department participated in this study. Inclusion criteria included having a bachelor's degree in nursing, at least 6 months of work experience in the emergency department, and consent to participate in the study. The data collection method was self-report using two demographic information questionnaires and the Kalisch Missing Nursing Care Questionnaire.

Results: Missed nursing care is very common in the highly sensitive and demanding environment of the emergency department. It is not usually the result of individual negligence and is preventable. Reducing MNC requires a multifaceted, evidence-based approach that targets organizational structure, environmental productivity, and professional support. Its prevalence is higher in the emergency department for several reasons. Most missed nursing care occurs in the care setting.

Conclusion: Missed nursing care is more prevalent in the highly sensitive and demanding environment of the emergency department for a variety of reasons. It is not usually the result of individual negligence and is preventable. Reducing nursing care requires a multifaceted, evidence-based approach that targets organizational structure, environmental efficiency, and professional support. Its prevalence is higher in the emergency department for a variety of reasons. It is not usually the result of individual negligence and is preventable. Recognizing these factors is useful and practical for managers and nurses, helping them to anticipate and implement appropriate measures and strategies to improve the quality of nursing services in emergency departments.

Keywords: : Missed nursng care; Nursing care; Emergency departement

---

Emergency Department Crowding and Boarding: Contemporary Strategies and Outcomes

Authors: Nima Ghazal¹, Majid Haji Maghsoudi*², Alireza Esmaeili², Mehdi BagherAbadi³

1. Student Research Committee, School of Public Health, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran.

2. Associate Professor, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran.

3. Assistant Professor, Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran.

*Corresponding Email: 

Background: Emergency department (ED) crowding and boarding are now daily realities worldwide and are particularly severe in low- and middle-income countries. They are associated with delayed treatment, avoidable harm, and clinician burnout.

Objective: To summarize contemporary evidence on causes, strategies, and outcomes of ED crowding and boarding in diverse health systems.

Methods: We searched PubMed, Scopus, and major emergency medicine society guidelines (2010–2025) for studies and reports on crowding, boarding, related interventions, and patient- or system-level outcomes, and synthesized findings thematically.

Results: Evidence shows that crowding and prolonged boarding are linked to increased mortality, longer length of stay, treatment delays, and reduced patient satisfaction. Behind these numbers are patients waiting on corridor stretchers, anxious families, and staff facing moral distress, turnover, and workplace violence. Effective strategies include whole-hospital approaches such as early discharge planning, full-capacity protocols, and use of short-stay or observation units. ED-level innovations—split-flow models, fast-track areas, nurse-initiated protocols, point-of-care testing, and real-time dashboards—improve flow when backed by hospital leadership. In low- and middle-income countries, adapting these models to resource constraints and strengthening prehospital and primary care are crucial.

Conclusion: ED crowding and boarding are not “ED problems” alone but visible signs of system strain. Responses must be multidisciplinary, data-informed, and tailored to local context. By combining operational change with advocacy at hospital and policy levels, emergency physicians can help secure timely, humane care while protecting team wellbeing.

Key Words: Emergency department boarding, Patient flow management, Low- and middle-income countries, Patient outcomes, Health system capacity.

---

بررسی دانش و اعتماد به نفس احیاء قلبی-ریوی در نوجوانان

محمد زمانی¹ ، فاطمه کشمیری²، خدیجه نصیریانی³، سهیلا عظیمی ابرقویی⁴*

کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت‌های ویژه، گروه پرستاری، مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری و مامایی، پژوهشکده جامع سلامت مادر و کودک، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران.

گروه آموزش پزشکی، مرکز توسعه آموزش و توسعه پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران.

دکترای پرستاری، استاد، مرکز تحقیقات سلامت معنوی، مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری و مامایی، پژوهشکده جامع سلامت مادر و کودک، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران

متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

نویسنده مسئول: سهیلا عظیمی ابرقوئی، متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهیدصدوقی یزد، یزد، ایران

ایمیل: 

تلفن: 09131564725 03538224000

آدرس: ایران، یزد، بیمارستان شهید صدوقی

مقدمه: ایست قلبی خارج از بیمارستان شایع‌ترین علت مرگ ناگهانی در بسیاری از کشورها از جمله ایران است. انجام سریع و صحیح احیا توسط افراد حاضر در صحنه مهم‌ترین عامل قابل اصلاح در افزایش میزان بقا محسوب می‌شود. نوجوانان به دلیل تعداد زیاد، انگیزه یادگیری بالا و توانایی انتقال دانش به خانواده، گروه هدف ایده‌آلی برای آموزش عمومی احیا قلبی- ریوی هستند. با این حال، اطلاعات محدودی درباره سطح پایه دانش و اعتمادبه‌نفس آنان در کشور وجود دارد. این مطالعه با هدف بررسی وضعیت موجود دانش و اعتمادبه‌نفس احیای قلبی-ریوی در دانش‌آموزان نوجوان قبل از هرگونه آموزش رسمی انجام شد. هدف تعیین سطح پایه دانش و اعتمادبه‌نفس احیای قلبی-ریوی (CPR) در دانش‌آموزان نوجوان قبل از هرگونه مداخله آموزشی بود.

روش کار: در این مطالعه مقطعی، ۱۲۰ دانش‌آموز پسر پایه دوم متوسطه به روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. دانش با پرسش‌نامه ۲۰ سؤالی و اعتمادبه‌نفس با پرسش‌نامه ۷ آیتمی استاندارد ارزیابی شد. پرسشنامه دانش شامل 20 سؤال چهارگزینه‌ای بود که به سنجش میزان آگاهی از اهمیت زمان شروع احیاء، زمان ارزیابی وضعیت بیمار، زنجیره بقا، بررسی نبض، دادن وضعیت مناسب به سر برای باز کردن راه هوایی در بیمار بر اساس دستورالعمل 2020 انجمن قلب آمریکا طراحی شده بود. برای سنجش اعتمادبه‌نفس، پرسشنامه هفت آیتمی استفاده شد پاسخ‌ها در مقیاس لیکرت از صفر تا 100 رتبه‌بندی شد. کسب نمره بالاتر نشان‌دهنده اعتمادبه‌نفس بیشتر است.

یافته ها: براساس یافته ها،میانگین سنی دانش‌آموزان 0.69±16.33 و اکثریت رشته تحصیلی تجربی (42.1%) داشتند میانگین نمره دانش احیای قلبی-ریوی: ۶/۴۰ ± ۲/۵۴ (از ۲۰) و میانگین نمره اعتمادبه‌نفس در انجام احیا: ۲۳/۵۶ ± ۱۱/۳۱ (از ۱۰۰) بود

نتیجه گیری :

یافته‌های این مطالعه نشان داد که دانش‌آموزان نوجوان قبل از آموزش، کمتر از یک‌سوم اطلاعات ضروری احیای قلبی-ریوی را می‌دانند و اعتمادبه‌نفس آنان برای انجام احیا در حد بسیار پایین (کمتر از ۲۵ از ۱۰۰) است. این وضعیت، ضرورت گنجاندن آموزش عملی و منظم احیای قلبی-ریوی را در برنامه درسی مدارس متوسطه به‌عنوان یک اولویت سلامت عمومی تأیید می‌کند.

واژگان کلیدی: احیا قلبی - ریوی ، دانش، اعتمادبه‌نفس، دانش‌آموزان، نوجوانان

---

بررسی فرهنگ ایمنی بیمار و عوامل موثر بر آن بین پرستاران شاغل در بیمارستان شهید صدوقی یزد در سال ۱۴۰۳

دکتر علی راعی عزآبادی ¹ ، دکتر محمد علی جعفری ندوشن ¹، دکتر نجمه باقیان ² ، دکتر مجید حاجی مقصودی¹ ، نسترن فلاحتی مروست ³ ،دکتر سهیلا عظیمی ابرقوئی^1*

متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

مرکز توسعه و تحقیقات بالینی، بیمارستان شهید دکتر رهنمون، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

نویسنده مسئول: سهیلا عظیمی ابرقوئی، متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهیدصدوقی یزد، یزد، ایران

ایمیل: 

تلفن: 09131564725 03538224000

آدرس: ایران، یزد، بیمارستان شهید صدوقی

مقدمه: یکی از نکات مهم در بخش سلامت، کیفیت خدمات ارائه شده به بیمار و مراقبت های به عمل آمده از او می­باشد. کیفیت این مراقیتها از عناصری تشکیل شده است که فرهنگ ایمنی بیمار از مهم­ترین آن­هاست. فرهنگ ایمنی، مجموعه ای از باورها، اطلاعات و رفتارهای فردی و سیستماتیک است که افراد را در برابر وقوع حوادث و آسیب­ها چه برای خود چه برای دیگران ایمن نگه می­دارد. به دلیل اهمیت این موضوع مطالعه جاری در راستای ارزیابی سطح فرهنگ ایمنی بیمار در بین پرستاران و عوامل موثر بر آن برای کمک به ارتقای ایمنی بیمار در بیمارستان شهید صدوقی یزد شکل گرفته است.

روش کار: جامعه آماری در این مطالعه پرستاران بیمارستان شهید صدوقی بوده. با استفاده از روش تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. اطلاعات مورد نیاز از طریق دو پرسشنامه به دست آمده است. پرسش­نامه­ی محقق ساخت شامل اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه­ی سنجش فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان _منتشر شده توسط آژانس کیفیت و تحقیقات بهداشت و درمان آمریکا_ در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفته­است.

یافته ها: نتایج این مطالعه نشان می­دهد فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان شهید صدوقی یزد در سال 1403 با میانگین 75.10 در شرایط خوب و مثبتی قرار دارد. براساس نتایج این مطالعه ؛ متغیرهای تاثیرگذار بر فرهنگ ایمنی بیمار در این بیمارستان به ترتیب تاهل(0.003 = P-value )، گروه سنی( 0.007= P-value) و تا حدی مدرک تحصیلی(0.074= P-value) است. همچنین با بررسی مولفه­های فرهنگ ایمنی، بیشترین امتیاز مربوط به کار تیمی مابین واحدهای سازمانی با میانگین 13.5 و انحراف معیار 2.74 و کمترین امتیاز برای مسائل کاری مربوط به کارکنان با میانگین 7.05 و انحراف معیار 1.67 است.

نتیجه­گیری: می­توان نتیجه گرفت که شرایط فرهنگ ایمنی بیمارستان مورد مطالعه خوب است و مهم‌ترین نقطه قوت این بیمارستان، کار تیمی بین واحدها و اصلی‌ترین نقطه ضعف، مسائل و فشار کاری پرسنل است. همچنین مشخص شد پرستاران متأهل، با سن و مدرک تحصیلی بالاتر به طور معناداری فرهنگ ایمنی بهتری را گزارش کرده‌اند.

واژگان کلیدی: فرهنگ ایمنی، بیمار، پرستار، بهبود ایمنی، پرستاران

---

بررسی میزان استرس شغلی در پرستاران اورژانس بیمارستان شهیدصدوقی یزد و ارتباط آن با فرسودگی شغلی و دیگر عوامل موثر بر آن در سال 1403

دکتر محمد علی جعفری ندوشن ¹ ، دکتر علی راعی عزآبادی ¹،دکتر علیرضا اسماعیلی¹ ، سید شهاب میروکیلی مهریزی ² ، دکتر سهیلا عظیمی ابرقوئی^1*

متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

نویسنده مسئول: سهیلا عظیمی ابرقوئی، متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهیدصدوقی یزد، یزد، ایران

ایمیل: 

تلفن: 09131564725 03538224000

آدرس: ایران، یزد، بیمارستان شهید صدوقی

مقدمه: در جوامع مدرن استرس شغلی و فرسودگی شغلی، جزء موارد مهم در مشاغل مراقبتهای بهداشتی محسوب میشوند. در این بین، حرفه پرستاری به‌دلیل تخصصی بودن، پیچیدگی و نیاز به مدیریت موقعیت‌های اضطراری، جزء مشاغل با استرس بالا و چالشی محسوب میگردد ، از اینرو این مطالعه با هدف «بررسی میزان استرس شغلی در پرستاران اورژانس بیمارستان شهیدصدوقی یزد و ارتباط آن با فرسودگی شغلی و دیگر عوامل موثر بر آن» انجام شد.

روش کار: این مطالعه یک مطالعه توصیفی- تحلیلی است و جامعه آمار آن تمامی 90 پرستار شاغل در بخش اورژانس بیمارستان شهیدصدوقی یزد در سال 1403بود که به روش تمام‌شماری وارد مطالعه شدند. داده های این مطالعه با استفاده از یک چک لیست محقق‌ساخت شامل اطلاعات دموگرافیک (سن، جنس، ساعت کاری در ماه، تحصیلات، تأهل، سابقه کار، تعداد فرزندان، درآمد ماهیانه و نوبت کاری) و پرسشنامه ی استرس شغلی health and safety executive جهت بررسی میزان استرس پرسنل و نیز پرسشنامه ی ماسلاچ که برای بررسی فرسودگی شغلی افراد است جمع آوری شد.

یافته ها: نتایج این مطالعه نشان میدهد که استرس شغلی در بین پرستاران اورژانس بیمارستان شهیدصدوقی در سطح متوسط قرار دارد (نمره میانگین 98.9، بین 70 تا 105). همچنین نتایج این پژوهش نشان داد که فرسودگی شغلی پرستاران تحت بررسی در هر سه بعد خستگی عاطفی، مسخ شخصیت و فقدان کفایت به ترتیب با میانگین نمره ی 33.84 (بالاتر از حد 27)، 15.82 (بالاتر از حد 13) و 24.56 (پایین تر از حد 31) در سطح بالا میباشند. همچنین نتایج این پژوهش نشان داد که هر سه مولفه ی فرسودگی شغلی ارتباط مسقیم و قوی با استرس شغلی دارد. همچنین نتایج نشان دادند که استرس شغلی رابطه‌ی معنادار با ساعت کاری و درآمد ماهیانه دارد.

نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه می‌توان نتیجه گرفت سطح استرس شغلی در پرستاران مورد بررسی متوسط و فرسودگی شغلی در هر سه بعد بالا میباشد و استرس شغلی و فرسودگی شغلی ارتباط مستقیم و قوی با یکدیگر دارند و استرس شغلی با ساعت کاری و درآمد ماهیانه ارتباط معنادار دارد.

واژگان کلیدی: استرس شغلی، فرسودگی شغلی، پرستاران

---

بررسی وضعیت نگرش پرستاران و عوامل مرتبط با آن نسبت به بیماران سالمند در بیمارستان شهید صدوقی یزد در سال ۱۴۰۲

دکتر محمد علی جعفری ندوشن 1 ، دکتر علی راعی عزآبادی 1، فائزه زینلی صدر آباد¹ ، دکتر فاطمه مجلل نجار ¹ ، مریم حکیمی 2 ،دکتر سهیلا عظیمی ابرقوئی1^*

متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

نویسنده مسئول: سهیلا عظیمی ابرقوئی، متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهیدصدوقی یزد، یزد، ایران

ایمیل: 

تلفن: 09131564725 03538224000

آدرس: ایران، یزد، بیمارستان شهید صدوقی

مقدمه: سالمندی به عنوان مرحله‌ای حساس از زندگی، مستلزم دریافت مراقبت‌های بهداشتی مبتنی بر احترام، کرامت و تخصص است. نگرش پرستاران به عنوان اصلی‌ترین ارائه‌دهندگان مراقبت‌های مستقیم به سالمندان، نقش تعیین‌کننده‌ای در کیفیت خدمات، پیامدهای درمانی و تجربه زیسته این گروه آسیب‌پذیر دارد لذا این مطالعه با هدف «تعیین وضعیت نگرش پرستاران و عوامل مرتبط با آن نسبت به بیماران سالمند در بیمارستان شهید صدوقی یزد در سال ۱۴۰۲» انجام شد.

روش کار: در این پژوهش 140 نفراز پرستاران شاغل در مرکز آموزشی درمانی بیمارستان شهید صدوقی یزد به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. داده‌های این مطالعه با استفاده از پرسشنامه های استاندارد گردآوری شد. بخش اول پرسشنامه شامل سؤالات جمعیت شناختی و زمینه ای )سن، جنس، تحصیلات، تأهل، سابقه خدمت، بخش محل خدمت، میزان درآمد ماهیانه، میزان ساعت کاری در ماه، وضعیت جسمانی و سابقه زندگی با سالمند) و بخش دوم شامل پرسشنامه های استاندارد مقیاس نگرش به سالمندان کوگان و رضایت از زندگی داینر بود.

یافته ها: نتایج این مطالعه نشان میدهد که نگرش کلی پرستاران شرکت‌کنندگان نسبت به سالمندان مثبت است (میانگین نمره کل 136.37 از حد خنثی 102). این نگرش تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد: جنسیت تأثیر معناداری دارد، به‌طوری که مردان نگرش مثبت‌تری نسبت به زنان نشان دادند (p=0.024). محل خدمت نیز نقش کلیدی ایفا می‌کند؛ پرستاران بخش‌های جراحی و داخلی نگرش به‌طور معناداری مثبت‌تر از همتایان در بخش‌های ویژه و اورژانس داشتند (p=0.007). همچنین، رضایت از زندگی با نگرش مثبت به سالمندان همبستگی مستقیم و قوی نشان داد (r=0.295, p<0.01). عوامل سلامت مانند بیماری اسکلتی (p=0.020) و احساس ناخوشی اخیر (p=0.033) با نگرش منفی‌تر مرتبط بودند، در حالی که متغیرهای جمعیت‌شناختی مانند سن، سابقه کار، درآمد و تحصیلات تأثیر معناداری نداشتند. این یافته‌ها بر اهمیت محیط کاری و سلامت پرسنل در شکل‌دهی نگرش نسبت به سالمندان تأکید می‌کند.

نتیجه‌گیری: نگرش کلی پرستاران شرکت‌کننده نسبت به سالمندان مثبت است. با این حال، این نگرش یک پدیده ثابت نبوده و تحت تأثیر عوامل متعددی قرار دارد که شناسایی آن‌ها حائز اهمیت است.

واژگان کلیدی: نگرش، نگرش پرستاران، بیماران، سالمند

---

بررسی میزان رعایت ایمنی بیماران توسط پرستاران و ارتباط آن با بارکاری پرستاران در اورژانس بیمارستان‌های منتخب وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد در سال ۱۴۰۳

دکتر علی راعی عزآبادی ¹ ، دکتر محمد علی جعفری ندوشن ¹، دکتر فائزه زینلی صدرآباد ¹ ،دکتر عادل افتخاری² ، محمد امین صادقیان³ ،دکتر سهیلا عظیمی ابرقوئی^1*

متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی میبد، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران

نویسنده مسئول: سهیلا عظیمی ابرقوئی، متخصص طب اورژانس، گروه طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهیدصدوقی یزد، یزد، ایران

ایمیل: 

تلفن: 09131564725 03538224000

آدرس: ایران، یزد، بیمارستان شهید صدوقی

مقدمه: ایمنی بیمار به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام سلامت، همواره مورد توجه سیاستگذاران و ارائه‌دهندگان خدمات درمانی است. بخش اورژانس به دلیل ماهیت پویا و پراسترس، محیطی مستعد برای بروز خطاهای پزشکی است. این مطالعه با هدف تعیین رابطه بین بارکاری پرستاران و میزان رعایت ایمنی بیمار در اورژانس بیمارستان‌های منتخب وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد در سال ۱۴۰۳ انجام شد.

روش کار: این مطالعه از نوع تحلیلی مقطعی بود که بر روی ۷۵ پرستار شاغل در بخش اورژانس بیمارستان‌های شهید رهنمون و شهید صدوقی یزد انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد رعایت ایمنی بیمار و بارکاری ذهنی NASA-TLX گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و با در نظر گرفتن سطح معنی‌دار 0.05 انجام شد.

یافته ها: میانگین نمره کل رعایت ایمنی بیماران 81.65 از 168 و میانگین نمره بارکاری پرستاران 34.98 از 100 بود. تحلیل داده‌ها وجود یک رابطه مثبت، قوی و معنادار بین بارکاری پرستاران و کاهش رعایت ایمنی بیماران را نشان داد (0.772 = r، p<0.001). در بین حوزه‌های ایمنی، بیشترین نقص در "تأخیر در ارائه مراقبت" (40.78 از 56 و "اشتباهات دارویی" (18.42 از 44) مشاهده شد. از سوی دیگر، نتایج نشان داد بارکاری در پرستاران زن، پرستاران با سابقه کار کمتر از ۱۰ سال، پرستاران با ساعات کاری بیش از ۲۰۰ ساعت در ماه و پرستاران با درآمد بالاتر به طور معناداری بیشتر بود. همچنین پرستاران متأهل رعایت ایمنی کمتری داشتند، در حالی که بین سن و سطح تحصیلات با متغیرهای مطالعه رابطه معناداری یافت نشد.

نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد با افزایش بارکاری پرستاران، میزان رعایت ایمنی بیماران کاهش می‌یابد. کاهش بارکاری از طریق تعدیل نسبت پرستار به بیمار، بهبود شرایط کاری و آموزش‌های مداوم می‌تواند به ارتقای ایمنی بیمار در بخش اورژانس کمک کند.

واژه‌های کلیدی: ایمنی بیمار، بارکاری پرستاران، اورژانس، خطاهای پزشکی، پرستاری

---

بررسی کیفیت خدمات اورژانس 115 کرمانشاه در شش ماهه اول سال 1404 از نظر خدمت گیرندگان

اسامی نویسندگان: گلاره مظفری^*، اکبر آزادی، مسعود قلعه سفیدی

کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، کارشناس واحد بهبود کیفیت، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

2-کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، معاون فنی و عملیات، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

3-دکترای عمومی پزشکی، رئیس، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

نویسنده مسئول: گلاره مظفری، کرمانشاه، میدان دکتر فاطمی، خیابان شهید یدالهی، پلاک 10، کد پستی 6718874369، ،تلفن 37258779 – همراه09188306322، پست الکترونیک 

مقدمه: اورژانس پیش بیمارستانی، یکی از حساس ترین بخش های نظام سلامت است که کیفیت و سرعت ارائه خدمات آن نقش حیاتی در وضعیت بیماران دارد. رضایتمندی مردم از خدمات این سازمان، شاخص مهمی برای ارزیابی کیفیت خدمات پیش بیمارستانی است. رضایت گیرندگان خدمت نه تنها بازتابی از کیفیت عملکرد سازمان است، بلکه در بهبود اعتماد عمومی، کارآمدی سیستم و ارتقای سیاست گذاری های سلامت نقش اساسی دارد.

روش کار: در این مطالعه توصیفی – تحلیلی - مقطعی، خروجی نظرسنجی پیامکی گیرندگان خدمت در شش ماهه ابتدایی سال 1404 در اورژانس پیش بیمارستانی کرمانشاه بررسی و تحلیل گردید. در نظرسنجی پیامکی جهت کلیه تماس های متصل به سامانه 115 که به مشاوره کارشناس تریاژ و یا مشاوره پزشک هدایت عملیات پزشکی و اعزام کارشناسان فوریت پزشکی به محل حادثه اعم از انتقال به مراکز درمانی، درمان در محل و اخذ امضاء ختم می گردد، پیامک نظرسنجی ارسال می گردد و در مورد خدماتی که از اورژانس دریافت کرده اند در سه سطح خیلی راضی، راضی و ناراضی نظر سنجی به عمل می آید.

یافته ها: در بررسی و آنالیز پاسخ های دریافتی در شش ماهه اول سال جاری، 16/64 درصد گزینه بسیار راضی، 16/17 درصد گزینه راضی، 83/12 درصد گزینه ناراضی و 83/5 پاسخ ها نیز غیر مرتبط ارزیابی شدند. با توجه به اجرای این طرح از مهرماه 1403 در اورژانس 115 کرمانشاه، در صورت اطلاع رسانی و آموزش به مردم درخصوص نحوه صحیح انجام نظرسنجی، انتخاب گزینه مورد نظر و عدم ارسال پاسخ های غیرمرتبط، نظرسنجی با دقت بیشتری انجام خواهد شد.

نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان می دهد که دو عامل کاهش زمان پاسخ و کیفیت تعامل کارکنان بیشترین نقش را در رضایتمندی مردم دارند. اگر چه رضایت کلی در سطح مطلوب گزارش شده است، اما چالش هایی مانند کمبود پایگاه، آمبولانس، تجهیزات و نیروی انسانی، همچنین فرسودگی ناوگان اورژانس، ارتقاء اداره ارتباطات و آموزش کارکنان نیازمند توجه هستند. همچنین تکمیل و ارتقاء GPS، تقویت کمپین آموزش مردمی و افزایش تعامل سازمان های همکار از جمله پلیس، آتش نشانی و هلال احمر با اورژانس نیز مثمر ثمرخواهد بود.

کلمات کلیدی: رضایتمندی – گیرندگان خدمت – اورژانس – پیش بیمارستانی

---

A Review of Ethical Challenges in EMS Decision-Making: Transport versus On-Scene Intervention for Patients with Treatment-Resistant Seizures and Major Trauma

Authors :Farzin Rezazadeh¹,Parviz Pourazizi², Bizhan Adami³,Karim Javanmardri⁴,Ghasim Sadeghi^5*

Address:

1. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

2. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

3. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

4. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

5. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

Corresponding author: Ghasim Sadeghi,

Email: ,

Mobile: 09210914529,

Landline: 115

Abstract:

Introduction: Emergency Medical Services (EMS) clinicians operate in a high-stakes, resource-limited environment where time-critical decisions must be made with incomplete information. Two clinical presentations that epitomize the profound ethical tension between "scoop and run" and "stay and play" paradigms are treatment-resistant seizures (e.g., Status Epilepticus) and major trauma. The decision to perform prolonged on-scene interventions versus immediate rapid transport carries significant implications for patient autonomy, beneficence, non-maleficence, and justice.

Objective: This narrative review aims to synthesize the existing literature to identify, analyze, and discuss the core ethical challenges inherent in the transport-versus-intervention dilemma for patients with treatment-resistant seizures and major trauma, and to propose a framework for ethical decision-making in the pre-hospital setting.

Methods: A systematic search of electronic databases (PubMed, Scopus, CINAHL, and Google Scholar) was conducted for literature published between 2000 and 2024. Search terms included combinations of "EMS," "paramedic," "prehospital," "ethics," "decision-making," "scoop and run," "stay and play," "status epilepticus," "refractory seizure," "major trauma," "polytrauma," and "transport." Included studies were peer-reviewed articles, systematic reviews, clinical guidelines, and authoritative texts addressing clinical, operational, or ethical aspects of pre-hospital care for these conditions.

Results: The ethical challenges are multifaceted. For major trauma, the principle of justice (resource allocation for "Load and Go" vs. "Stay and Play") and non-maleficence (avoiding on-scene delays, the "golden hour" concept) heavily favor rapid transport to a definitive trauma center. However, specific life-threatening interventions (e.g., advanced airway management for a compromised airway) may be necessary on-scene, creating a conflict between acting and moving. For treatment-resistant seizures, the conflict is often between beneficence (terminating the seizure to prevent neuronal injury) and non-maleficence (risks of repeated sedative administration in the field). The ethical weight of patient autonomy is often diminished due to altered mental capacity, placing greater emphasis on surrogate decision-making and the paramedic's role as a patient advocate. Shared decision-making with online medical control is a key, yet variably available, resource.

Discussion and Conclusion: There is no universally "correct" answer to the transport-versus-intervention dilemma; it is a context-dependent ethical calculation. The ethical approach requires a nuanced application of core principles guided by robust clinical protocols, continuous training, and strong medical oversight. For trauma, the ethical imperative generally leans toward minimizing on-scene time. For seizures, the balance is more delicate, requiring a careful assessment of the risks of ongoing seizure versus the risks and potential success of field management. Enhancing ethical decision-making in EMS requires explicit ethics education, the development of situation-specific protocols, and fostering a culture that supports ethical deliberation and peer support. Future research should focus on operationalizing ethical frameworks and evaluating their impact on provider well-being and patient outcomes.

Keywords: Emergency Medical Services, Paramedic Ethics, Clinical Decision-Making, Scoop and Run, Stay and Play, Status Epilepticus, Major Trauma, Bioethics, Beneficence, Non-maleficence

---

Helicopter Emergency Medical Services in Eastern Iran: A 4-Year Cross-Sectional Study of Time Intervals and Mission Profile

Mohammad Hossein Esmaeilzadeh¹, Akram Nami¹, Razyeh Bajoulvand², Toktam Paykani*¹

1. Social Development and Health Promotion Research Center, Gonabad University of Medical Sciences, Gonabad, Iran.

2. Student Research Committee, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

Abstract

Background: Air medical transport services play a significant role in emergency situations by providing timely transfers of critically ill patients to medical facilities. This study aimed to investigate the mission characteristics of helicopter emergency medical services (HEMS) and the associated time intervals in a geographically remote region of eastern Iran. We also compared the prehospital times of HEMS and ground transportation to determine whether dispatching a helicopter is time-efficient.

Methods: This retrospective cross-sectional study was conducted at the prehospital emergency medical center in Gonabad, a remote area in eastern Iran. Data were collected using standardized electronic forms developed by the Ministry of Health and Medical Education (MOHME) in Iran. We analyzed the mission profiles and prehospital time intervals for all Gonabad HEMS missions conducted between 2021 and 2024. The mean activation time was compared to the national benchmark of three minutes, and the prehospital time intervals of air ambulances were compared to those of ground ambulances.

Results: From 2021 to 2024, there were 252 HEMS missions, transporting 265 patients. Of all 252 missions, 95 (37.7%) were primary missions, and 157 (62.3%) were secondary missions. The most frequent reasons for air ambulance dispatch were trauma, acute coronary syndrome, and strokes.

The mean ± SD for HEMS activation time was 9.14 ± 3.63 minutes, significantly exceeding the national benchmark of three minutes. HEMS prehospital time was 49.73 ± 9.67 minutes. The comparison of prehospital time intervals indicated that air emergency services are more time-efficient than ground ambulances.

Conclusion: This study found that the mean activation time of air ambulances exceeded the national benchmark of three minutes. When comparing prehospital times for air ambulance and ground ambulance services, HEMS was faster than both ground scenarios. The current benchmark for helicopter activation time in Iran may need clarification and revision.

Keywords: Helicopter Emergency Medical Services, HEMS, Prehospital time, Activation time, Response time, On-scene time

---

مقاله مروری: تأثیر هماهنگی بین اورژانس پیش‌بیمارستانی و تیم طب اورژانس بیمارستانی بر پیامد بیماران ترومایی: یک مرور نظام‌مند

نویسندگان: فرزین رضازاده¹، پرویز پورعزیزی²، بیژن آدمی³،سیامند ناظر⁴ ،قسیم صادقی^5*

آدرس:

1. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

2. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

3. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

4. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

5. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

نویسنده مسئول: قسیم صادقی

ایمیل:

تلفن همراه:09210914529

تلفن ثابت:115

چکیده:

مقدمه: تروما یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر و ناتوانی در سراسر جهان است، به‌ویژه در گروه‌های سنی جوان. "ساعت طلایی" پس از وقوع تروما، حیاتی‌ترین زمان برای ارائه مراقبت‌های مؤثر است. این فرآیند درمانی، زنجیره‌ای به هم پیوسته است که از صحنه حادثه توسط خدمات پیش‌بیمارستانی آغاز و در بخش اورژانس بیمارستان توسط تیم طب اورژانس ادامه می‌یابد. هماهنگی و ارتباط مؤثر بین این دو حلقه، نقش تعیین‌کننده‌ای در نتایج بیمار دارد.

هدف: این مطالعه مروری با هدف بررسی شواهد موجود در مورد تأثیر هماهنگی بین سیستم اورژانس پیش‌بیمارستانی و تیم طب اورژانس بیمارستانی بر پیامدهای بیماران ترومایی انجام شد.

روش بررسی:در این مطالعه مروری نظام‌مند، با جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed, Scopus, Web of Science, Google Scholar و همچنین پایگاه‌های فارسی SID و MagIran با استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط از جمله "Prehospital Emergency Care"، "Emergency Department"، "Trauma"، "Coordination"، "Communication"، "Patient Outcomes" و معادل‌های فارسی آنها، مقالات منتشر شده بین سال‌های 2000 تا 2023 مورد بررسی قرار گرفت. معیار ورود، مقالات چاپ شده به زبان انگلیسی و فارسی بود که به طور مستقیم به ارتباط و هماهنگی این دو بخش و تأثیر آن بر شاخص‌هایی مانند مرگ‌ومیر، زمان رسیدن به درمان قطعی، و عوارض بیماران ترومایی می‌پرداختند.

یافته‌ها: یافته‌ها به وضوح نشان داد که نبود هماهنگی مؤثر بین بخش پیش‌بیمارستانی و بیمارستان، منجر به تأخیر در انتقال، دریافت اطلاعات ناقص، آماده‌نبودن تیم بیمارستانی و در نهایت، به تأخیر افتادن مراقبت‌های حیاتی می‌شود. در مقابل، مدل‌های هماهنگ‌شده مانند "سیستم تریاژ پیشرفته"، "ارتباطات رادیویی مستقیم" و "برگزاری دوره‌های آموزشی مشترک" با کاهش معنادار زمان "تا اولتراسوند ترومایی (FAST)"، زمان "تا سی‌تی اسکن"، زمان "تا اتاق عمل" و نهایتاً کاهش مرگ‌ومیر به‌ویژه در ترومای شدید همراه بودند. ارتباط کلامی مستقیم (هات‌لاین) بین تکنسین‌های اورژانس و پزشک مقیم اورژانس، مؤثرترین عامل در بهبود آمادگی تیم دریافت‌کننده و تسریع در روند تصمیم‌گیری شناسایی شد.

نتیجه‌گیری: هماهنگی ساختاریافته و ارتباط مداوم بین خدمات اورژانس پیش‌بیمارستانی و تیم طب اورژانس بیمارستانی، یک عامل کلیدی در بهبود پیامد بیماران ترومایی است. سرمایه‌گذاری در توسعه پروتکل‌های استاندارد ارتباطی، فناوری‌های انتقال اطلاعات و آموزش‌های مشترک بین‌بخشی، نه‌تنها کیفیت مراقبت را ارتقا می‌دهد، بلکه می‌تواند مرگ‌ومیر ناشی از تروما را به طور قابل توجهی کاهش دهد.

کلمات کلیدی: تروما، اورژانس پیش‌بیمارستانی، طب اورژانس بیمارستانی، هماهنگی، ارتباط، پیامد بیمار.

---

ارزیابی و مدیریت بیماران دچار اختلال سطح هوشیاری در سوانح ترافیكی: مروری بر تمایز بین آسیب های مستقیم و علل زمینه‌ای پزشکی

نویسندگان: فرزین رضازاده¹، پرویز پورعزیزی²، بیژن آدمی³،سیامند ناظر⁴ ،قسیم صادقی^5*

آدرس:

1. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

2. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

3. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

4. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

5. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

نویسنده مسئول: قسیم صادقی، ایمیل:، آدرس پستی:ارومیه. بلوار البرز. خیابان شهید بدلی.سازمان اورژانس استان، تلفن همراه:09210914529 ،تلفن ثابت:115

مقدمه: سوانح ترافیکی از علل اصلی مرگ و میر و ناتوانی در سراسر جهان هستند. اختلال سطح هوشیاری (LOC) یک تظاهر شایع و نگران‌کننده در این بیماران است. چالش اصلی در برخورد با این بیماران، تمایز سریع و دقیق بین علل ناشی از آسیب مستقیم تروماتیک مغز (TBI) و علل زمینه‌ای پزشکی (مانند هیپوگلیسمی، مسمومیت، سکته مغزی یا تشنج) است که ممکن است خود باعث بروز حادثه شده باشند. این تمایز، مسیر تشخیصی و درمانی کاملاً متفاوتی را رقم می‌زند.

هدف: این مقاله مروری با هدف تشریح پروتکل‌های ارزیابی، ابزارهای تشخیصی و راهبردهای مدیریتی برای تمایز مؤثر بین آسیب مستقیم مغزی و علل پزشکی در بیماران دچار LOC ناشی از سوانح ترافیكی نگاشته شده است.

مواد و روش‌ها: این مطالعه مروری با جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed, Scopus, Web of Science و Google Scholar با کلیدواژه‌های "اختلال هوشیاری"، "تروما"، "سوانح رانندگی"، "آسیب مغزی تروماتیک"، "علل پزشکی"، "تشخیص افتراقی" و معادل‌های انگلیسی آنها از سال 2000 تا 2023 انجام شد. مقالات مرتبط، شامل کارآزمایی‌های بالینی، مطالعات کوهورت، مرورهای سیستماتیک و راهنمای بالینی معتبر، مورد بررسی قرار گرفتند.

یافته‌ها: یافته‌ها بر اهمیت رویکرد اولیه ساختاریافته با الگوریتم ABCDE (Airway, Breathing, Circulation, Disability, Exposure) تأکید دارند. ارزیابی "ناتوانی" (Disability) که شامل ثبت سریع مقیاس کمای گلاسکو (GCS) و بررسی اندازه و واکنش مردمک‌ها است، حیاتی می‌باشد. شواهد بالینی مانند یافته‌های معاینه عصبی کانونی، کاهش پیشرونده GCS، و نشانه‌های افزایش فشار درون جمجمه‌ای (ICP) بیشتر مطرح‌کننده آسیب مستقیم هستند. در مقابل، سابقه پزشکی مثبت (مانند دیابت یا صرع)، عدم وجود شواهد ضربه خارجی شدید، یا الگوی خاصی از LOC ممکن است به سمت یک علت زمینه‌ای هدایت کنند. تصویربرداری سریع با سی تی اسکن مغز، نقش محوری در شناسایی خونریزی‌ها یا ضایعات ساختمانی مغز دارد. با این حال، آزمایش‌های آزمایشگاهی (گلوکز خون، سطح الکترولیت‌ها، غربالگری سموم) و در برخی موارد نوار مغزی (EEG) و پونکسیون کمری (پس از رد ضایعه فضاگیر) برای شناسایی علل پزشکی ضروری هستند.

نتیجه‌گیری: مدیریت بهینه بیماران دچار LOC در سوانح ترافیكی مستلزم یک رویکرد دووجهی و همزمان است: تثبیت وضعیت حیاتی و درمان تهدیدهای فوری ناشی از تروما، و همچنین جستجوی فعال و حذف علل پزشکی زمینه‌ای. یک الگوریتم تشخیصی یکپارچه که ترکیبی از ارزیابی بالینی دقیق، تصویربرداری و آزمایش‌های پاراکلینیکی است، می‌تواند از خطاهای تشخیصی پرهزینه جلوگیری کرده و outcomes بیمار را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.

کلمات کلیدی: اختلال سطح هوشیاری، سوانح ترافیكی، آسیب مغزی تروماتیک، تشخیص افتراقی، علل پزشکی، مقیاس کمای گلاسکو، مدیریت اورژانس.

---

مروری بر راهکارهای بهینه سازی تریاژ در حوادث با مصدومان انبوه با استفاده از ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی: مطالعه ی مروری

نویسندگان: فرزین رضازاده¹، پرویز پورعزیزی²، بیژن آدمی³،فریبرز پاک گر⁴ ،قسیم صادقی^5*

آدرس:

1. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

2. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

3. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

4. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

5. سازمان اورژانس پیش بیمارستانی،دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

نویسنده مسئول:

قسیم صادقی

ایمیل:

همراه:09210914529

تلفن ثابت:115

چکیده:

مقدمه: حوادث با مصدومان انبوه (MCIs) یکی از بزرگترین چالش های سیستم های فوریت پزشکی در سراسر جهان محسوب میشوند. تریاژ، به عنوان فرآیند اولویت بندی مصدومان بر اساس شدت جراحت و شانس بقا، نقش حیاتی در مدیریت کارآمد این حوادث و کاهش تلفات ایفا میکند. روش های سنتی تریاژ مانند START و Sieve با محدودیتهایی از جمله خطای انسانی، سرعت پایین، و فشار روانی بر پرسنل مواجه هستند. ظهور فناوری های دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) پتانسیل transform کننده ای برای غلبه بر این چالش ها دارد. این مقاله مروری به بررسی سیستماتیک راهکارهای نوین در این حوزه میپردازد.

روش بررسی: این مطالعه به روش مروری نظام مند انجام شد. جستجو در پایگاه های اطلاعاتی PubMed, Scopus, Web of Science, و IEEE Xplore با استفاده از کلیدواژه های مرتبط از جمله "Triage", "Mass Casualty Incident", "Artificial Intelligence", "Digital Health", "Wearable Sensors" و معادل های آنها، برای مقالات منتشر شده بین سال های 2010 تا 2024 صورت گرفت. در نهایت، 98 مقاله که معیارهای ورود را دارا بودند، مورد تحلیل قرار گرفتند.

یافته ها: یافته ها را میتوان در چهار دسته اصلی طبقه بندی کرد:

1. سیستم های تریاژ مبتنی بر حسگرهای پوشیدنی: استفاده از سنسورهای سبک مانند شتابسنج، GPS، پالس اکسیمتر) برای نظارت برعلائم حیاتی مصدومان و ارسال بی درنگ داده ها به یک پلتفرم مرکزی.(

2. تریاژ مبتنی بر بینایی کامپیوتر و پردازش تصویر: به کارگیری الگوریتم های بینایی کامپیوتر برای تحلیل تصاویر و ویدئوهای ثبت شده از صحنه حادثه به منظور شناسایی خودکار مصدومان، ارزیابی وضعیت آنها و حتی تشخیص خونریزی.

3. مدلهای پیش بینی کننده و تصمیم یار هوش مصنوعی: استفاده از الگوریتم های یادگیری ماشین (ML) و یادگیری عمیق برای پیش بینی میزان شدت جراحت، تعیین اولویت انتقال و بهینه سازی تخصیص منابع بر اساس داده های بالینی و محیطی.

4 . پلتفرم های یکپارچه مدیریت حادثه: توسعه سیستم های اطلاعاتی یکپارچه که داده های حاصل از حسگرها، اپلیکیشن های موبایل و واحدهای صحرایی را برای ایجاد یک تصویر موقعیتی مشترک ادغام میکنند. (Operational Picture common)

نتیجه گیری: ادغام ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی در فرآیند تریاژ، دقت، سرعت و کارایی آن را به طور چشمگیری افزایش میدهد. این فناوری ها با کاهش بار شناختی از دوش پاسخ دهندگان اولیه، تصمیم گیری مبتنی بر داده را ممکن ساخته و در نهایت منجر به نجات جان افراد بیشتری میشوند. با این حال، چالش هایی همچون مسائل اخلاقی، حریم خصوصی، وابستگی به زیرساخت و نیاز به آموزش، باید مورد توجه قرار گیرند. سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه و ایجاد چارچوب های استاندارد برای استقرار این فناوری ها در سطح جهانی ضروری به نظر میرسد.

کلمات کلیدی: تریاژ، حوادث با مصدومان انبوه، هوش مصنوعی، یادگیری ماشین، حسگرهای پوشیدنی، بینایی کامپیوتر، مدیریت بحران.

---

بررسی رابطه قطعی‌های مکرر برق و افزایش زمان پاسخ در مأموریت‌های اورژانس پیش‌بیمارستانی و مدیریت حوادث دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه

اسامی نویسندگان: گلاره مظفری^*، اکبر آزادی، مسعود قلعه سفیدی، غلامرضا غلامی

کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، کارشناس واحد بهبود کیفیت، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، معاون فنی و عملیات، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

دکترای عمومی پزشکی، رئیس، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

کارشناس امداد و سوانح، مسئول واحد بهبود کیفیت، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

نویسنده مسئول: گلاره مظفری، کرمانشاه، میدان دکتر فاطمی، خیابان شهید یدالهی، پلاک 10، کد پستی 6718874369، ،تلفن 37258779 همراه09188306322، پست الکترونیک 

مقدمه: زمان پاسخ یکی از شاخص‌های کلیدی عملکرد اورژانس‌های پیش‌بیمارستانی است. هرگونه عاملی که موجب تأخیر در این زمان شود، می‌تواند پیامدهای قابل توجهی بر میزان بقا و درمان مددجویان داشته باشد. با توجه به قطعی های مکرر برق در تابستان سال جاری و نیاز گسترده اورژانس به ارتباطات پایدار، تجهیزات الکتریکی و شبکه حمل‌ونقل ایمن، بررسی اثرات این خاموشی‌ها بر عملکرد اورژانس پیش بیمارستانی اهمیت ویژه‌ای یافته است.

روش کار: این بررسی یک مطالعه توصیفی – تحلیلی است و بر اساس تجزیه و تحلیل زمان پاسخ در ماموریت های اورژانس پیش بیمارستانی کرمانشاه در سه ماهه دوم سال جاری و مقایسه آن با آمار های مشابه انجام شده است.

یافته ها: قطعی‌های مکرر برق رابطه مستقیم و معناداری با افزایش زمان پاسخ در مأموریت‌های اورژانس ۱۱۵ دارند. این رابطه ناشی از مجموعه‌ای از اختلالات به شرح زیراست:

کاهش آنتن دهی یا قطع خدمات دکل های مخابراتی و تاخیر در دریافت تماس، موقعیت یابی نادرست، تماس های مکرر ناموفق و افزایش حجم کاری اداره ارتباطات

تاخیر در اعزام و 10-10 شدن کارکنان عملیات در پایگاه هایی که فاقد ژنراتور یا دارای تجهیزات فرسوده برق اضطراری هستند همچنین اختلال در باز کردن درب های برقی، شارژ تجهیزات پزشکی و دریافت ماموریت در گوشی آسایار

ایجاد ترافیک در اثر خاموشی چراغ های راهنمایی، بی نظمی، افزایش گره های ترافیکی و ایجاد مانع در تردد آمبولانس

افزایش حوادث و به تبع افزایش تعداد تماس ها و ماموریت های اورژانس از جمله سقوط و ترومای ناشی از تاریکی، سوختگی و مسمومیت ناشی از استفاده از ژنراتور، گرمازدگی و سرمازدگی بنا به شرایط فصلی

نتیجه گیری: تجهیز تمامی پایگاه‌های اورژانس به ژنراتورهای برق اضطراری استاندارد و قابل اعتماد، تقویت باتری پشتیبان دکل‌های مخابراتی، هماهنگی بین شهرداری و پلیس راهور برای مدیریت ترافیک در ساعات خاموشی و توسعه سامانه ردیابی آنلاین و مبتنی بر GPS مستقل از شبکه برق شهری می تواند در مرتفع نمودن مشکلات مطرح شده رهگشا باشد.

کلمات کلیدی: قطعی – برق- زمان پاسخ – اورژانس – پیش بیمارستانی

---

ارزیابی عملکرد اورژانس پیش‌بیمارستانی ۱۱۵ در مانور تمام‌عیار زلزله مبتنی بر سناریوی ترکیبی

علیرضا کیخایی*،دکتر اکبر شهبازی، فرنوش استکی، حسین دهقان

ارژانس پیش بیمارستانی و مدیریت حوادث دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان،ایران

مقدمه: اورژانس پیش‌بیمارستانی ۱۱۵ به‌عنوان یکی از ارکان اصلی پاسخ اضطراری در بلایای طبیعی، نقشی کلیدی در کاهش مرگ‌ومیر و عوارض ناشی از حوادث دارد. مانور تمام‌عیار مدیریت مخاطرات طبیعی با محوریت زلزله، فرصتی ارزشمند برای ارزیابی توان عملیاتی، آمادگی و هماهنگی این سازمان در مواجهه با شرایط پیچیده و چندمخاطره‌ای فراهم می‌کند.

روش کار: این مطالعه به‌صورت توصیفی–تحلیلی و بر اساس داده‌های جمع‌آوری‌شده از مانور برگزارشده در تاریخ ۲۹ و ۳۰ آبان ۱۴۰۴ در شهرک انرژی شهرستان شاهین‌شهر و میمه انجام شد. شاخص‌های ارزیابی شامل زمان پاسخ، نحوه تریاژ مصدومان، مدیریت صحنه حادثه، ارتباطات رادیویی، اعزام و توزیع آمبولانس‌ها، هماهنگی بین‌سازمانی و مدیریت مصدومان در شرایط بروز تبعات ثانویه نظیر آتش‌سوزی، نشت مواد خطرناک و قطع شریان‌های حیاتی بود.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که اورژانس ۱۱۵ از توانمندی قابل قبولی در استقرار سریع نیروها، انجام تریاژ صحرایی و ارائه خدمات اولیه حیاتی برخوردار است. با این حال، چالش‌هایی در حوزه مدیریت همزمان چند حادثه، اختلال در ارتباطات، محدودیت دسترسی به برخی مناطق آسیب‌دیده و نیاز به تقویت هماهنگی با سایر دستگاه‌های امدادی مشاهده شد.

نتیجه‌گیری: مانور انجام‌شده نقش مؤثری در شناسایی نقاط قوت و ضعف اورژانس پیش‌بیمارستانی ۱۱۵ ایفا کرد. بازنگری در پروتکل‌های پاسخ به حوادث ترکیبی، تقویت آموزش‌های تخصصی و بهبود زیرساخت‌های ارتباطی می‌تواند منجر به افزایش تاب‌آوری نظام اورژانس در حوادث واقعی شود.

واژگان کلیدی: اورژانس پیش‌بیمارستانی، زلزله، مانور تمام‌عیار، مدیریت بحران، تریاژ

---

تشخیص افتراقی زودهنگام سندرم‌های حاد کرونری (ACS) در بیمار بدحال پیش‌بیمارستانی: مروری بر ارزش تست‌های تشخیصی سریع (Point-of-Care Testing) در آمبولانس

نویسندگان: بیژن آدمی¹، فرزین رضازاده²، پرویزپورعزیزی³ ، قسیم صادقی⁴

1. کارشناس ارشد آموزش پزشکی،اورژانس پیش بیمارستانی و مدیریت حوادث آذربایجان غربی

2. متخصص طب اورژانس، ریاست اورژانس پیش بیمارستانی و مدیریت حوادث آذربایجان غربی

3. کارشناس ارشد پرستاری ویژه، اورژانس پیش بیمارستانی و مدیریت حوادث آذربایجان غربی

4.کارشناس ارشد پرستاری اورژانس، اورژانس پیش بیمارستانی و مدیریت حوادث آذربایجان غربی

نویسنده مسئول:

بیژن آدمی

ایمیل : 

شماره تماس: 09358066699

مقدمه: سندرم‌های حاد کرونری (ACS) از مهم‌ترین علل مرگ‌ومیر پیش‌بیمارستانی هستند و تشخیص زودهنگام آن‌ها در محیط آمبولانس می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در پیامد بیمار داشته باشد. با توجه به محدودیت زمانی و نبود امکانات کامل تشخیصی در مرحله پیش‌بیمارستانی، استفاده از روش‌های تشخیصی نقطه‌بالینی (POCT) به‌عنوان یک راهکار نوین، امکان تسهیل و تسریع در تصمیم‌گیری بالینی را فراهم کرده است.

اهداف: هدف از این مقاله بررسی جامع ارزش تست‌های تشخیصی سریع در تشخیص افتراقی زودهنگام ACS در بیماران بدحال پیش‌بیمارستانی، تحلیل توانایی این ابزارها در بهبود دقت تشخیص و کاهش زمان انتقال، و مرور شواهد مربوط به عملکرد آن‌ها در شرایط واقعی آمبولانس است.

مواد و روش ها: این مطالعه یک مرور نظام‌مند بر مبنای مقالات منتشرشده در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar است. کلیدواژه‌های مرتبط با «ACS»، «POCT»، «Prehospital Care»، «Ambulance Diagnostics» و «Troponin» جست‌وجو شدند. مقالات بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ مورد بررسی قرار گرفتند. پس از غربالگری عناوین، چکیده‌ها و متن کامل، مطالعاتی که به ارزیابی عملکرد تست‌های سریع در محیط پیش‌بیمارستانی پرداخته بودند وارد تحلیل شدند.

یافته ها: بررسی مطالعات نشان داد که استفاده(POCT) به‌ویژه تروپونین‌های قلبی با نسل‌های جدید در آمبولانس می‌تواند دقت تشخیص ACS را تا حد قابل توجهی افزایش داده و ارزش پیش‌بینی‌کننده منفی را تقویت کند. همچنین این ابزارها موجب کاهش زمان تصمیم‌گیری بالینی، تسریع انتقال بیماران نیازمند PCI اولیه، و کاهش ارجاع‌های غیرضروری شده‌اند. برخی مطالعات نیز نشان دادند که ترکیب POCT با ECG پیش‌بیمارستانی می‌تواند حساسیت تشخیص را به‌طور قابل توجهی افزایش دهد.

نتیجه گیری: تست‌های تشخیصی سریع می‌توانند نقش برجسته‌ای در مدیریت بیماران مشکوک به ACS در آمبولانس ایفا کنند. با وجود برخی چالش‌ها مانند کالیبراسیون دستگاه‌ها و نیاز به آموزش کافی کارکنان، ادغام POCT در سیستم اورژانس پیش‌بیمارستانی می‌تواند پیامدهای بیماران را بهبود بخشد و فرآیند تصمیم‌گیری را تسهیل کند. توسعه پروتکل‌های استاندارد و تجهیز آمبولانس‌ها به ابزارهای معتبر ضروری است.

کلمات کلیدی: سندرم‌های حاد کرونری (ACS) ؛ تشخیص پیش‌بیمارستانی(Prehospital Care)؛ تست‌های نقطه‌بالینی( POCT) ؛ آمبولانس؛ تروپونین؛ اورژانس.(EMS)

---

بررسی مقایسه‌ای وضعیت حوادث ترافیکی در ایام اربعین حسینی 1402 و 1403 در استان کرمانشاه

* مسعود قلعه سفیدی ¹ ، مه ناز محمدخانی²، زهرا عطافر³، طاهره دارابی¹ ، اکبر آزادی⁴، فرزانه محمدی⁴

پزشک عمومی، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران

کارشناس ارشد پرستاری سلامت جامعه، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران

دکترای تخصصی، معاونت بهداشتی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران

کارشناس پرستاری، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران

زمینه و هدف:

با توجه به اهمیت برگزاری رویدادهای معنوی و تجمع جمعیت زیاد و تردد آنها در ایام اربعین، بررسی اثرات این ایام بر وضعیت رخداد حوادث ترافیکی در استان کرمانشاه ضروری است. هدف این مطالعه، تحلیل مقایسه‌ای شاخص‌های مرتبط با حوادث ترافیکی مرتبط با ایام اربعین در سال‌های 1402 و 1403 است تا بر اساس روند تغییرات در این دوره‌ها، نیازهای سیاست‌گذاری سلامت و ایمنی جاده‌ای شناسایی گردد.

روش کار:

این مطالعه تحلیلی-مقطعی بر اساس داده‌های مستخرج از اورژانس پیش بیمارستانی انجام شد. شاخص‌های مورد ارزیابی شامل تعداد بیماران و مصدومان بیمارستانی، تعداد تصادفات و میزان فوتی‌های ناشی از تصادفات در فاصله زمانی منتهی به اربعین هر دو سال بود. درصد تغییرات و روندهای مقایسه‌ای تحلیل گردید.

یافته‌ها:

در ایام اربعین 1403، تعداد کل بیماران و مصدومان نسبت به سال 1402 افزایش قابل توجه 61 درصدی را نشان می‌دهد، این در حالی است که در سال 1402 از تعداد کل بیماران، تنها 8 درصد و در سال 1403 تنها 5 درصد مصدومین در اثر تصادفات جاده ای خدمت دریافت کرده بودند. با این حال تعداد فوت‌های تصادفی در سال 1403 نسبت به سال قبل روند افزایشی داشته و از 1.1 درصد به 1.5 درصد افزایش یافته است.

نتیجه‌گیری:

در دوره اربعین 1403، کاهش تعداد تصادفات و فوت‌های تصادفی نسبت به سال قبل، نشان‌دهنده اثرگذاری سیاست‌ها و برنامه‌های سلامت مسافران است. با این حال، به دلیل شلوغی جاده ها، نا آشنا بودن افراد به جاده های این منطقه، عجله برای رسیدن، رانندگی مداوم در هر ساعت شبانه روز باز هم شاهد بروز تصادفات و به دنبال آن وجود موارد جرحی و فوتی هستیم که نیازمند توجه ویژه در حوزه سلامت روان، آموزش در خصوص پیشگیری از تصادفات جاده ای و مدیریت عوامل محیطی است. برنامه‌ریزی و اجرای سیاست‌های جامع‌تر برای بهبود سلامت و ایمنی در این ایام ضروری است.

کلمات کلیدی:

اربعین حسینی، حوادث ترافیکی، فوت، استان کرمانشاه

---

Systematic review and meta-analysis of the effectiveness of emergency medicine interventions in the prehospital phase: a comprehensive study

Bizhan adami¹,Farzin rezazadeh²,Parviz pourazizi³,Qasim sadeqi⁴

¹ MSc in Medical Education, Department of Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

² MD Specialist in Emergency Medicine, Faculty Member, Department of Emergency Medicine, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

³ MSc Master of Science in Emergency Nursing, Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

⁴ MSc Master of Science in Emergency Nursing, Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

Corresponding Author

Bizhan Adami, MSc
MSc in Medical Education, Department of Pre-hospital Emergency Care,
West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran
Email:
Phone: +98 935 806 6699

Introduction:Pre-hospital emergency medical services (EMS), as the first point of contact between patients and the healthcare system, play a vital and decisive role in the clinical course of emergency patients. Given the rapid expansion of pre-hospital interventions and the substantial costs associated with them, scientifically evaluating the effectiveness of these interventions is of particular importance.

Objectives:This study aimed to conduct a comprehensive systematic review and meta-analysis of existing evidence regarding the effectiveness of various emergency medicine interventions in the pre-hospital setting.

Materials and Methods:This study was conducted in accordance with the PRISMA guidelines. A comprehensive and systematic search was performed in major international databases, including PubMed, Scopus, Web of Science, Cochrane Central, Google Scholar, and clinical trial registries, from their inception until December 2023. Eligibility criteria included all randomized controlled trials, cohort studies, case-control studies, and case series with an adequate sample size. The methodological quality of included studies was assessed using standardized tools, and meta-analysis was conducted using a random-effects model.

Results:Out of 12,580 studies identified in the initial search, 165 studies met the inclusion criteria. The findings were presented in 25 tables and 18 figures. Meta-analysis of cardiopulmonary resuscitation (CPR) interventions indicated that mechanical chest compression did not significantly improve patient survival compared to manual compression. In contrast, hemorrhage control interventions, including tourniquet application and administration of blood products, were associated with a significant reduction in mortality. Mobile stroke units also improved patients’ functional outcomes.

Conclusion:The effectiveness of pre-hospital interventions is highly dependent on the context of implementation and the characteristics of the service delivery system. Targeted, physiology-based interventions, such as hemorrhage control and specialized mobile care, demonstrated the greatest impact.

Keywords:Pre-hospital emergency services, systematic review, meta-analysis, intervention effectiveness, patient outcomes

---

The Role of Tele-Emergency Medical Services (Tele-EMS) and Real-Time Diagnostic Image Transmission from Ambulance to Trauma Room: A Systematic Review on Improving Trauma Patient Outcomes

Authors: Farzin Rezazadeh¹,Parviz Pourazizi², Bizhan Adami³,Fariborz Pakgar⁴,Ghasim Sadeghi^5*

Address:

1. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

2. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

3. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

4. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

5. Pre-Hospital Emergency Organization, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran

Corresponding author:

Ghasim Sadeghi, Email: ,

Postal address: Urmia. Alborz Blvd. Shahid Badli St. Provincial Emergency Organization,

Mobile: 09210914529,

Landline: 115

Abstract:

Background: The "golden hour" following major trauma is a critical determinant of patient survival and long-term outcomes. Traditional Emergency Medical Services (EMS) operate with limited diagnostic capabilities, often leading to a "knowledge gap" between the pre-hospital environment and the receiving trauma center. The integration of telemedicine into pre-hospital care, known as Tele-EMS, coupled with the ability to transmit diagnostic images (e.g., focused assessment with sonography for trauma [FAST], electrocardiograms [ECGs], and even video laryngoscopy) in real-time, promises to bridge this gap.

Objective: This systematic review aims to synthesize the current evidence on the impact of Tele-EMS and real-time diagnostic image transmission on the management and outcomes of trauma patients.

Methods: A systematic literature search was conducted using PubMed, Scopus, Web of Science, and Cochrane Central Register of Controlled Trials from January 2000 to March 2024. Studies were included if they compared traditional EMS with Tele-EMS systems incorporating live audio-video communication and/or transmission of diagnostic images for adult trauma patients. Outcomes of interest included pre-hospital time intervals, accuracy of field diagnosis, appropriateness of trauma team activation (TTA), time-to-definitive-care in the hospital, morbidity, and mortality.

Findings: Twenty-seven studies met the inclusion criteria. The evidence consistently demonstrates that Tele-EMS with image transmission significantly improves the accuracy of pre-hospital diagnoses, particularly for internal bleeding and pneumothorax identified via tele-ultrasound. This leads to a higher specificity in TTA, reducing both under-triage and over-triage rates. Furthermore, the pre-arrival transmission of critical information enables better resource allocation and psychological preparation of the trauma team, resulting in reduced time-to-key-interventions (e.g., computed tomography, operating room, blood product administration). While a direct, statistically significant reduction in overall mortality is challenging to establish due to confounding variables, several studies reported strong trends towards improved survival in specific, time-sensitive injury patterns.

Conclusion: Tele-EMS, augmented by real-time diagnostic image transmission, represents a paradigm shift in pre-hospital trauma care. It enhances situational awareness for both paramedics and in-hospital trauma teams, facilitating a more seamless and efficient transition from the field to definitive care. The technology leads to more precise triage, accelerated in-hospital workflows, and shows promise for improving survival. Widespread implementation faces challenges related to cost, connectivity, and training, but the evidence supports its role as a crucial tool for modern, high-performance trauma systems.

Keywords: Telemedicine, Emergency Medical Services, Trauma, Pre-hospital Care, Teleradiology, Tele-ultrasound, Image Transmission, Golden Hour, Trauma Triage, Patient Outcomes.

---

بررسی عوامل موثر درتصادف آمبولانس های اورژانس پیش بیمارستانی کرمانشاه در سال 1403

اسامی نویسندگان : اکبر آزادی^*، سارا شهلایی، گلاره مظفری، مسعود قلعه سفیدی، مظفر صادقی، احسان صحراکار

کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، معاون فنی و عملیات، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی ، کرمانشاه، ایران

کارشناس ارشد باستان شناسی، مسئول آمبولانس خصوصی، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی ، کرمانشاه، ایران

کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، کارشناس واحد بهبود کیفیت، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی ، کرمانشاه، ایران

دکترای عمومی پزشکی، رئیس، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

کارشناس پرستاری، کارشناس واحدآمبولانس و تجهیزات، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی ، کرمانشاه، ایران

کارشناس تجهیزات پزشکی، مسئول تجهیزات پزشکی، اورژانس پیش بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی، کرمانشاه، ایران

نویسنده مسئول: اکبرآزادی، کرمانشاه، میدان دکترفاطمی، خیابان شهید یدالهی، پلاک10، کد پستی 6718874369، ،تلفن 37258779 همراه09183364761، پست الکترونیک 

مقدمه: آمبولانس‌ یکی از حیاتی‌ترین اجزای سیستم سلامت محسوب می‌شود و مأموریت آن رساندن بیمار به مراکز درمانی درکوتاه‌ترین زمان ممکن است. با این حال، سرعت بالا، مأموریت‌های مکرر، شرایط استرس‌زا و تردد اضطراری موجب شده است که آمبولانس در معرض ریسک بالای تصادف قرار گیرد. تصادف آمبولانس علاوه بر ایجاد خسارت مالی، می‌تواند منجر به آسیب کارکنان اورژانس، بیماران و سایر شهروندان شود و روند ارائه خدمات حیاتی را مختل کند.

روش کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی با هدف شناسایی عوامل موثربرتصادفات آمبولانس در اورژانس 115کرمانشاه و ارائه برنامه اصلاحی انجام شده است. در این بررسی، از آمار تصادفات ثبت شده آمبولانس های اورژانس 115 در سال 1403 استفاده شده است.

یافته ها: در آنالیز 41 مورد تصادف آمبولانسی که در سال1403 در اورژانس کرمانشاه ثبت شده است، درخصوص مدرک تحصیلی کارشناس کد دار آمبولانس، 88/4% کارشناس ارشد، 54/58% کارشناس و 58/36% کاردان، در خصوص رابطه استخدامی53/58% رسمی، 39/24 %پیمانی، 43/2% قراردادی، 43/2% طرح و 19/12%تمدید طرح، در رابطه با سابقه خدمت، 17/73% زیر 10 سال، 52/19% 10 تا 20 سال و31/7%بیشتر از 20 سال سابقه، در خصوص زمان تصادف، 02/39% در فاصله ساعت 8تا 14، 63/14% در فاصله ساعت 14تا 20، 83/26 % درفاصله ساعت 20 تا2، 52/19%در فاصله ساعت 2تا8، در خصوص نوع گواهینامه، 80/87% دارای گواهینامه ب2 و 20/12% دارای گواهینامه ب3 گزارش شده است. در بررسی آموزش های تخصصی رانندگی نیز، 15/34% از کارشناسان، دوره رانندگی تدافعی را گذرانده و 85/65% این دوره را نگذرانده اند.

نتیجه گیری: تصادف آمبولانس‌های اورژانس ۱۱۵ یک مسئله چند بعدی است که عوامل محیطی، انسانی و فنی در آن نقش دارند. برای کاهش این حوادث، باید مجموعه‌ای از اقدامات مدیریتی، فنی و آموزشی به‌صورت هماهنگ اجرا شود. به‌کارگیری تکنولوژی‌های مدرن، توجه به آموزش های تخصصی از جمله رانندگی تدافعی و افزایش آگاهی عمومی می‌تواند نقش مهمی در کاهش خسارات داشته باشد. توجه به پیامدهای این موضوع از جمله تاخیر در روند خدمات رسانی به علت آسیب به کارکنان اورژانس و بیماران، احتمال مرگ و میر در تصادفات شدید، هزینه بالای تعمیرات و خروج آمبولانس از چرخه خدمت نیز مثمر ثمر خواهد بود.

کلمات کلیدی: تصادف - آمبولانس – اورژانس – پیش بیمارستانی

---

 ?Is CT Necessary in Pediatric Minor Head Trauma

*Motahareh Aghajani Delavar 1 , Shabahang Jafarnejad 2 , Negin Mosaeinejad 3 , Seyedeh Mahsa Mahmoudinejad 2 ,Forough Charmdozi 1, Mitra Nasarsaeid 1

1 Department of Pediatrics, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Aliasghar Children Hospital, Tehran, Iran.

2 Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Aliasghar Children Hospital, Tehran, Iran.

3 Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

* Corresponding Author :Email:  Address: North Modarres Highway, Shahid Vahid Dastgerdi Street (Zafar Street), Tehran, Iran, Postal Code 16766 Phone: +98 21 23046200

Introduction: Minor head trauma (mTBI) is one of the most common reasons for pediatric emergency visits. The main challenge is achieving accurate diagnosis while avoiding unnecessary CT scans and radiation exposure. Recent guidelines emphasize validated clinical decision rules and digital monitoring strategies to optimize safety and efficiency.

Methods: A narrative review was conducted using PubMed, Scopus, and Cochrane databases (2024–2025). Keywords included pediatric minor head trauma, CT indication, PECARN, rapid MRI, and digital follow-up. Clinical guidelines, systematic reviews, and randomized controlled trials were included.

Results: CT is recommended in children with GCS ≤ 12 or when any of the following high-risk features are present:

Children < 2 years:

- GCS < 15

- Palpable skull fracture

- Occipital/parietal/temporal scalp hematoma

- Loss of consciousness ≥ 5 seconds

- Severe mechanism of injury (fall > 90 cm, vehicle collision, blunt trauma)

- Abnormal behavior reported by caregiver

Children ≥ 2 years:

- GCS < 15

- Signs of basal skull fracture (Battle sign, otorrhea, raccoon eyes)

- Altered mental status (slow response, repetitive questioning, somnolence)

- Loss of consciousness

- Repeated vomiting

- Severe headache

- Severe mechanism (fall > 150 cm, vehicle collision, heavy object impact)

Moderate-risk cases (migraine, psychiatric history, transient symptoms) may be managed with observation or rapid MRI. Low-risk cases can be safely discharged with family education and digital follow-up.

Conclusion: Contemporary management of pediatric mTBI integrates evidence-based algorithms, safer imaging alternatives, and digital monitoring. This approach reduces unnecessary CT use, enhances patient safety, and improves quality of care in emergency departments.

Keywords: Pediatric minor head trauma ، Mild traumatic brain injury (mTBI) ، CT indications ، PECARN decision rule

---

Pediatric Trauma in Disaster Settings: Simplified Algorithms for Head Injury and Fracture Management

*Motahareh Aghajani Delavar 1 , Shabahang Jafarnejad 2 , Negin Mosaeinejad 3 , Seyedeh Mahsa Mahmoudinejad 2 ,Forough Charmdozi 1, Mitra Nasarsaeid 1

1 Department of Pediatrics, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Aliasghar Children Hospital, Tehran, Iran.

2 Department of Emergency Medicine, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Aliasghar Children Hospital, Tehran, Iran.

3 Emergency Medicine Management Research Center, Health Management Research Institute, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

* Corresponding Author :Email:  Address: North Modarres Highway, Shahid Vahid Dastgerdi Street (Zafar Street), Tehran, Iran, Postal Code 16766 Phone: +98 21 23046200

Introduction: Trauma is one of the leading causes of mortality and disability in children. In disaster and crisis contexts, injury patterns particularly head trauma and fractures become more critical due to overcrowding, limited resources, and delays in specialized care. Developing simple and practical algorithms for emergency teams can enhance rapid decision-making and reduce adverse outcomes.

Methods: A narrative review was conducted through searches in PubMed, Scopus, and Google Scholar between 2015 and 2025. Articles addressing pediatric trauma management in disaster settings, with emphasis on head injuries and fractures, were selected and analyzed. Existing algorithms were simplified and adapted to the realities of overcrowded emergency departments.

Results: Head trauma emerged as the most common serious injury in children following disasters, requiring rapid screening based on vital signs, level of consciousness, and red‑flag symptoms. Fractures of the extremities were identified as the second most frequent injury, with stabilization, pain control, and referral to specialized centers as key management principles. Simplified visual algorithms including decision pathways for imaging, fracture stabilization, and patient prioritization in overcrowded settings proved effective in reducing clinical errors and accelerating initial interventions.

Conclusion: Managing pediatric trauma in disaster conditions demands a straightforward, rapid, and operational approach. Stepwise visual algorithms can serve as both educational and practical tools for emergency teams in Iran and globally. Adapting these algorithms to local conditions and resource limitations is essential for improving care quality and reducing child mortality.

Keywords: Pediatric trauma; disasters; head injury; fractures; emergency care; simplified algorithms.

---

Comparison of the effect of advanced cardiopulmonary resuscitation training with adult ACLS mannequin and ANSIM-12 EKG simulator with lecture method and showing video and photos on the knowledge and skills of emergency medical staff in Urmia and its durability

Bizhan adami¹,Farzin rezazadeh²,Parviz pourazizi³,Qasim sadeqi⁴

¹ MSc in Medical Education, Department of Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

² MD Specialist in Emergency Medicine, Faculty Member, Department of Emergency Medicine, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

³ MSc Master of Science in Emergency Nursing, Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

⁴ MSc Master of Science in Emergency Nursing, Pre-hospital Emergency Care, West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran

Corresponding Author

Bizhan Adami, MSc
MSc in Medical Education, Department of Pre-hospital Emergency Care,
West Azerbaijan University of Medical Sciences, Urmia, Iran
Email:
Phone: +98 935 806 6699

Abstract

Introduction: Since the staff and graduates of the field of emergency medicine are responsible for providing relief and quick care to emergency patients and care in critical and special conditions, and routine training, which includes lectures and the use of educational pamphlets, videos, and photos, is not can enable them to interact with real patients well, it is necessary to train their skills and performance in providing care carefully, so this study aims to compare the effect of advanced cardiopulmonary resuscitation training with adult and similar ACLS mannequins The ANSIM-12 model EKG instrument was conducted with the lecture method and video and photo showing on the knowledge and skills of emergency medical staff in Urmia and its durability.

Methodology: This research is an interventional one in terms of its practical purpose and in terms of the nature of the data, and it was conducted between Dey 1402 and Tir 1403. With the help of a specialized panel of experts, two 4-choice written tests were designed to check the knowledge status of employees and two skill checklists for practical and skill tests and a questionnaire of satisfaction with the teaching method was developed. It was taken from videos and photos and training based on simulation and a second written and skill test after 2 months from the people in the control and intervention groups, each group had 16 participants, and the validity of the questionnaires was based on the opinion of experts and their internal consistency. It was checked using alpha calculation.

Results: The results showed no statistically significant difference between the knowledge test scores immediately after the intervention in the control and intervention groups (p=0.45). However, a statistically significant difference between the skill test scores (intervention: 87.44 - control: 77.81) was observed immediately after the intervention in the control and intervention groups (p=0.000). The second skill (after two months) between the control and intervention groups using independent t-test, the results showed that there was a statistically significant difference between the second skill score (intervention 75.75 - control 59.75) (p=0/ 000). However, no significant difference was observed in the knowledge test after two months (p=0.33). Also, the results showed that there was a statistically significant difference between the satisfaction scores in the two groups (control 77.12 and intervention 92.75).

Conclusion: In general, that the results of this research indicated the effectiveness of cardiopulmonary resuscitation training by simulating the skills of emergency medical staff in Urmia and its durability after 2 months. Therefore, clinical skills centers can be used to increase emergency medical staff's scientific and skill abilities with continuous periodic training and effective educational methods.

Keywords educational technology; cardiac and pulmonary resuscitation; simulation; Educational Satisfaction: Emergency Medical Staff: Adult ACLS Nursing Mannequin: ECG Simulator: Research Innovation