[صفحه اصلی ]   [ English ]  
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
عضویت::
معرفی انجمن::
کارگروه صنفی::
اخبار و اطلاع رسانی::
معرفی طب اورژانس::
معرفی مراکز طب اورژانس::
مرور مجلات طب اورژانس::
آموزش های تخصصی::
آموزش های همگانی::
تالارهای بحث و گفتگو::
معرفی سایت به دوستان::
ارتباط با ما::
پست الکترونیک::
ثبت نام::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
:: اجزای خدمات پیش بیمارستانی ::
اجزای خدمات پیش بیمارستانی
برای ارائه بهتر خدمات پیش بیمارستانی باید اجزای زیر فراهم گردند:

1- پرسنل آموزش دیده EMS :
پرسنل سیستم پیش بیمارستانی چهار گروه اصلی را شامل می‌شوند:

الف ـ تکنیسین‌های پیش بیمارستانی (EMT)
ب – سرپرست درمانی (Medical directors)
ج- پرسنل دیس‌پچ (مرکز هدایت رادیویی)
د- رانندگان آمبولانس‌ها

الف ـ تکنیسین‌های پیش بیمارستانی (EMT) : به‌طور کلی آموزش تکنیسین‌ها در چهار سطح ارائه می‌شود:
1- First responder یا اولین پاسخ‌دهنده‌ها (FR): این افراد کسانی هستند که پیش از دیگران در صحنه حادثه حاضر می‌شوند و در واقع پرسنل آمبولانس نیستند. به عبارت بهتر این افراد فقط تا رسیدن تکنیسین‌ها و آمبولانس‌ها، اقدامات درمانی پایه را بر بالین بیماران آغاز می‌کنند. از جمله این افراد می‌توان آتش‌نشان‌ها، پلیس‌ها، پرسنل فرودگاه‌ها و ایستگاه‌های قطار و ... را نام برد که در بسیاری از سیستم‌های پیش بیمارستانی با ارائه آموزش به این افراد از خدمات اولیه آن‌ها سود می‌برند. مهارت‌هایی که یک FR باید آموزش دیده باشد عبارتند از: اقدامات پایه احیا (BLS)، استفاده از دستگاه AED، مانورهای حفظ راه هوایی، بی حرکت سازی نخاع گردنی و کنترل خونریزی خارجی. مدت آموزش ابتدایی در این افراد 40 ساعت و سپس 16 تا 36 ساعت بازآموزی خواهد بود.
2- تکنیسین پیش بیمارستانی پایه (EMT-Basic) :
این افراد پایین‌ترین رده پرسنل آمبولانس هستند. این افراد حدود 110 ساعت آموزش ابتدایی و 72 ساعت بازآموزی هر 2 سال یک بار خواهند داشت. در طی این آموزش‌ها پرسنل EMT-B علاوه برکسب مهارت در BLS، با روش استفاده از AED، مانورهای راه هوایی، بی حرکت سازی نخاع و کنترل خونریزی، روش فیکس کردن موقت شکستگی‌ها، دور کردن بیمار از صحنه حادثه، اصول تریاژ و ارزیابی صحنه، حمل‌ونقل ایمن بیمار و همچنین استفاده از داروهای خود فرد (قرص TNG، اسپری‌ها یا بکارگیری اپی‌نفرین در انافیلاکسی) آشنا هستند. در برخی برنامه‌های آموزشی EMT-B استفاده از روش‌های پیشرفته‌های حفظ راه هوایی مانند LMA یا combitube هم آموزش داده می‌شود.

3- تکنیسین پیش بیمارستانی رده میانی (EMT-Intermediate) :
این افراد در رده بالاتری از تکنیسین ها هستند که به مدت 300 تا 400 ساعت آموزش ابتدایی و مهارت‌های بالینی را می‌گذرانند و علاوه بر مهارت‌های تکنیسین نوع B ، قادرند از بیمار راه وریدی بگیرند، اصول تفسیر نوار قلبی را می دانند، دفیبریلاسیون دستی انجام دهند، برخی دارو‌های احیا را تجویز کنند و از روش‌های پیشرفته حفظ راه هوایی (مثل LMA) استفاده کنند. در برخی برنامه‌های آموزش این تکنیسین‌ها، لوله‌گذاری تراشه نیز آموزش داده می‌شود. استفاده این افراد در مناطقی که دسترسی به امکانات درمانی قدری مشکل تر و دورتر است مناسب‌تر می‌باشد.

4- تکنیسین پیش بیمارستانی پیشرفته یا پارامدیک (EMT-Paramedic) :
این افراد کامل‌ترین آموزش EMS را گذرانده‌اند و گاهی از بین پزشکان یا کارشناسان پرستاری برای طی این دوره برگزیده می‌شوند. آموزش اولیه این‌ها حدود 1000 تا 1200 ساعت علمی و تئوری و همچنین بازآموزی به مدت 72 ساعت در سال خواهند داشت. این افراد علاوه بر مهارت‌های گروه‌های قبلی، با دیس ریتمی‌های قلبی کاملاً آشنا هستند، روش دکمپرسیون در پنوموتوراکس فشارنده را می‌دانند، آناتومی و فیزیولوژی و معاینه را به خوبی می‌دانند و حتی استفاده از کریکوتیروتومی سوزنی و جراحی را می‌شناسند. از Pace خارجی قلب استفاده می‌کنند و روش صحیح تجویز بسیاری از داروها را می‌دانند.

برنامه‌های آموزشی تمام تکنیسین‌های پیش بیمارستانی شامل هشت بخش اصلی است که در سطوح مختلف جهت دوره های متفاوت ارائه می شود:
بخش 1- کلیات (شامل آناتومی، ارزیابی و کنترل صحنه، برخورد با همراهان بیمار و...)
بخش 2- کنترل راه هوایی
بخش 3- ارزیابی بیمار
بخش 4- اورژانس‌های طبی، رفتاری و زنان و زایمان
بخش 5- تروما
بخش 6- شیرخواران و کودکان
بخش 7- اعمال جراحی کوچک و پروسیجرها
بخش 8- راه هوایی پیشرفته (انتخابی)
جهت کسب اطلاعات بیشتر در این خصوص می‌توانید به مجموعه کتاب‌های BRADY و همچنین آدرس‌های اینترنتی زیر مراجعه نمایید:

http://www.the-aaa.org American Ambulance Association
http://www.acep.org American College of Emergency Physicians
http://www.cdc.gov Centers for Disease Control and Prevention
http://www.caas.org Commission on Accreditation of Ambulance Services
http://www.ems-c.org Maternal and Child Health Bureau. EMS-C
http://www.naemse.org National Association of EMS Educators
http://www.naemsp.org National Association of EMS Physicians


ب ـ سرپرست درمانی (Medical directors)

این افراد معمولاً از بین پزشکان علاقمند و با تجربه درخصوص ارائه خدمات پیش بیمارستانی برگزیده می‌شوند. این فرد مسؤول تیم EMS و هدایت کننده ایشان در صحنه حادثه است. کنترل تیم در صحنه حادثه عموماً به دو روش صورت می‌گیرد:
الف ـ روش غیرمستقیم (Off line) ب ـ روش مستقیم (On line)
الف ـ در روش غیرمستقیم، پزشک مسؤول با برگزاری کلاس‌های آموزشی، تهیه پروتکل‌ها و دستورالعمل‌ها و نهایتاً با تهیه فرم‌های ارزشیابی به کنترل و هدایت تکنیسین‌ها می‌پردازد. تهیه دستورالعمل‌ها یکی از مهم‌ترین وظایف پزشک مسؤول EMS است و باید مرتب این دستورالعمل‌ها به روز شده و با تهیه بازخورد از پرسنل، نقاط قوت و ضعف این دستورالعمل‌ها بررسی و رفع شوند. در این روش مسؤولیت آموزش اولیه و بازآموزی پرسنل همگی برعهده پزشک سرپرست تیم خواهد بود.
ب ـ در روش مستقیم، که می‌تواند متمرکز (یک مرکز اصلی جهت کنترل تمام تیم‌های EMS) یا غیرمتمرکز (هر محله، منطقه یا بیمارستان تیم EMS خود را هدایت می‌کند) باشد، پزشک سرپرست تیم EMS به‌طور حضوری (حضور در صحنه)، تلفنی یا رادیویی (بی‌سیم) با پرسنل EMS در ارتباط است و براساس اطلاعات صحنه حادثه، دستورات مقتضی را صادر می‌نماید. در این روش تصمیم‌گیری در برخی اوقات با دیدگاه پزشکی کامل‌تری انجام می‌شود ولی گاه به علت شرایط صحنه، ضیق وقت، حمل‌ونقل بیمار و قطع ارتباط، مسایل اخلاقی و... پرسنل قادر به ارتباط کامل با مسؤول تیم نیستند و در این شرایط کار مشکل می‌شود. به عبارت بهتر هر روش نواقص و مزایای خاص خود را دارد که باید توسط مسؤول برنامه‌ریزی EMS روش صحیح یا مجموعه‌ای از هر دو به‌کار برده شود.

2- سیستم‌ ارتباطی مناسب و طراحی مراکز ارتباطات (dispatch)

در طراحی سیستم پیش بیمارستانی باید وسایل ارتباطی مناسب برای تمامی خدمت گیرندگان (مردم) EMS و همچنین تمامی پرسنل EMS با خود و مرکز ارتباطات مهیا گردد. به‌منظور دسترسی همگانی به خدمت EMS علاوه بر آموزش مردم باید شماره تلفن‌هایی برای ارتباط سریع و راحت در دسترس همگان قرار گیرد. به‌طور مثال در کشور ما شماره 115، در آمریکا و عربستان وکانادا 911، درانگلستان 999 و در استرالیا 000 شماره‌های اورژانس بیمارستانی هستند. در برخی کشورها با استفاده از تجهیزات caller ID به محض تماس مردم با این شماره‌ها، منطقه حادثه و... نیز به‌طور خودکار مشخص می‌شود.
پرسنل مرکز ارتباطات باید به مسایل پزشکی و نحوه کنترل بیماری‌ها به‌صورت غیرمستقیم احاطه کامل داشته باشند. همچنین باید دستورالعمل‌های مراقبت تلفنی را به خوبی بشناسند و در مکالمه تلفنی با همراهان بیمار با کسب اطلاعات مناسب توان ارائه پیشنهادات درمانی مناسب به آنان را داشته باشند. وظایف پرسنل مرکز ارتباطات (EM dispatcher) عبارت است از: 1- جمع‌آوری صحیح اطلاعات از تماس گیرنده 2- ارائه توصیه‌های درمانی مناسب و عملی به فرد تماس گیرنده قبل از ورود تیم EMS و 3- هدایت صحیح تیم EMS به صحنه حادثه و انتخاب تیم مناسب در سیستم‌های تک منظوره. در عین حال پرسنل EMS باید امکان ارتباط مستقیم و غیرمستقیم با مراکز درمانی و مرکز ارتباطات را داشته باشند.
ارتباطات رادیویی بین آمبولانس‌ها و مرکز ارتباطات باید به‌گونه‌ای طراحی شود که با سایر ارتباطات رادیویی و امواج تداخل نداشته باشد. همین مسأله موجب ایجاد محدودیت‌های استفاده از این روش ارتباطی خواهد شد و فقط باید به موارد ضروری محدود گردد. کانال‌هایی که به‌طور معمول در EMS به‌کار می‌روند عبارتند از:
امواج VHF با فرکانس حدود 170 مگاهرتز، UHF با فرکانس حدود 460 مگاهرتز و کانال های دیجیتال با فرکانس 800 مگاهرتز که شایع ترین فرکانس مورد استفاده می‌باشد. در شهرها به علت تداخل فراوان امواج از سیستم Trunking استفاده می‌کنند، یعنی کانال ارتباطی توسط یک پردازشگر دسته‌بندی می‌شود و عده زیادی کاربر از یک پهنای خاص فرکانس برای ارتباط رادیویی استفاده می‌کنند ولی استفاده از این سیستم هزینه‌بر است و باید در موارد خاص خود به‌کار برده شود. روش دیگر ارتباط بی‌سیم، استفاده از تلفن‌های همراه (cellular phone) است که با توجه به هزینه کمتر مناسب است ولی ممکن است در همه نقاط آنتن‌دهی مناسب، میسر نباشد.
یک راه ارتباطی جدیدتر بین مرکز ارتباطات و آمبولانس ها استفاده از سیستم کنترل وضعیت (GPS) است که آمبولانس‌ها در مناطق خاص و پرحادثه مستقرند و اطلاعات مربوط به آن‌ها از طریق ماهواره‌ها در اختیار مرکز ارتباطات است و در هر لحظه امکان هدایت آمبولانس ها به نقطه حادثه وجود دارد.
نکته مهم در بحث ارتباطات جمعی استفاده به جا و منطقی از خدمات EMS توسط مردم است که باید به کمک آموزش همگانی مردم را به استفاده به جا از این خدمات در حین بحران‌ها و حالات تهدید کننده حیات تشویق نمود. باید به تمام افراد جامعه کمک‌های اولیه را آموزش داد و فواید داشتن EMS قوی و فعال را برای مردم بیان کرد.

3- وسایل انتقال بیمار (آمبولانس زمینی، هوایی و...)

از جمله وظایف سیستم‌های مهیا کننده خدمات EMS، تهیه تجهیزات ضروری برای حمل‌ونقل بیمار است. شایع‌‍‌ترین وسیله مورد استفاده، آمبولانس‌های زمینی است. در واقع این وسایل نقلیه به‌منظور حمل ایمن بیمار همراه با حفاظت راه هوایی و تنفس طراحی شده‌اند و در سه سطح امکانات و تجهیزاتی ارائه خدمت می‌نمایند:

الف ـ تیپ Standard truck یا تیپ I
در این نوع آمبولانس، اتاقک حمل بیمار از فضای راننده مجزا است و معمولاً دارای تجهیزات BLS است.
پرسنل حاضر در این تیپ آمبولانس عموماً EMT-B هستند.

تصویر


ب ـ تیپ دو (Standard Van-Type) :
که اتاقک حمل بیمار با راننده مرتبط است.

تصویر


ج ـ تیپ سه (Van chassis with modular box) :
آمبولانس با شاسی ون که باز هم اتاقک حمل بیمار مجزای از اتاق راننده است و دارای تجهیزات کامل مانیتورینگ و ALS است و پرسنل حاضر در آن عموماً EMT-P هستند.

تصویر


آمبولانس‌ها باید حتماً دارای چراغ گردان و سیرن (آژیر) باشند و راننده موظف است فقط در شرایط ضروری و حین حمل بیمار از این وسایل استفاده کند. نصب نقش ستاره حیات روی بدنه آمبولانس ضروری است ولی طراحی سایر آرم‌ها و... براساس شرایط و قوانین کشوری و منطقه‌ای صورت می‌گیرد.
تجهیزات موجود در آمبولانس‌ها در گذشته بیشترشامل وسایل احیا و کنترل زخم و خونریزی بوده‌اند ولی امروزه میزان این تجهیزات رو به افزایش است. تجهیزات داخل کابین آمبولانس (که براساس نوع آمبولانس ممکن است متغیر باشند) عبارتند از:
1- روشنایی کافی در تمام کابین بیمار
2- خروجی برق 110 ولت جهت تجهیزات پزشکی
3- وسایل ساکشن (ثابت و متحرک)
4- سیستم اکسیژن رسانی به بیمار (ثابت و متحرک)
5- بگ، آمبو و ماسک (در اندازه‌های مختلف)
6- انواع air way، وسایل پیشرفته راه هوایی (LMA ، Combitube و لوله تراشه در اندازه‌های مختلف)
7- دستگاه دفیبریلاتور یا AED
8- برخی داروها (مانند ASA، محلول قند خوراکی، اسپری سالبوتامول، آمپول اپی‌نفرین، قرص TNG، شارکول فعال و در موارد پیشرفته داروهای CPR و RSI)
9- لارنگوسکوپ
10- فورسپس McGill
11- استایلتstylet
12- وسایل تعبیه راه وریدی (آنژیوکت و ست انفوزیون و ...)
13- وسایل برقراری کریکوتیروتومی سوزنی و جراحی
14- وسایل بی حرکت سازی نخاع (که بسیار ضروری هستند) مانند:
کولارگردنی، کیسه شن یا حوله، KED (جایگزین short back board)، تخته پشتی بلند (long back board) وبرانکاردهای مخصوص از نوع Scoop و spider strap
KED
تصویر
SCOOP STRETCHER
تصویر
SPIDER STRAP
تصویر


15- برانکارد چرخدار (Wheeled cot)

تصویر


16- آتل‌های کشنده اندام تحتانی (Hare و Sager)

Hare
تصویر
sager
تصویر

17- شلوار ضدشوک (MAST) که باید حداکثر تا فشار 104 میلی‌متر جیوه پر شود و استفاده از آن در مسافت‌های کوتاه توصیه نمی‌شود. از این وسیله به هیچ عنوان در بیمار دچار ادم ریه استفاده نکنید و در موارد زیر کاربرد آن منع نسبی دارد: حاملگی، جسم خارجی فرو رفته در اندام، بیرون ریختن احشای شکم و آسیب‌‍‌های دیافراگم و توراکس.

تصویر

18- وسایل زخم‌بندی و پانسمان
19- دستگاه فشارسنج
20- گوشی پزشکی
21- ترمومتر
22- قیچی (برای بریدن لباس و...)
23- وسایل کمپرس گرم و سرد
24- نرمال سالین برای شستشوی زخم
25- چراغ قوه
26- پتوی بیمار و بالش
27- کیسه برای جمع آوری استفراغ
28- کیت زایمان
29- پالس اکسی‌متر
30- گلوکومتر
31- عینک محافظ چشم در برابر ترشحات و...
32- ماسک صورت
33- گان و دستکش معاینه که باید مقاوم باشند
34- محلول ضدعفونی کننده دست‌ها
35- کپسول اطفای حریق
رانندگان آمبولانس نیز باید مهارت لازم در رانندگی و همچنین قابلیت به کارگیری وسایل مختلف در وسیله نقلیه را داشته باشند و با احاطه کامل به راه‌های منطقه، توانایی رساندن هرچه سریع‌تر بیمار به مراکز درمانی را داشته باشند. همچنین وظیفه حفاظت از آمبولانس و سلامت فنی آن به عهده راننده آمبولانس می باشد.

4- مراکز درمانی سطح سوم :

هر سیستم EMS باید مراکز درمانی دارای کامل ترین امکانات تشخیصی و درمانی (دارای مراقبت‌های بحرانی) منطقه خود را بشناسد و بیمار را در صورت لزوم بدون فوت وقت به آن مراکز منتقل نماید. شایع‌ترین موارد این چنین عبارتند از: تروما، مراقبت ویژه، حاملگی پرخطر، سوختگی، ترومای نخاع و موارد نیازمند PCI اورژانس

5- حمایت سیاسی و اقتصادی مناسب:

برای ارتقای کیفیت خدمات EMS حمایت مناسب مالی و سیاسی از EMS ضروری است. پلیس و ... باید همکاری نزدیک با پرسنل EMS خصوصاً در صحنه حادثه و در حین انتقال بیماران داشته باشند.

6- دسترسی همگانی:
علاوه بر تسهیل ارتباط همگانی با EMS ، باید خدمات EMS حتی الامکان رایگان باشد و افراد نگران هزینه های انتقال بیمار خود نباشند.

7- انتقال به مراکز درمانی مناسب و ارتباط مناسب با بیمارستان ها:
باید مراکز تعریف شده جهت ارجاع بیماران از طریق EMS وجود داشته باشند و مرکز فوق پیش از ورود آمبولانس تمامی اطلاعات ضروری درخصوص بیمار و نوع حادثه را دریافت کرده باشد. مراکز درمانی و سیستم EMS باید درخصوص تبادل اطلاعات مربوط به نتایج درمان بیماران همکاری مناسبی داشته باشند تا در جهت ارتقای کیفیت خدمات، بستر لازم مهیا شود.
8- ثبت استاندارد اطلاعات
تمامی اطلاعات پیش بیمارستانی باید با یک روش استاندارد ثبت شود. بهتر است flow sheet هایی موجود باشد و به جای پر کردن با علامت زدن تکمیل گردد تا در زمان صرفه‌جویی شود. حداقل اطلاعات ضروری فرم‌ها عبارتند از: اطلاعات تروما، شدت حادثه، ایست قلبی و... تا در نهایت بتوان به ارزیابی خدمات و نتایج درمانی پرداخت.

9- ارزیابی و بازنگری مستقل:

به کمک بررسی موارد فرم‌ها و ارتباط با مراکز درمانی

10- آمادگی در مواقع بحران (disaster) :

سیستم پیش بیمارستانی جزیی از سیستم پاسخگویی در حوادث غیرمترقبه است و باید پرسنل و تجهیزات آماده در این خصوص همواره در دسترس باشند و در همراهی با ستاد بحران منطقه در صورت لزوم وارد صحنه حادثه شوند.

11- امور تحقیقاتی در حیطه پیش بیمارستانی:
تمامی سیستم‌های EMS باید علاوه بر تمامی وظایف فوق برای ارتقای کیفیت خدمات درمانی خود، پروژه‌های تحقیقاتی مرتبط را طراحی و اجرا نمایند.

دفعات مشاهده: 12250 بار   |   دفعات چاپ: 3014 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 410 بار   |   0 نظر

کد امنیتی را در کادر بنویسید >
   
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ ارسال به دوستان ارسال به دوستان
انجمن علمی تخصصی طب اورژانس ایران Iranian Society of Emergency Medicine

Copyright © 2010 Iranian Society of Emergency Medicine ,All Rights Reserved.
كليه حقوق ين وبسايت متعلق به انجمن علمي طب اورژنس ايران مي باشد
آدرس: تهران- خيابان ستارخان - خيابان نيايش- مجتمع بيمارستاني حضرت رسول اكرم (ص
تلفن66539255 -  توكلي09123180160 
تلفاكس:  -66539260

Persian site map - English site map - Created in 0.055 seconds with 835 queries by yektaweb 3505